Lilith liet een donker, mysterieus lachje horen, iets dat meer weghad van naderende bliksem. Drago, die nog altijd pistachenoten zat te pellen en deze met het gevleugelde gevaar in de ruimte deelde, had zojuist zijn theorie over de explosies in Auradon uiteengezet.
“It is terribly dull, Drago”, snoof ze als antwoord. Haar toon was droog, doorspekt met die lome arrogantie die ze ongetwijfeld van haar moeder had geërfd.
“Whoever it is, the person responsible is about as original as wet cardboard. Does no one possess even a shred of imagination anymore?”
Ze keerde zich naar de kaars op het bureau. Haar slanke, koele vingers bewogen achteloos door de warmte van de dansende vlam.
“The university is practically a prison now. The Board has tightened the rules, and apparently our professors have discovered a sudden passion for policing corridors.” Lilith draaide zich naar Drago om—die met zijn benen nonchalant over de rechterarm van de fauteuil zat—en liep langzaam naar hem toe, haar bewegingen kalm en gracieus. Bij de armstoel bleef ze staan. Haar hoofd kantelde een fractie terwijl haar donkere, bijna peinzende ogen hem aandachtig bestudeerden, alsof ze een merkwaardig insect voor zich had.
“There is something almost laughable about this, my lovely pet.” Haar fluweelzachte stem sijpelde van de sardonische, bijna sensuele spot. Ze legde één hand op de armleuning en boog zich iets naar hem toe, haar gezicht gevaarlijk dichtbij het zijne.
“The rector claims it’s for the safety of the students, but even the dullest soul must know that it is nothing more than an excuse to keep the Villain Kids behind bars.”
Een donkere lok gleed over haar voorhoofd. In plaats van deze lok achter haar oor te strijken, streek ze liefkozend met een lange, donkergelakte nagel langs de kraag van Drago's zwarte shirt.
“And what are our beloved fellow students doing? They’ve descended into the basement, Drago.” Met een zucht van theatrale verveling zeeg ze vervolgens neer op de brede armleuning van de fauteuil.
“Joey—that little Dopey imitation—and his flock of intellectual dwarfs. They seem to believe they’re staging a rebellion, simply because they’ve chosen to defy the lockdown with a handful of illegally downloaded songs.” Ze trok één wenkbrauw op.
“Tell me, my faithful shadow. . .” Haar stem zakte naar een bijna intiem gefluister.
"Shall we join them? I admit, I’m curious. There’s something morbidly fascinating about the way people cling to the illusion of safety, knowing how fragile their little world really is. And all the while, someone is still setting things on fire beyond those walls.” Ze glimlachte.
“It might even be. . .” Een kleine pauze, bijna overdreven zorgvuldig geplaatst.
“. . .educational.”
Haar hoofd kantelde opnieuw, die katachtige grijns nog altijd op haar lippen.
“Surely, Drago, you wouldn’t deprive me of such an exquisite little experiment?” Met een tergend trage beweging hief ze haar hand op, alsof ze op het punt stond om Drago's kin te vangen en hem te dwingen haar aan te kijken. Maar op het allerlaatste moment gleed haar hand door naar de rugleuning van de stoel, naar Nero. Met een zachte, liefkozende beweging kriebelde ze de raaf onder zijn snavel.
“What do you think, my dark little prince?” fluisterde ze met een mierzoete stem. De raaf sloot zijn onyxkleurige ogen en leunde met een tevreden klikje in haar aanraking. Echter, zodra ze vroeg of ook hij meeging, leek Nero allerminst gecharmeerd van het voorstel. Hij liet een verontwaardigde, bijna beledigde roep horen en sloeg met zijn vleugels alsof Lilith zojuist iets volstrekt onaanvaardbaars had voorgesteld. Met een laatste, nadrukkelijke vleugelslag maakte hij zich los van de rugleuning, schoot langs hen heen en verdween tussen de zware, dichtgetrokken gordijnen zo de nacht in.
Voor luttele seconden staarde Lilith hem na.
“Needy little critters, indeed.” Ze klakte met haar tong, en met een kleine geamuseerde glimlach kwam ze overeind.
“See, Drago, I suspect you rather enjoy having two of us demanding your attention. You have only yourself to blame for being so accommodating.” Ze streek een onzichtbare kreuk uit haar kleding, waarna ze zich naar het bureau begaf en haar hand naar de kaars reikte. De kamer werd onmiddellijk in duisternis gehuld zodra ze de vlam met haar vingertoppen had gedoofd. Liliths violetkleurige poelen schenen haast onnatuurlijk helder te glanzen, en langzaam trok een glimlach over haar volle lippen.
“Come on, Drago”, spinde ze, terwijl ze zich naar hem omwendde,
“we have a party to attend. . .”
|| attire (without the bag, beret, sunglasses).
Catmint
