[RPG - 0] Auradon University - Speeltopic 1 - Speeltopics

      Ze snoof spottend. “How pathetic.”
In haar slaapkamer, waar de gordijnen overdag angstvallig gesloten bleven om elk spoortje zonlicht te smoren, had Lilith de krant met een trage, bijna sensuele beweging dichtgeslagen en op haar bureau gedeponeerd. De krantenkop—’VEILIGHEID OPGEVOERD NA TWEEDE GOLF VAN EXPLOSIES’—had Lilith haar bovenlip doen optrekken alsof ze rotte kaas rook die veel te lang in de zon had gelegen.
Het probleem met de bevolking van Auradon was dat ze zo vermoeiend voorspelbaar waren. Met hun goed onderhouden rozenstruiken en misselijkmakend optimisme hoefde er maar één barst te verschijnen of men greep al naar de hooivorken op zoek naar een zondebok. Natuurlijk hoefde men daarvoor niet ver te zoeken. Want, wat een geluk bij een ongeluk, wie anders dan de Villain Kids konden er immers achter zitten?
      “Of course they’re talking about ‘safety’, Drago”, zei ze, haar stem een lage, fluwelen klank die door de duistere ruimte rolde.
Ze keek niet naar hem op. In plaats daarvan begaf ze zich naar de zware gordijnen om de stof met een gracieuze polsbeweging opzij te schuiven. Meteen viel haar oog op de volle, bleke maan in de nachthemel, die haar begroette als een oude geliefde. Zilverachtig licht stroomde naar binnen, sneed door de duisternis en schilderde haar huid en kamer in spookachtige tinten.
      Ze opende het raam op een kier en liet zichzelf toe om voor een luttele seconde haar ogen te sluiten en de koele nachtlucht in te ademen. “Such a wonderfully convenient word”, murmelde ze. “You can bury almost anything beneath it—mistrust, dread, authority, even bigotry—provided you package it neatly enough.”
Nero, haar ravenzwarte metgezel, pronkte op de rugleuning van de fauteuil. Wat haar niet verbaasde, daar Drago—haar rots in de branding, haar platonische zielsverwant, de enige persoon wier aanwezigheid niet direct op haar zenuwen werkte—zich eveneens in die hoek geschaard had.
Met een beweging van zijn kop stootte Nero een zacht, krassend geluid uit, alsof hij het volkomen eens was met wat zijn meesteres had gezegd. Lilith kantelde haar hoofd lichtelijk. In haar ogen scheen een scherpe glinstering terwijl haar blik op hen rustte. Een flauwe, amusante krul gleed om haar lippen, iets dat meer weg had van een roofdier dat zijn prooi zag spartelen in een spinnenweb.
      “Exactly, my dark little prince”, murmelde Lilith, een zweem van amusement in haar stem. “You see it too, don’t you? The hypocrisy of these people is truly amazing.”
Ze liet haar blik nog eenmaal over de donkere binnenplaats glijden. En natuurlijk, als kers op de taart van deze institutionele hysterie, was er inmiddels ook een officiële lockdown uitgeroepen. Het had een heerlijke definitieve toon, bijna geruststellend, als je naïef genoeg was om erin te geloven. In feite was het niet meer dan een patserige poging van de rector, bedoeld om de schijn van controle hoog te houden. Lilith glimlachte flauwtjes. “How adorable.”
Pas toen liet ze het gordijn weer los. De zware stof viel met een zachte plof terug op zijn plaats, waardoor de kamer opnieuw in haar vertrouwde duisternis werd gehuld. Het bleke maanlicht verdween grotendeels en alleen de enkele kaars op haar bureau wierp nog een aarzelende gloed over de ruimte.
Haar aandacht gleed terug naar Drago. Haar lijkbleke huid vormde een scherp contrast met het gitzwarte leer dat zich strak om haar lichaam sloot, soepel en nauw aansluitend als een tweede huid. Het was bijna alsof de duisternis zelf zich om haar heen had gewikkeld, een zwarte slang die zich behaaglijk rond haar lichaam had gekronkeld en weigerde haar nog los te laten. Ironisch genoeg beviel haar dat uitstekend. Lilith hield er immers van controle te hebben over de lucht die anderen inademden; er zat iets heerlijk pervers aan het idee dat haar eigen kleding haar eraan herinnerde hoe weinig ruimte er nodig was om iemand het gevoel te geven dat ademen een privilege was.

Het leer kraakte zacht toen ze haar heup iets kantelde en zich naar Drago toe draaide. Haar violetgekleurde lenzen vingen het weinige licht van de enkele kaars op, terwijl een donkere, bijna lui–geamuseerde blik over haar lieve spook gleed.
      “Well?” Loom haalde ze een wenkbrauw omhoog. “I know the cat has little patience for your tongue, my sweet spectre, so tell me your unfiltered thoughts.”
Afwachtend plaatste ze een hand op haar heup, rustig en volkomen op haar gemak, zonder de stilte voor hem in te vullen. Ze had geen haast. Ze had geleerd dat mensen vaak meer vertelden wanneer je ze de ruimte gaf om zichzelf ongemakkelijk te voelen. Nu zou dat bij Drago geen effect hebben—daar kenden ze elkaar inmiddels veel te goed voor—wat des te meer reden was dat ze hem intrigerend bleef vinden.
      “What are you plotting?” Terwijl er een korte pauze viel, bleef haar blik ononderbroken op hem rusten. “Or better yet. . .” Het glimlachje dat haar lippen raakte was nauwelijks zichtbaar. “What deliciously tantalizing thoughts are winding their way through that beautiful head of yours regarding these horrific explosions?”
      De woorden hadden pas net Liliths volle, donkergestifte lippen verlaten of Charley—haar kamergenoot, een eeuwige herinnering aan het sterfelijke bestaan van een student—verscheen bij de tussenwand van hun kamer. Lilith wierp hem nauwelijks een blik toe toen ze hem vertelde dat hij maar alleen moest gaan; haar stem droeg diezelfde afwezige kalmte waarmee ze eerder over de lockdown had gesproken.
Ze keek niet op, hoewel ze wist dat hij haar silhouet in de flauwe schemering kon onderscheiden. Met een bijna onmerkbare beweging van haar hand wuifde ze het onderwerp weg, alsof het nauwelijks de moeite waard was om er nog een gedachte aan te verspillen. Haar laatste woorden—‘Vermaak de stervelingen, drink wat giftige punch. . . Wellicht duik ik later nog op. Of niet.’— stierven weg toen de deur achter Charley zacht in het slot viel.
      Nero sloeg ongeduldig met zijn vleugels en, alsof er nooit iemand anders in de kamer was geweest, richtte ze haar aandacht opnieuw op hen. “Now”, zei ze zacht, “Where were we?”