Ik ben door de heftige bijwerkingen van de antidepressiva na 2 dagen middenin de nacht bij de dokterswacht beland met heftige pijnscheuten op de borst. Gelukkig was er niks ergs aan de hand - maar in overleg met de huisarts maar niet verder met deze antidepressiva. Ik heb nu toch maar een doorverwijzing naar een psychiater gekregen, om te kijken wat nu wijsheid is.
Eerlijk gezegd ben ik op dit moment overal helemaal klaar mee. Ik heb geen ruimte meer om klappen te incasseren - volgens mij heb ik dat wel genoeg gedaan de afgelopen jaren. Ik ben het zo zat om te rouwen om alles wat ik verloren ben, om in een lichaam te leven dat constant bang is en me keihard beperkt, en elke keer maar weer te strijden tegen allerlei innerlijke demonen die weigeren een keertje op te rotten.
Ik wil ook leven. Ik wil ook leuke dingen doen. Competitie spelen. Van het weer genieten. Koningsdag vieren. Gezelligheid. Me goed voelen. Ik weet al zo lang niet meer hoe het is om me goed te voelen, om zorgeloos te zijn, om écht te genieten zonder na te denken over de gevolgen. Ik mis het leven zo erg en ik ben helemaal klaar met deze rotziekte. Het voelt allemaal gewoon verdomde oneerlijk.
If you want the rainbow, you gotta put up with the rain