Film: Weapons (eindelijk gekeken omdat het van dezelfde regisseur is als de reboot van Resident Evil, which was so funnn<3). Veelbelovende, sterke eerste helft, jammer van de
super tired, ageist-seksistische "oh noooo, oude, onvruchtbare en onaantrekkelijke vrouwen zijn scary, kijk dit shot waarin deze vrouw oud en ziek is en geen haar meer heeft, kijk dit shot waarin ze heeft geprobeerd zich op te maken om er jonger uit te zien, maar het is niet goed gelukt, iiiieks, eng hoor!!" We maken een hele film over wanhopige ouders die op een witch hunt gaan om de jonge, onschuldige lerares te straffen voor de vermissing van hun kind, maken parallellen met de witch hunt trials van vroeger en laten zien hoe fucked up het is als mensen hun angst en wanhoop de katalysator laten worden om een onschuldige vrouw kapot te maken, en de conclusie is: er was daadwerkelijk een heks, maar het was niet de jonge lerares maar de vrijgezelle, excentrieke oude vrouw? Really? Waarom is iedereen zo lyrisch over een film met zo'n einde😭?
conclusie.
Deze film had zoooveel potentie qua thematiek, en het wordt compleet gefumbled. Wel supergoed geacteerd en interessant in beeld gebracht, met de character-mozaïekscènes (also, liefde weer voor Austin Abrams <3).
[ bericht aangepast op 4 okt 2026 - 11:28 ]
hodie mecum eris in paradiso
Lysander