Oke oke oke. Ik heb al een keer verteld dat mijn stage echt niet geweldig is, maar vandaag had ik even mijn breekpunt. Moet het gewoon ff kwijt.
Goed, ik liep dus een melding van een gebruiker wiens vaste telefoon niet meer werkte. Via de helpdesk hadden ze al van alles geprobeerd en toen werkte het maar toen de gebruiker uitlogte, ging de telefoon weer uit.
Ik daarheen, even settings nagekeken maar alles stond goed. Oke, top. Dus ik mijn collega bellen om om hulp te vragen, wordt vervolgens doorgestuurd naar een andere stagiaire, die me doorstuurt naar een andere collega. Dus ik bel die, en hij deed een beetje raar. Het kwam erop neer dat patchen het probleem kon verhelpen.
‘Heb je wel eens gepatchet?’ Nee, dat niet dus hij zei dat ik die andere stagiaire maar moest halen.
Ik en D (stagiaire) dus naar de gebruiker om opnieuw te kijken en opnieuw belden we die collega (RJ). RJ zegt tegen D dat we naar iemand moet lopen om het door te geven. Dat is punt 1: dat had hij me ook in 1 keer kunnen vertellen, ik kan zelfstandig wel een gesprek aangaan met iemand. Maargoed, we moesten dus patchen en allebei weten we niet hoe dit moet. Ja, in de les is iets anders dan de eerste keer in het echt en ik was bang het hele gebouw zonder internet te zetten. RJ bleef aan de telefoon en toen we zeiden dat we niet wisten waar de patchkast was, hoorden we op de achtergrond keihard gelach.
Hij had ons op speaker gezet en iedereen lachte zich kapot omdat we het niet wisten. Nou, patchkast gevonden maar toen wisten we ons geen raad met de switches. Weer keihard uitgelachen op de achtergrond. Dit ging zo maar door, tot we weer bij de gebruiker waren en weer om iets werden uitgelachen aan de telefoon. Op dit punt knalde ik bijna uit elkaar en de gebruiker had ook wel door dat er iets niet juist was. Omdat de telefoon nog altijd niets deed, zou RJ met een collega langskomen.
Eindelijk waren ze er. We kregen nog geen hoi, maar alleen een: ‘is het nou nog niet verholpen?’ Ze zijn naar de telefoon gegaan en wat blijkt: alleen de usb moest in een andere poort.
Oke, stom. We waren zo op de richting van het patchen gezet dat we de andere oplossingen niet meer zagen. Maar ze begonnen keihard te lachen. En als het nou nog bemoedigend was, oke. Ik kan het echt wel hebben. Maar het was gewoon uitlachen. Eerst op de zaak, waar iedereen kon meegenieten en meelachen en daarna bij die gebruiker.
Ik ben een fucking stagiaire. Ik moet shit nog leren en ik maak fouten. Nu durf ik in het vervolg gewoon niet meer te bellen als dit toch het resultaat is. Eenmaal terug op de zaak zijn D en ik meteen naar onze begeleider gegaan, die woest was om hun gedrag. Het is hier zelfs zo erg dat hij erbij zei dat er maar 4 (!!!!) werknemers te vertrouwen zijn en de rest zijn backstabbers. Hij raadde ons vooral aan om hier zo snel mogelijk weg te gaan en niet meer terug te komen, omdat de werksfeer zo om te huilen is. Mijn motivatie voor stage is echt compleet zoek. Ik heb vanmiddag staan janken omdat ik zo vatbaar ben voor dit soort dingen. Ik haat hulp vragen en fouten maken en als er dan zo mee wordt omgegaan... ja, stik er maar in.
Sorry voor het lange jankverhaal trouwens. Ik open ooit wel weer een leuk topic <3
Maflodder -> Rozenthee / "Would you like an adventure now, or shall we have tea first?"