[RPG] The Middle Ages 1 - Speeltopics

topic 2

Deze RPG speelt zich af aan het koninklijk hof, meer info hierover vind je hier 'waar speelt het zich af'. De tijd waarin de RPG zich afspeelt, is zoals jullie waarschijnlijk al doorhadden, zijn de Middeleeuwen. Maar niet zoals het werkelijk was, het is namelijk een fantasie wereld.
Van mensen met toverdrankjes tot reuzachtige draken, het is allemaal toegestaan.

Elke tien jaar worden er uit de omliggende dorpen dire mensen, die in het rijke bezit zijn van een machtig mythisch wezen, uitgekozen om een training te komen volgen aan het koninklijk hof door de beste meesters die er zijn.

Het is een eeuwenoude traditie die nooit verdwenen is. De traditie ontstond in tijd van vele oorlogen. Een paar spionnen hielden de bevolking in de gaten en kozen enkel de beste van de beste. Ze moesten natuurlijk wel voldoen aan een aantal eisen, zoals dat ze in het bezit moesten zijn van een mythisch wezen en er mee om moesten kunnen gaan. Enkel de besten werden uitgekozen en mochten naar het hof komen en kregen training van de beste trainers om nog beter met hun dier om te kunnen gaan, maar ook met wapens. Ze werden ingezet in de oorlogen en strijd als aanvoerders van kleine legers of werden uitgezonden op privé missies. Ze worden opgeleid tot echte meesters en meesteressen.
In andere woorden: Het was een hele eer...

En dat is het nog altijd. De drie voorheen gewone dorpelingen komen ineens in een heel ander wereldje terecht en plots kijken er mensen naar hun op. Sommigen weten zich erg goed aan te passen, anderen krijgen heimwee en bij enkele stijgt de roem en rijkdom ze naar het hoofd. Hoe reageren de andere bewoners op het koninklijk hof hierop?

Er wonen dus verschillende mensen aan het koninklijk hof, mensen met verscheidene beroepen en rangen, probeer je ook in te leven in hun wereld, beleefdheden, tradities en dergelijke. Om dit gemakkelijker te maken heb ik zelf wat dingen op een rijtje gezet en die kan je hier lezen.

Deze RPG heeft zoals jullie merken niet echt een vaste verhaallijn die je moet volgen, jullie zijn dus vooral vrij in wat je wilt schrijven en worden niet beperkt. In andere woorden: Let your creativity flow ^^

[ bericht aangepast op 17 maart 2012 - 18:45 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Pip Lamora - Stalknecht.
Ik bijt op mijn tanden wanneer duidelijk wordt dat de draak niet van plan is ook maar een centimeter te bewegen. Net op het moment dat ik opnieuw wil beginnen smeken, hoor ik achter me een kalme stem. Met een ruk draai ik mijn hoofd naar links en zie een man staan die me doodrustig te midden van alle chaos in de stallen begint te vertellen over draken en de Oude Tong – een taal van wie ik zelfs nog niet wist dat ze bestond. ‘Deze is je trouwens aan het testen. Probeer overtuigender te spreken. Ze zal horen aan je stem dat je het meent. Als je geluk hebt, heeft haar eigenaar haar zelfs enkele basiswoorden van onze taal geleerd. Ander gebruik je het woord ‘bwyd’. Dat zal ze wel snappen.’
‘Eh…’ stamel ik eerst, nog een beetje verbouwereerd door hulp uit zo’n onverwachte hoek, maar zeker niet minder dankbaar. Hij heeft iets exotisch en dat komt niet alleen door het prachtige minimeisje op zijn schouder, dat haar tong naar me uitsteekt. Ik knik dankbaar en draai me weer om naar de draak. Ik ben de baas, juist. Ik recht mijn schouders en kijk het wezen recht en streng aan.
‘Naar buiten, we gaan terug naar je verblijf,’ zeg ik gedecideerd. ‘En wel nu. Kom op!’
De draak doorbreekt ons oogcontact niet, maar blijft me aankijken met een blik die ik herken van de stalkatten, de wat-ben-jij-voor-een-idioot-blik. ‘Kom op.’ Hij beweegt nog altijd geen spier.
‘Bywd!’ zeg ik uiteindelijk.

Home is now behind you. The world is ahead!

Larina Almeida - Protegé van de Magiër
Zodra ik naar mijn mening genoeg planten heb verzameld veer ik overeind. Dan hoor ik achter me gekraak; Iemand stapt op de dorre bladeren die op het pad liggen. Snel duik ik weer in elkaar en ga verder met plukken. Hopelijk ziet hij, of zij, me niet. Het was juist zo lekker rustig in het bos.. Plotseling stoppen de voetstappen, en terwijl ik door blijf plukken spits ik gespannen mijn oren. Hebben ze me opgemerkt? Waarom blijven ze staan? Ik slik, strijk een pluk haar voor mijn ogen weg en wil weer verder gaan met mijn klusje als ik ineens wat tussen de aarde zie bewegen. Verbaasd kijk ik toe hoe er vanonder de zwarte, vochtige aarde een klein groen sprietje vandaan komt. Het groeit tot het ongeveer tien centimeter is en rolt zich dan uit. Zachte, kleine, frisgroene blaadjes sieren de stengel en bovenop ontvouwt zich een witte bloem. Als versteend blijf ik met grote ogen naar het plantje zitten staren. Hoe kan dit? Magie, dat moet wel. Ik slik en werp een blik over mijn schouder. Zoals ik al aan zag komen staat er niet ver van me af iemand. Een rijzige man, met aan zijn zijde een lichtgekleurde wolf. Verbluft kijk ik hem aan. Een magiër? Ik wist niet dat er in de streken rond om Tarnack nog meer magiërs leefden. Langzaam open ik mijn mond om hem te begroeten, maar er komt geen geluid uit mijn keel. Ik dacht altijd dat ik de enige was, samen met mijn leermeester. Ik dacht dat ik alleen was, maar er zijn anderen! Mijn verlegenheid verdwijnt voor een kort moment en breed glimlach ik naar de vreemdeling. We zijn niet alleen, er zijn meer magiërs! Zouden er nog meer zijn vanwaar hij is gekomen, of is hij alleen? Zou hij andere soorten magie beoefenen dan Parzival? Misschien kan ik van hem ook nog het een en ander leren.. Ik pak mijn mand en ga langzaam weer overeind staan. "Hallo," zeg ik voorzichtig, terwijl ik lichtjes door mijn knieën zak bij wijze van buiging. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Moet ik mezelf voorstellen, of eerst naar zijn naam vragen? Wat als die bloem helemaal niet zijn werk was? Ik slik en kijk naar het tere witte bloemetje aan mijn voeten. "Heeft u..?" zeg ik vragend, met een knikje richting het plantje.

Fingon Melwasúl - Aarde Magiër
Terwijl de innerlijke kracht van Fingon vervloeide in de aarde, sproten wortels uit niks in de aarde wat zich samen vervloeide tot één stam. Toen het proces van de levensstam voltooid was, zocht het zijn weg naar de vrijheid om de eigen schoonheid te laten zien aan de buitenwereld. Waar het een meisje trof die lichtjes zweette op haar voorhoofd, en bang keek. Gelukkig kon de pure witheid het meisje geruststellen en keek ze alleen nog maar verbaasd. Midwijl is Fingon uit de schaduwen gestapt en bestudeerde het meisje. Het was overduidelijk dat ze een aura over zich heeft hangen dat kracht uitstraalde. Wat haar tengere bouw compenseerde. Hij vroeg zich af of ze ook een magiër is, al vermoedt hij ook dat als zij inderdaad een magiër is. Zij wel van de; wat hun: zuivere magie noemen, is. En vreest zodoende voor haar reactie, want hij had niet echt zin om de heldere dag te besmeuren met een duel. En al helemaal niet tegen een vrouw.

Terwijl het meisje diep verzonken was in gedachten, verscheen een zonnestraaltje op haar gezicht samen met een glimlach. En keek op naar Fingon. “Hallo” zei ze heel voorzichtig alsof haar stem van porselein was. Dat elk moment kon breken. Ook werd het zonnestraaltje op haar gezicht in plaats genomen door twijfel. Fingon besloot haar angst en twijfel maar weg te nemen en deed de muts van zijn cap af. Waardoor hij naar zijn eigen gevoel zich bloot open stelde. Gezien zij nu één van de eerste mensen is die hem gewoon ziet zoals hij is. Zonder zichzelf te kunnen verschuilen achter schaduw. Plotseling zei ze: “Heeft u..?” en keek naar het bloemetje wat naarstig zocht naar de zon. Al was de zon niet ver weg. Voordat Fingon antwoord kon geven schoot wolf naar voren, beet in het steeltje, en gaf het aan het meisje. “Ja dat heb ik, of zie je nog meer bomen om me heen staan die een bloem kunnen laten groeien?” Waarop Fingon flink ging grijnzen. “Ik zal mij eens voorstellen; ik ben Fingon Melwasúl, wat ook wel lopende boom betekent. Ik ben een magiër, met de kracht Aarde in mij. Verontschuldig me dat ik u zo overval, en dat ik misschien bruut ben. Ik ben maar een eenvoudige reiziger zonder mensenkennis. Al trok u me aan gezien u iemand bent die ook verbonden is met de aarde. Oja, die flirtende beest daar is; Wolf. Mijn trouwe compagnon” En boog lichtjes voor de dame. “Moet echter wel toegeven dat ondanks hij zeer trouw is, minder zuinig is met natuur dan ik ben..” Terwijl Fingon keek naar het ondertussen verlepte tere bloemetje tussen Wolfs tanden.

Ligt and Darkness are both very different..

Sorry! Ik was ziek, ik ga schrijven.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Mijn eerste post weer na weekje ziek zijn x]

Esmée Fox. ~ Uitverkorene.
Tot mijn grote genoegen stemde hij in met mijn voorstel en samen liepen we richting de stallen. Ik was er nog nooit geweest, maar net zoals over de rest in Tarnack had ik ook velen verhalen gehoord over de stallen. De meest prachtige wezens zouden daar zitten en ik zou die ook mogen aanschouwen. Terwijl we liepen hield ik de rok van mijn jurk een stukje van de grond getild zoals het hoorde, daarnaast zou het ook zonde zijn als hij vies zou worden. Heer valenta leek niet een persoon van veel woorden, die indruk maakte hij op mij althans. Misschien had hij zijn dag niet, sprak ik mezelf toe, en was hij morgen wel wat gezelliger en losser. Anders zou ik hem wel leren genieten van het leven op het feest van allen, de dag waarop iedereen gelijk aan elkaar was. Nouja, bijna iedereen. De heer en zijn nauwe verwanten bleven natuurlijk nog wel boven de rest verheven, anders zou het een nog grotere chaos worden. Of heer Valenta het zou appreciëren wist ik niet, maar hij zou er alsnog niet aan ontkomen. De stallen kwamen dichterbij en het maakte een verpletterende indruk, het was nog grootser dan ik verwacht had en ik had het idee dat ik erbij in het niets viel.
"Dit zijn de stallen. Wyvern zou hier ergens moeten zijn, als je haar zo niet ziet kunnen we het altijd aan een van de stalknechten vragen," vertelde heer Valenta toen we binnen stonden, hij glimlachte dan wel, maar het leek niet van harte.
"Dank u heer, ik zal eens kijken." Ik had nog een opmerkingen willen maken over dat hij lachte als een boer met kiespijn, maar dat leek me niet erg slim op mijn eerste dag met mijn trainer. Ik wilde nog niet naar huis, ik zou mezelf ontzettend voor schut zetten en het leven hier was zo slecht nog niet, zelfs de beleefdheden begonnen al te wennen. Terwijl ik begon de lopen knisperde het hooi dat hier en daar lag onder mijn voeten, erg veel aandacht besteedde ik er niet aan nu ik wist dat ik Wyvern weer zou zien.
Net toen ik overwoog aan één van de stalknechten te vragen of ze wisten waar Wyvern was kwam ik langs openstaande deuren. Ik bleef als versteend in de deuropening staan en keek geschrokken naar binnen. Voor me zag ik mijn prachtige Wyvern met twee vreemde mannen, om hun heen was het één grote chaos. Mijn blik viel op het gat in de deur en ik realiseerde me al snel dat dit Wyverns werk was. Het was gênant dat mijn draak zich zo ongepast gedragen had terwijl ik mijn best deed een goede indruk te maken, maar ik had ergens ook wel begrip voor haar gedrag. Dit was niet alleen nieuw voor mij, maar ook voor haar, ze was geen grote veranderingen gewend.
Wyvern leek mij echter niet opgemerkt te hebben, noch hadden de mannen dat, en ik floot een korte melodie. Al sinds Wyvern uit haar ei gekropen was had ik haar een paar dingen aan proberen te leren, zo was deze melodie fluiten er één van. Het viel te vergelijken met vogels die floten en het werd door bijna iedereen van thuis toegepast om hun dieren te roepen, vooral omdat een mogelijke vijand er niks achter zou zoeken.
Met een ruk keek Wyvern mijn kant op en mocht ze een seconde geleden al haar aandacht nog op de twee heren gericht hebben, had ik nu haar volledige aandacht. Een erg hartelijk welkom kreeg ik niet en ik moest toegeven dat ik dat ook niet verwacht had. Binnen een paar stappen stond ze voor me en ze gromde naar me alsof ik haar vijand was.
"Natuurlijk, je bent boos omdat ik je zo lang alleen gelaten heb," mompelde ik zacht tegen mezelf. Het was gelukkig niet de eerste keer dat ze zo tegen me deed en ik wist precies hoe ik het moest aanpakken. Ik nam de rok van mijn jurk vast en maakte een buiging voor haar, vanonder mijn wimpers gluurde ik naar Wyvern en zag dat ze na een korte twijfeling toch mijn voorbeeld volgde en haar kop boog. Met een tevreden glimlach ging ik weer rechtstaan en streek over Wyverns snuit. "Goed je weer terug te zien meissie."
Ik werd me bewust dat ik niet alleen met haar was en liep naar de twee heren toe, waar van ik nog geen idee had wie het waren, voor het zelfde geld waren het een paar hoge pieten, al zagen ze er niet zo uit. De ene man was vrij lang en wat opviel was het litteken dat over zijn gezicht liep, hij was waarschijnlijk van ongeveer dezelfde leeftijd als heer Valenta. De andere zag er jonger uit, maar ook hij was erg lang. Waren alle mannen in Tarnack zo groot? Met mijn 1.60 was ik zeker een kop kleiner dan zij. (Ik ga er althans van uit dat dat beetje normale lengte was van vrouwen vroeger? :p)
"Ik vrees dat ik me moet verontschuldigen voor het gedrag van mijn draak, ik hoop dat u het me wilt vergeven." Verontschuldigen was niet één van mijn sterkste kanten, dus na een kleine buiging gemaakt te hebben zette ik mijn liefste glimlach op in de hoop dat, dat me zou helpen. Bij Rastullah, heer Valenta was er natuurlijk ook nog. Als hij hier achterkwam zou ik nog meer in zijn achting dalen. Als hij er straks ook nog achter kwam dat ik nog nooit een wapen vastgehouden had stuurde hij me meteen weg!

[ bericht aangepast op 17 maart 2012 - 16:34 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ik wil niet zeuren of zo, maar Zendé (bandiet) staat nog steeds niet in de personage-lijst.

Snel, red deze man van de haai! ~~~~~~~~^~~\o/~~~~~~

Ik was een week ziek, mag ik.
Morgen ga ik eens rustig kijken, dan voel ik me vast veel beter.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Oh, ik dacht dat je al weer beter was.

Snel, red deze man van de haai! ~~~~~~~~^~~\o/~~~~~~

Jayden Jason Bright
'Bedankt.' Zegt ze als ze naar me omdraaid. Ik zag nu echt de band tussen haar en haar paard. Ik kende het wel dat had ik ook bij Destiny. Ja Destiny was mijn trouwe paard en een merrie, maar ze had behoorlijk wat pit. Altijd als ik bij iemand wou zijn ging ik naar haar toe. Ik Zuchte even en ik wist dat ik hier spijt van ging krijgen, maar ik was een echte heer met etiketten. En ik denk dat het haar wel goed zou doen. 'Wil je anders rijden? Samen met mij in de bossen?' Vroeg ik nu ietwat nieuwschierig. 'En Astublieft.' Zei ik vriendelijk antwoorden op haar Bedankt. Ik zag des al meteen uit haar luik kijken bij het woord rijden en ze sprong als gewoonlijk eroverheen. Ze duwde haar wang en nek tegen mijn hoofd aan en ik grinnikte. Ik kenden de nicht van de heer haar liefde voor haar paard ik had ht zelf ook. Destiny was alles wat ik nog had uit mijn eigen leven. Ookal klonk het ietwat dom Destiny was de enige die mij begreep.

I'm finally back, Finally after a Year break

Ameline Rose Ermengard

Aarzelend keek ik van Liberté naar Alexander niet goed wetend wat ik zou moeten zeggen.
Het kon een val zijn om me ergens heen te lokken aangezien ik niet zeker wist of ik hem kon vertrouwen, hij was tenslotte een bandiet.
Ergens wilde ik dolgraag toestemmen, maar anderzijds niet.
Ik zat zowat gevangen in een tweestrijd met mijn hart en mijn hoofd.
"Wie zegt dat ik niet van plan ben om te ontsnappen?" Vroeg ik wat achterdochtig terwijl ik een kleine stap in zijn richting deed om hem te laten zien dat ik niet bang was.
Maar in werkelijkheid vond ik het beangstigend dat hij veel groter en sterker was dan mij.
In theorie zou hij me zo neer krijgen als het echt nodig zou zijn.
"Ik wil graag toestemmen, maar ik vertrouw je niet helemaal." Gaf ik toe terwijl ik zijn blik niet losliet.

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.

Jayden Jason Bright
Ik begreep haar wel. Ik was eenbandiet eenrat uit het riool. 'Omdat ik weet hoe belangrijk een band tussen mens en dier is. Ik weet hoe jouleven in elkaar zit en omdat ik altijd nog een pijltje kan afschiten als je wegloopt. Wat heb je te verliezen. Wat zou ik kunnen doen. Wat er ook gebeurt je komt altijd terug naar hier.' Zei ik nu vrij simpel. "Ik wil graag toestemmen, maar ik vertrouw je niet helemaal." gaf ze toen toe. 'Zoals ik al zei wat heb je te verliezen. Ik zal heus niets doen. Ik zweer het op mijn God Zalu.' Zeg ik als ik mijn hand op mijn hart doe. 'Wil je nog rijden het is een eenmalig aanbod.' Herhaalde ik mijn vraag weer. Ik voelde dat de neus van des menaar voren duwde zodat ik bijna omviel en wel een stap naar voren moest doen.

I'm finally back, Finally after a Year break

Lol, vrouwen dus 1.50? Dat is wel eeeeerg klein. :'D

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Moran schreef:
(...)
Ik zever niet Door het eentonige voedsel en zo

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Pip Lamora - Stalknecht.
Zo gauw ik het woord in de Oude Tong heb gezegd – tenminste, ik veronderstel dat het van die taal is-, lijkt de draak belangstelling voor me te krijgen. Hij kijkt me nieuwsgierig aan en komt voetje voor voetje naar me toe. Ronan kijkt me aan met ogen zo groot als schoteltjes. Hij wacht waarschijnlijk op het moment dat het wezen mijn handen flambeert. Ik kijk onzeker om naar de man, wat heb ik gezegd? ‘Bwyd betekent voedsel,’ verduidelijkt hij. Aha! Eigenlijk is het bijna een paard, die draak. Ik stap langzaam achteruit, mijn ene hand zo uitgestrekt dat ze noch kan duidelijk ruiken of ik iets vastheb, noch het kan zien. Ik ben zelf al de deur door geschuifeld wanneer de man me nog een volgende tip geeft. ‘Let op dat ze niet ontsnapt. Haar eigenaar zal je dat niet in dank afnemen.’
Ik knik, gefocust op de draak. De deur van haar verblijf is om de hoek, een uitdagend lange afstand om een draak nieuwsgierig te houden. Ik schrik uit mijn concentratie wanneer er plots een melodietje achter me wordt gefloten. Ook de draak verlegt zijn aandacht van mij naar het meisje achter ons. Een Uitverkorene. Een mooie Uitverkorene.
Verslagen zie ik hoe de draak langs me heen loopt en duidelijk in een slecht humeur voor zijn meesteres gaat staan. De Uitverkorene laat zich helemaal niet uit het veld slaan door het onheilspellende grommen van haar draak. ‘Natuurlijk, je bent boos omdat ik je zo lang alleen gelaten heb,’ hoor ik haar zeggen. Dan buigt ze elegant voor haar draak, waarna die op haar beurt ook voor de Uitverkorene buigt. Ik glimlach, zo’n band tussen 2 compleet verschillende wezens is prachtig en fascinerend om te zien. Vervolgens aait ze de draak liefdevol over zijn snuit. ‘Goed je weer terug te zien meissie.’
Eventjes ben ik verrast, de draak is dus geen hij maar een zij? Dat had ik niet gezien.
Terwijl de Uitverkorene mij en de andere man bekijkt, stormt Améric de stal uit. Maar wanneer hij de Uitverkorene ziet, slikt hij zijn woede in.
‘Ik vrees dat ik me moet verontschuldigen voor het gedrag van mijn draak, ik hoop dat u het me wilt vergeven.’
Ik buig zoals het mijn rang betaamd en Améric antwoordt na zijn eigen buiging ‘dat er niets onherstelbaar beschadigd is, maar hij veronderstelt dat er maatregelen worden getroffen om dit soort situaties in de toekomst te vermijden’. Als je aan zijn paarden komt, kom je aan zijn hart. Vervolgens loopt hij de stal weer in en ik aarzel een beetje om hem te volgen. Ik ben benieuwd naar zowel de man die me hielp met de meisjes-draak als naar de Uitverkorene zelf.

Home is now behind you. The world is ahead!

Moran schreef:
(...)
Ik zever niet Door het eentonige voedsel en zo

Ligt and Darkness are both very different..