Mijn buren kijken altijd naar mij als "Wtf daar komt dat rare kind in d'r zwarte kleren weer aan".
Zelf hebben ze trouwens (meerdere gezinnen bij elkaar opgeteld) over de 20 krijsende kinderen op de wereld gezet, vinden ze het geweldig smartlappen op het hoogste volume af te spelen om elf uur 's avonds, en verwaarlozen ze hun katten zó dat ik ze altijd eten moet geven (en de kat van onze overbuurman heet ook nog eens 'Hitler'. Dierenmishandeling much...?). Oh, en ze vinden het heerlijk zonder uitnodiging binnen te vallen, want "we zijn toch immers buren, gezellig, koffie-ochtend, buurtbarbecue, leuk leuk leuk." Ffffff-
there is a certain beauty in setting the world on fire and watching from the center of the flames.