Mijn opa heeft kanker. Zondag was ik langsgeweest (hij ligt thuis, de chemo en alles is stopgezet) en heb ik keihard lopen janken.
Gister zei mijn moeder dat het nu wat beter ging, nieuwe medicijnen en hulp voor oma enzo. Dus ik beurde weer iets op.
Belt nu mijn oma op, opa had weer pijn. Dus dokter langsgeweest en alles, en nu blijft mijn moeder daar slapen.
Dat doet ze niet als het niks is.
Het geeft mij echt meteen het gevoel alsof hij op sterven ligt, écht sterven.
Godverdomme. Ik kan wel janken. Alweer.
"She was fury, she was wrath, she was vengeance."
Sterkte, meid. 
