[RPG] Heirs and Liars - Speeltopic - Speeltopics

Rollentopic : https://qreaties.nl/topic/191177-heirs-and-liars
Praattopic : https://qreaties.nl/topic/191180-rpg-heirs-and-liars-praattopic-1/
Speeltopic : https://qreaties.nl/topic/191195-rpg-heirs-and-liars-speeltopic/
Storyline

Deze RPG speelt zich af in de PARFAIT Academy. Studenten volgen aan het instituut een driejarig elitevoorbereidingsprogramma, ontworpen voor de kinderen van machtige en rijke families. Het doel is eenvoudig: ervoor zorgen dat geld, macht en invloed blijven binnen de eigen kringen. Het instituut accepteert studenten die zorgvuldig zijn geselecteerd uit ’s werelds meest invloedrijke families. De meesten arriveren als erfgenamen van zowel oude als nieuwe fortuinen. Enkelingen slagen erin om via uitzonderlijke omstandigheden toegelaten te worden. Van iedereen wordt verwacht dat ze zich in deze fase van hun leven voorbereiden op de rollen die ze binnenkort zullen erven. “Reputation is everything.” Maar in een omgeving waar reputatie alles is, kan één enkel geheim genoeg zijn om een hele toekomst te vernietigen. Op een ochtend vinden enkele studenten een briefje in hun locker. “Ik weet wat je geheim is.” Iedereen op het instituut heeft een geheim. En iemand heeft besloten dat die geheimen niet langer veilig zijn.

Invullijstje

• Naam
• Leeftijd (18-22 indien student)
• Archetype
• Publieke reputatie
• Geheim
• Mogelijk motief om anderen te blackmailen
• Innerlijk
• Uiterlijk / FC
• Geschiedenis
• Extra
• Relaties


Archetypes

In een elite instituut vol met invloedrijke studenten komen bepaalde stereotypes vaak terug. • Old money : golden heir • Old money : decadent heir • Old money : nonchalant heir • Old money : reluctant heir • Old legacy : family name, but little money left • New money • Publicly known shady money • Political / royal / celebrity heir • Scholarship student • The staff kid • Transfer student • Invisible elite

Secrets

• lost fortune
• shady deals
• money laundering
• scandals
• forbidden relationships
• fake identity


PARFAIT Academy

Gelegen op een uitgestrekt privéterrein in Zwitserland, ver weg van nieuwsgierige blikken, ligt de PARFAIT Academy. Het instituut combineert eeuwenoude architectuur met moderne luxe. Hoge stenen gebouwen met klimop begroeide muren herinneren aan de lange geschiedenis van het instituut. Studenten wonen op de campus in luxueuze residenties en nemen deel aan exclusieve evenementen. Belangrijke locaties • De balzaal — officiële diners en ceremonies • De bibliotheek — studeren en onderzoek • Studentenresidenties — luxe campusleven • Tuinen — wandelpaden en geheime ontmoetingen • Studentenlounge — discussies, drama en roddels

Curriculum


Het curriculum richt zich op domeinen zoals:

• Economics
• Political leadership
• Business strategy
• Arts & cultural influence

Eerste jaar — 18-19
Tweede jaar — 19-20
Derde jaar — 20-21


Personages

Reservaties
-Reeses - f
whiterabbit - f - [decadent heir]
whiterabbut - m - [golden heir]

Personages
WillByers - Julian "Jules" Vane - [nonchalant heir] - p1
amberkishatu - Dakota Ryelle Sterling -- [staff kid] [fc. Sara Crumbleleg] - p2
-Kosame- m Dominic Adler - [new money] [fc. Thomas Doherty] -p3
verwondering - Aster De Lusignan -[old money - reluctant heir] - p3
Hellfire Leone DiMarco Delacroix [old money - wild heir] - p3
Malinin - m Ｈａｎ Ｊａｅ－ｈｙｕｎ (한재현) [old legacy - no money] - p3
- Kosame - Josephine Cheswick - [old money - digital heir] -p3
-Jennieruby- Ｙｏｏｎ Ｓｅｏ－ｊｕｎ (한서준) - [Diplomat Son]p4
hanami SUN-MI BAE [Luxury Heir?]p4
hanamiLUCÍA MARINO [?] p4
obeahCairo Rourcke [shady deals] p5
Regels

• Minimum 100 woorden per post
• Quizlet forumregels gelden
• 16+ toegestaan (met waarschuwing)
• Bespreek gevoelige onderwerpen vooraf
• Maximaal 2 characters per schrijver
• Posts mogen NL of ENG
• Na 21 dagen stilte volgt een reminder
• Reserveringen blijven 10 dagen staan

[ bericht aangepast op 14 april 2026 - 16:50 ]

---

"I wonder if life smokes after it fucks me"

---

---

23 ✠ Hallway ✠ With Leone ✠ Outfit ✠ Open scene Cairo eyed the cook Leone had been chatting up suspiciously after the man had called out after him, if only for a second. The next moment his eyes remained glued to Leone, as he neared the table Cairo had picked out. As soon as Leone deposited the small note the chef had handed him , Cairo's fingers curled around it. Without asking for permission, he unfolded it. I KNOW YOUR SECRET He scoffed at the neat letters, as he absentmindedly ran the fingers on his other hand over Leone's undercut, subconsciously careful to not touch the delicate braids.       "What's this, Babygirl?" he muttered, curious and confused. "Are you okay?" He vaguely remembered something in Sun's last text about a strange note. Had she gotten the same one? What would be the odds of-       "I think I set a tree on fire." Cairo blinked.       "Come again?" he asked, removing his hand from Leone's head. As soon as Cairo figured he had, in fact, heard correctly - he chuckled. "Was - was it a bad, bad tree?" Leone, however, seemed to have forgotten all about his self confessed pyromanic tendencies by the time Cairo had finished his sentence; his zonked-out brain apparently playing hopscotch with a multitude of topics.       "Why do you look like that? You need some sunshine, monsieur coureur. How do you still manage to look like a fucking vampire after a summer like this?" Halfway through Leone switched from English to French and it took Cairo a minute to translate. He didn't fully manage, but he was pretty sure he got the gist of it.       "Because I'm a creature of the night, Baby. The most fun is to be had after sunset, it's when all the monsters come out to play," he winked. Cairo didn't think he was thát pale, but often enough people were surprised to find out he wasn't entirely white. It didn't bother him because, to him, it didn't matter. "But weren't we supposed be talking about the Sunshine you need?" Cairo feared it might be a lost cause at the moment. Leone seemed pretty spaced out. Mentioning Sun again, brought his mind back to the note. He picked up his phone and opened the top one of his pinned conversations. ✉ My Sunshine ☀️💛🌻 Love, can you tell me what the note said, please? Deciding to make the most of Leone's distracted mind and pilfered the pouch he'd left on the table right from under his nose. He brought it to his lap and opened it, carefully eyeing the contents and making a mental memo of what drugs made up Leone's pocket pharmacy, as well as the quantities of them. As he'd suspected, the combinations were far from ideal. For a moment he considered pocketing the little bag, and making some swaps with certain of his own products, behind Leone's back. He had no doubt he could return the pouch unnoticed, but he was fairly sure Leone would spot the changes ánd know who to blame for them. So he tossed the bag back in front of Leone.       "Let me know when you're ready to upgrade. You've got some cheap shit in there." Leone didn't have to know Cairo was lying. Vane's product was actually pretty decent. He'd have to ask around who his supplier was, if the competition was really this stiff. Vasily wanted to monopolize, and Cairo'd been sent here to make it happen. What the Brotherhood wanted, the Brotherhood got.

[ bericht aangepast op 15 juni 2026 - 20:24 ]

---

Bicycle, unicycle, unitard. Hockey puck, rattlesnake, monkey, monkey, underpants.

timeskip

Het is bijna tijd voor Halloween en uiteraard moet dat ook gevierd worden op de p.a.r.f.a.i.t. academy. Er werd geen geld gespaard voor het Halloweenbal door de directie van de school. Heerlijk eten, netwerkmogelijkheden, saaie toespraken van belangrijke mensen... Echter spreken de meeste leerlingen stiekem over de afterparty : een gemaskerd kostuumfeestje met veel drank en alle andere dingen die de directie beter niet ziet. Al is er één ding die roet in het eten gooit. Er gaan geruchten over een zekere Amelia Litten die van het instituut zou gestuurd zijn. Er is nog geen officiële communicatie, maar het was recent aan het licht gekomen dat haar vader in de politiek hulp zocht bij verdachte bronnen.

Vreemd dat haar geheim ineens aan het licht kwam. Hoe zou dat nu komen?


Edit : voor zij die graag hun stuk afronden, voel je zeker vrij. Anders kan je perfect overgaan naar de Timeskip

[ bericht aangepast op 18 juni 2026 - 20:11 ]

---

"I wonder if life smokes after it fucks me"

---

---

23 ✠ Ballroom ✠ With Dominic ✠ Outfit ✠ Open scene As Cairo stood marveling in the grandeur of the ballroom - contemplating how amazed his younger self would have been to dance a competition in a space like this, a sudden awareness flooded him. It felt almost like a prickling in the back of his neck, making the little hairs there stand up. Your Nicky-senses are tingling. The thought, both the phrasing and the realization, curved the corners of his mouth up. Instinctively knowing which direction to look in, Cairo turned. The sight of Dominic made his heart stutter. He cursed the blasted thing, yet again. Suddenly rooted to the very spot, he let his eyes roam over Nick's body, greedily taking in every minor detail; from the excellent, most likely way too expensive shoes, to the tailored suit in his own, yet always unexpected fashion; how his shirt was seemingly buttoned with reckless abandon even though Cairo knew it was very much intentionally left open- How I'd love to rip the rest of those buttons off if there weren't so many spectators to look at what's mine; to the most stunning jawline Cairo had ever beheld, bearing the far too kissable lips and the achingly astonishing blue eyes. But also, Cairo noticed the barely-there tension in Nick's shoulders, the slight panicky look of rather being somewhere else or maybe needing a little pharmaceutic pick-me-up. Prompted by nothing but the unbearable thought of Dominic's discomfort, Cairo found himself able to move again; being drawn in by Nicky's undeniable force of gravity. It took him just a couple of strides to reach the object of his covert affections, and he could've sworn the air tasted sweeter the closer he'd gotten. Cairo stepped around the obviously wealthy lady -Probably some board member or not-so-anonymous benefactor- Nick had been talking with, and took place next to Dominic himself. "My, aren't you a brazen one?" the woman scoffed, seeming both slighted and regaled. "Who might you be, then?" she continued.       "Cairo Rourcke," he introduced himself as he gallantly reached for her hand and delicately shook it. "Pleased to make your acquaintance, madam." Next, he turned to Dominic and casually kissed him on the cheek, narrowly missing the corner of his mouth. "Nicky," he greeted him, as he inconspicuously put his hand on the small of Nick's back, hoping to assuage some of his distress. "Oh my apologies, must've miscalculated," he said quietly, yet loud enough for their company to hear.       "At the risk of falling further from your good graces, madam, might I borrow this one for a moment?" He placed his free hand on Nick's chest and willed himself not to grin like a love struck fool. "I'm in need of some assistance, and Dominic's expertise would be most helpful in the matter." He wasn't about to ruin Dom's chances of whatever trade or agreement might've been in the making, but he needed to get his boy out of here for a multitude of reasons. "Well, if you need his expertise... Can't be anything done about that, can it? You may call me Imelda, Mr. Rourcke, madam was my mother's name." Oh she has a sense of humour, I'm starting to like her. Cairo laughed elegantly and nodded at the l- at Imelda. "Much obliged... Imelda. Please, call me Cairo. Thank you for your understanding. Have a wonderful rest of your evening." With that, he hooked his arm in Dominic's, and lead him towards a quieter corner, near the exit. "Hello pet," he mused, as he faced him again once they were mostly out of sight. "Has anyone told you how absolutely ravishing you look tonight?" Cairo's smile was soft and inviting, reserved for only a lucky few - predominantly Sun and Dominic. He lightly wrapped an arm around Nick's waist as the other hand fiddled with his lapel, eyeing his chest appreciatively.       "Do you like my shirt, love?" he teased, knowing full well Nicky had probably already clocked that the shirt in question, in fact, belonged to him.

[ bericht aangepast op 27 juni 2026 - 23:35 ]

---

Bicycle, unicycle, unitard. Hockey puck, rattlesnake, monkey, monkey, underpants.

Julian “Jules” Vane Het bal was al een tijd bezig en Jules had al een paar goede deals afgerond en zelfs nieuwe klanten binnengehaald. Vele dachten dat hij alleen in drugs en medicatie handelde, maar hij had meer connecties dan dat; valse alibi’s, vervalste documenten en ID’s, illegale gokmogelijkheden en noem het maar op. Hij was content, had niets te klagen en was toch blij dat hij naar het bal was gegaan. Hij nam een hap van de crêpe en keek rond, terwijl hij nadacht over een gesprek die hij had overhoord over Amelia Litten. Ze was van de academy gestuurd. Meer wist Jules ook niet. Hij was wel nieuwsgierig, maar hij moest nog uitvinden wie meer zou weten. Het had iets met haar vader te doen, maar meer wist hij niet. Hij besloot het voor nu los te laten en haalde een hand door zijn gezicht. Hij had het warm en had geen idee wat hij kon doen. Hij stond maar een beetje in een hoekje mensen te observeren en luisterde naar de muziek die zijn oortjes afspeelden. De muziek die door de academy werd aangeboden was niet zo zijn ding. Ineens kreeg Jules een flashback. Een paar weken terug was Cairo naar hem toe gekomen en wilde dat Jules stopte met de verkoop van middelen aan Leone. Dit gesprek nam een nogal… vreemde wending toen Jules per ongeluk zijn gedachten luid uitsprak en het van zakelijk naar best ongemakkelijk ging. Jules wist niet wat het precies was, maar als hij Cairo zag, stopte zijn brein met werken. Ergens bleven er tandwieltjes, of drie, hangen en kreeg hij er geen normaal woord meer uit. “Misschien als je af en toe je sexy lippen op die van mij kunt drukken, kunnen we iets regelen.” De woorden galmden door zijn hoofd en hij kon zichzelf wel een vuist in zijn gezicht geven. Plots voelde hij iets nats over zijn hand druipen en hij keek naar beneden. De crêpe zat stuk geknepen in zijn vuist en de chocolade, wat eigenlijk aan de binnenkant hoorde te zitten, droop van zijn hand naar beneden op zijn beige broek. “Fuck!” Siste hij tussen zijn lippen door en gooide de crêpe, of wat er van over was, op de tafel en begaf zich op hoog tempo richting de uitgang. Hij was zo gefocust op zichzelf, dat hij tegen iemand, of zelfs twee iemanden aan liep, zijn hand die met chocolade besmeurd was voor zich uit strekte om niet om te vallen en deze per ongeluk op een wit shirt drukte. Zijn hand afdruk stond er perfect in. Jules keek op, zag Dominic en Cairo staan, zeer dicht bij elkaar. Hij deed een stap naar achter, keek naar de twee, mompelde een excuus en snelde, nog net niet rennend, weg. Aangekomen bij de toiletten begaf hij zich naar de wasbakken en begon zijn handen te boenen. Hij nam een gastendoek van de rand en maakte deze nat. Vervolgens wreef hij over de vlekken die in zijn broek zaten, maar het werd erger. Hij gromde, gooide de doek weg en pakte een nieuwe. Toen de tweede poging ook mislukte keek hij in de spiegel. “Calm down, Vane,” mompelde hij tegen zichzelf. “Controle. Die fucking controle.” Hij balde een vuist en wilde deze tegen de muur slaan, maar hij deed het niet. “Wát is er met je aan de hand?” Mompelde hij tegen zichzelf en gooide water in zijn gezicht. Natuurlijk had hij gemerkt dat sinds het moment dat hij en Cairo dat gesprek hadden gehad, iets in hem was geknapt. Hij wilde toegeven en zeggen dat hij zou stoppen met Leone de meds te geven, maar die jongen was een van zijn beste klanten. Hij kon dat toch niet doen. Maar iets in Jules zei dat als hij zou toegeven, Cairo wellicht meer toenadering zou zoeken. Wilde Jules dat überhaupt? Of was het alleen lust. Lust dat hij eigenlijk alleen nog voelt als hij Cairo zag. Hij had al weken geen persoon in bed gekregen. Iets wat abnormaal was voor Jules. Zijn leven bestond uit dealen en seks. Maar sinds een paar weken was dit veranderd en dit frustreerde hem. Voor het eerst in zijn leven was Jules bang de controle ècht te verliezen. Het vinden van dat vreemde briefje was er niets bij. Nee, dit is controle waar hij helemaal geen macht over had. Het leek wel of zijn lichaam hem in de steek liet. Alsof hij nog maar aan een ding kon denken… Cairo.

[ bericht aangepast op 3 juli 2026 - 14:09 ]

---

Ich liebe dich 27.12.23

Dominic had survived exactly three conversations with donors before reaching the conclusion that wealth and personality were, at best, distant acquaintances politely pretending to know each other. The first had attempted to explain cryptocurrency. Not invest in it. Explain it. Apparently there was a difference, although Dominic had stopped listening around the phrase decentralised future and simply nodded at strategic intervals. The second had spent twelve uninterrupted minutes discussing sustainable Italian marble. Not architecture. Just… Marble. Dominic had learnt that there were apparently ethical and unethical rocks. Who knew. The third had proudly informed him she owned an alpaca vineyard. He still wasn’t entirely convinced she’d said vineyard. Maybe she’d meant orchard. Or sanctuary. Or perhaps she’d simply attached two expensive nouns together and hoped nobody would challenge her. Dominic certainly hadn’t. It had seemed kinder to everyone involved. Besides, rich people had a remarkable ability to continue conversations entirely unsupported by reality. The ballroom looked exactly how wealthy people imagined Halloween should look. Less haunted house. More haunted investment portfolio. Every crystal chandelier reflected a thousand tiny lights across polished marble floors while black roses, gilded candelabras and suspiciously expensive fake cobwebs attempted to convince everyone that death, too, could be tasteful. Someone had probably paid a consultant for that. Waiters floated through the room carrying champagne with the calm acceptance of people who knew they’d eventually witness at least one emotional breakdown before dessert and three regrettable business deals before midnight. A string quartet played something that sounded sufficiently expensive. Dominic couldn’t identify the piece. He suspected nobody else could either. They were all just collectively agreeing that violins equalled culture. Across the ballroom a board member laughed far louder than the joke deserved. Three people immediately copied him. Networking really was just socially acceptable mirroring. Fascinating. Depressing. He briefly considered climbing into one of the decorative coffins positioned beneath the staircase. Not out of dramatic despair. Mostly because it looked quiet. He dismissed the idea after deciding it was almost certainly rented. There would probably be paperwork. Then something shifted. Not in the room. In him. That strange awareness he’d reluctantly come to associate with exactly one person settled somewhere between instinct and annoyance. Not footsteps. Not a voice. Just… Cairo. It was becoming deeply inconvenient how easily he could identify him without looking. His subconscious had apparently developed a Cairo detection system entirely without permission. Dom hated that. His own predictability was unattractive. His attention shifted a fraction too late. Cairo had already arrived. Dominic remained politely where he was, watching the interaction unfold with increasing disbelief. Thirty seconds earlier the woman had looked entirely prepared to have Cairo escorted back outside. Now she was smiling. Of course she was.       Madam was my mother’s name. Dominic bit the inside of his cheek. Unbelievable. He had spent the better part of fifteen minutes pretending charitable tax incentives were a topic worthy of human enthusiasm. Cairo smiled once. Kissed him on the cheek. Borrowed exactly the right amount of charm. And somehow escaped with everyone’s approval. Honestly… That felt a little unfair.       “Show-off,” Dominic murmured beneath his breath, just loudly enough for Cairo alone. The moment Cairo’s hand found the small of his back, Dominic felt his shoulders loosen before he’d consciously agreed to relax. Traitor. His own body had apparently started making executive decisions without consulting management. He allowed himself to be guided away without protest, offering Imelda a small nod on the way out.       “My deepest condolences,” he told her with complete sincerity. “For what?” “You’ll inevitably end up talking to someone who genuinely wants to discuss property investments before the evening is over.” Imelda laughed. Dominic considered that his greatest networking achievement of the night. Only once they reached the quieter corridor did he properly look at Cairo. There it was. The shirt. Dominic’s shirt. His eyes lingered for exactly one second longer than necessary. “…You’re unbelievable.” Not because Cairo was wearing it. Because he knew. Every single part of this had been calculated: the greeting. The almost-kiss. The shirt. Probably the timing too.       “Do you like my shirt, love?” Dominic let out a quiet breath through his nose. “I was actually wondering where that disappeared to.” A beat. “I considered accusing the laundry service.” His fingers absentmindedly straightened Cairo’s collar before stopping halfway, apparently remembering he wasn’t helping his own case. “…I suppose it does look better on you.” Another pause. “I hate that.” His gaze drifted briefly toward the ballroom again, where another speech appeared to be starting. He physically recoiled. “…If one more billionaire starts explaining philanthropy to me, I’m becoming the ghost this Halloween.” Finally, he looked back at Cairo. A crooked smile tugged at the corner of his mouth. “So…” He lightly brushed an invisible speck of dust from Cairo’s borrowed shirt. “…what life-threatening emergency required my expertise exactly?”

---

"It sounds weird to say this, but I'm really glad I hit you with my moped"

Dakota Ryelle Sterling POV

Wanneer je deed alsof je iemand belangrijk was, dan draaide alles om één ding. Niet persé geld. Niet persé een bekende achternaam. Netwerk. Het kennen van mensen. De juiste mensen was de sleutel tot het vormen van een waterdichte identiteit. Contacten zijn een valuta op zich. Je kent iemand die weer iemand anders kent en plots gaan er deuren open waarvan je het bestaan niet eens wist. Uitnodigingen verschenen vanzelf. Geheimen werden gedeeld alsof je er recht op had. Alsof je altijd al bij die wereld had gehoord. Dakota hoorde er niet thuis. Ze wist alleen twee dingen ,hoe ze zich moest gedragen alsof dat wel zo was en wie wel deel uitmaakte van zo een netwerk.Dat was ook precies waarom ze al maanden het huiswerk van Sun-mi Bae maakte. De meeste leerlingen zagen enkel de dochter van een steenrijke familie. Een influencer. Een prinsesje dat met een glimlach overal binnenwandelde. Dakota had meer opgemerkt. Iemand die telkens haar woord hield. Hun overeenkomst was simpel. Dakota zorgde ervoor dat Sun geen kopzorgen had over opdrachten die haar agenda onmogelijk toeliet en Sun zorgde ervoor dat Dakota toegang kreeg tot een wereld waar geld alleen niet voldoende voor was. Zoals vanavond. Het Halloweenbal georganiseerd door de P.A.R.F.A.I.T. Academy was niets meer dan een opwarmertje. spektakel inmiddels al eens meegemaakt. Officieel draaide de avond om netwerken: investeerders, bestuursleden en invloedrijke families die onder het genot van een glas champagne de toekomstige elite kwamen bewonderen Maar net als bij de meest winstgevende deals gebeurde het échte werk zelden onder een kroonluchter. Dakota had wel roddels opgevangen van een exclusieve afterparty achteraf. Niemand leek precies te weten waar die plaatsvond. Dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Maar dankzij Sun zou ze ook echt binnengeraken. Eerst moest ze Sun zien te vinden...

[ bericht aangepast op 16 juli 2026 - 22:03 ]

---

"I wonder if life smokes after it fucks me"