[RPG - 0] Blackwater Pines - Rollentopics

Jack was het mooiste verjaardagsgeschenk dat haar vader, Jack, ooit ontvangen heeft. Zo vertelt hij het zelf steeds, en zo is het dus ook. Jackie's geboorte verliep zonder complicaties, maar de eerste weken daarna gingen moeizamer. Ze at weinig, kwam moeilijk bij en groeide aan een te traag tempo, was snel uitgeput en had vaak ademhalingsproblemen. Het duurde niet lang voordat vastgesteld werd dat ze haar vaders hartziekte had overgeërfd.
      Toen ze net iets meer dan een maand oud was, werd ze geopereerd en liet ze bijna het leven door veelvuldige bloedingen. Gelukkig kwam alles goed en keek kleine Jackie een gelukkig leven tegemoet - al bleef haar gezondheid iets waar voorzichtig mee omgesprongen werd, alsof ze van jongs af aan leerde dat lichamen kwetsbaar zijn en niets vanzelfsprekend is.

Jackie had best een gelukkige kindertijd. De complicaties die ze als baby had en die na de operatie nog even aanhielden, losten zich relatief vlot op. Tegen de tijd dat ze drie was, had ze haar achterstand zo goed als ingehaald en leek het litteken over haar borstbeen het enige dat nog een indicatie was dat er ooit iets mis was geweest.
      Laurel was in die jaren nooit ver weg. Als jongere zus keek ze met een bijna vanzelfsprekende bewondering naar Jackie op, terwijl Jackie op haar beurt gewend raakte aan een kleine schaduw die haar overal volgde. Waar volwassenen voorzichtig waren met haar gezondheid, behandelde Laurel haar alsof ze onverwoestbaar was - ze sleepte haar mee naar buiten, verzon spelletjes waarbij Jackie de regels mocht bepalen en accepteerde zonder vragen dat haar zus soms liever naast haar zat dan meedeed.
      Toen Jackie zes jaar oud was, gingen hun ouders uit elkaar. De eerste weken na de scheiding waren moeilijk; ze had het gevoel dat haar moeder haar in de steek gelaten had. Laurel was te jong om het volledig te begrijpen, maar voelde de spanning. ’s Nachts kroop ze soms stil bij Jackie in bed, alsof ze onbewust besloot dat ze elkaar maar beter konden vasthouden nu het huis anders klonk.
      De scheiding zorgde ervoor dat Jackie erg close werd met haar vader. Hij was er wanneer het moeilijk ging, deed zijn best om alles rustig en logisch uit te leggen toen ze haar eerste maandstonden kreeg, toen haar lichaam begon te veranderen en ze even bang was dat hij boos zou zijn. Hij was nooit boos. Alleen bezorgd.
      Maar waar haar vader uitleg gaf, was Laurel degene die dingen licht maakte. Zij was degene die Jackie uit haar kamer trok wanneer die zich verloor in boeken of computerspelletjes. Zij was degene die sociale situaties soms voor haar “vertaalde” - een blik, een grapje, een ondertoon die Jackie niet altijd meteen oppikte. Zonder dat iemand het expliciet benoemde, vormden ze een klein front tegen de rest van de wereld.
      Op haar tiende veranderde Jackie van basisschool. Met de promotie van haar vader konden ze het zich veroorloven om Jackie naar Northside te sturen. Laurel bleef nog even op haar oude school, waardoor Jackie zich voor het eerst écht alleen voelde in haar dagelijkse omgeving. Ze had het altijd al moeilijk gevonden om vrienden te maken en wilde haar eenzaamheid niet toegeven aan haar vader, die zo hard gewerkt had om een beter leven voor hen op te bouwen. Dus beet ze zich vast in haar hobby’s. Het maakte haar een nog grotere outsider; niet alleen afkomstig van Southside, maar ook nog eens een weirdo.
      Het pesten kreeg vorm in uitsluiting en kinderachtige opmerkingen, zaken die Jackie meestal over zich heen liet komen omdat ze mentaal toch een stuk volwassener was dan haar klasgenoten — en omdat ze niet goed wist hoe ze anders moest reageren.
      Thuis vertelde ze er weinig over. Laurel merkte het toch. Ze stelde geen grote vragen, maar schoof soms gewoon een bord koekjes naar haar toe of bleef langer bij haar zitten dan nodig was. Kleine gebaren, zonder analyse.
      Toen Jackie dertien was, liep het echter uit de hand. Iemand verspreidde (gefotoshopte) suggestieve foto’s van Jackie over de hele school en stuurde die ook naar haar vader. Die reageerde instinctief en niet al te tactisch kwaad.
      Wat volgde was een felle breuk tussen Jackie en haar vader. In die periode was Laurel degene die tussen hen in bewoog - soms bewust, soms niet - die gesprekken luchtiger maakte of simpelweg bij Jackie op bed zat terwijl zij zwijgend naar haar scherm staarde. Het duurde een tijd voordat de breuk met haar vader hersteld werd, maar Laurel was in die maanden de constante die nooit wegschoof.

Hoewel Jackie gekwetst was om wat er gebeurd was, was ze vooral laaiend. De beschuldigingen die vanuit de school naar haar hoofd geslingerd werden, kaatste ze fel terug. Ze besliste voor zichzelf op te komen en startte haar eigen onderzoek toen de school de schuld bij haar legde.
      Het was de start van Croissant, het alter ego dat ze zichzelf gaf op haar blog waar ze alledaagse mysteries uit de doeken doet. Aanvankelijk wilde ze het meisje dat haar geviseerd had niet per se exposen om wat ze Jackie had aangedaan, maar ze wilde haar reputatie systematisch onderuit halen. Niet uit drama - maar uit principe.
      Het duurde even voordat ze alle bewijs verzameld had, maar het resultaat was er één waar Jackie trots op kon zijn.
      Sindsdien wijdt ze zich aan het ontrafelen van geheimen van toxische mensen in hoge posities - om Blackwater Pines toch een beetje een betere plek te maken. Hoewel ze vooral bekendstaat om haar uitgebreide artikels, deelt Croissant ook meer alledaagse dingen: grappige weetjes over inwoners (al vinden die het zelf niet altijd even grappig om gefeatured te worden), katten- en hondenfilmpjes, hersenspinsels over unsolved mysteries en eigenlijk alles wat Jackie intrigerend vindt.
      Sinds Laurel’s dood zijn haar stukken minder luchtig geworden. Minder speels. Grondiger.
      Omdat ze zich zo hard focuste op de blog en meer interesse had in haar hobby’s dan in school, zakten haar punten in haar Senior Year enorm en kon ze niet afstuderen. Ze was gedwongen om het jaar over te doen.
      Laurel maakte daar nog grapjes over, zei dat ze blij was dat ze toch een jaar samen naar de les konden.
      Nu is het huis stiller.