Over iemand die zich schuldig voelt maar dat niet aan zichzelf toegeeft

      Het was de beste keus.
      Mijn handen trillen terwijl ze het stuur vastpakken. De tranen prikken in mijn ogen, ook al heb ik net mijn wang droog geveegd met zijn mouw. Mijn koffer staat op de achterbank, gevuld met kleding voor een aantal dagen.
      Ik doe dit voor haar.
      Ik draai de sleutel en start de auto. Het voelt onwerkelijk om weg te gaan. Het voelt onwerkelijk dat dit de laatste keer was dat ik bij haar thuis kwam. Het voelt onwerkelijk dat dit de laatste keer was dat ik haar "lieverd" noemde - het floepte er automatisch uit. Alles voelt onwerkelijk.
      Maar nu houd ik haar niet meer tegen. Nu kan ze herstellen.

-

      Het was de beste keus.
      Het zweet gutst me over de rug. Terwijl mijn muziek me in de oren schalt, blijf ik rennen. Voet voor voet. Stap voor stap. Ik tik tegen mijn oordopje om het volume nog ietsje hoger te zetten, zodat ik mijn gedachten er niet meer doorheen kan horen.
      Natuurlijk gaat het nog niet beter met haar. Natuurlijk voelt ze zich nu extra klote. Het heeft tijd nodig. Het heeft tijd nodig. Uiteindelijk is dit de beste keuze. Uiteindelijk kon zij niet herstellen met mij naast haar zijde. Mijn stress zorgde voor stress bij haar. Nu is de angst weg.

-

      Het was de beste keus.
      Ik staar naar mijn scherm maar er komt weinig uit mijn vingers. Mijn werkgever zal wel niet al te blij met me zijn de laatste weken. Goed, dan heeft het voor mij ook gewoon tijd nodig.
      De crisisdienst. Dat is serieus. Ik had dit niet aangekund - ik kon dit niet aan. Maar ik hoop toch zo... Ik hoop toch zo dat het uiteindelijk echt beter met haar gaat. Ik meen wat ik mijn berichtje naar haar stuurde. Ik geef om haar. Ik wil het beste voor haar. Dat ben ik niet.
      Het was de beste keus.
      Waarom voelt het dan zo ongelooflijk ruk?