Hoofdstuk 23 - Einde Opdracht 2

      Het is uiterst verdacht dat Rae zich bij het avondeten beeldig gedraagt. Geen enkele keer wordt er gesnauwd, met de ogen gerold of in Maxine’s drankje gespuugd als zij even weg is.
      Na het eten wordt Rae apart genomen door Bolt.
      “Ik vond het een dappere poging om te doen alsof er vandaag niks is gebeurd. Toch gaan we het hebben over de olifant in de kamer.”
      Rae blijft stil.
      “Ignitio heeft me alles verteld,” gaat Bolt gestaag door. Ignitio… Is dat hoe de trainer heet? Wat een afschuwelijk toepasselijke naam. “Je had jezelf duidelijk niet in de hand. Hij vergeeft het je, je was duidelijk emotioneel.”
      Rae vliegt, uiteraard, in de ontkenning. Emotioneel, zij? “Echt niet.”
      “Rae. Je mag me bedanken dat ik je heb laten trainen. Je mag me bedanken dat ik je niet heb opgehaald van het kinderdagverblijf als de kleuter die je bent. Wat je ook mag doen, is eerlijk zijn.” Bolt krijgt het voor elkaar om een deel van Rae’s muren af te bouwen. Ze begint hem warm te vinden. Fijn. Alles wat Ruwen had moeten zijn - een gedachte die ze snel verdringt.
      “Ik- Het gaat niet meer gebeuren. Ik was… moe.”
      “Dichterbij eerlijk, maar ik ben niet dom. Ignitio zei dat je indrukwekkend snel was. Daar kan je wat mee, meisje. Jij bent ook niet dom, Rae. Je maakt kansen. Ga er slim mee om. Denk na over wat je, wanneer, wel en niet moet doen. Ik kan achter de schermen het één en ander rechtstrijken - graag gedaan, overigens - maar Ignitio was stellig dat je bij één enkele fysieke uitbarsting richting een tribuut of trainer, niet meer mag trainen.”
      “Hmpf.”
      “Een welbespraakt antwoord. Ik wéét dat je me hoort. Ik wéét dat je me begrijpt. Niet vergeten dat ik ook meedeed aan de Hongerspelen. Ik zal niet alles begrijpen dat je doormaakt, maar meer dan een gemiddeld persoon. We staan aan jouw kant.” Hij denkt kort aan Maxine. “Ik sta aan jouw kant. Daag dat niet uit. Zoek de grenzen op, schuif ze wat op. Maar weet wat eem grens is. Zij kiezen wat ze van jou laten zien. Verandering gaat niet komen als ze niks van jou kunnen laten zien. Denk. Na.” Bolt weet dat hij hiermee misschien te veel zegt. Snel ombuigen. Misschien luisteren ze even niet. En zo rebels was dit niet- toch? Toch? “Je gedroeg je goed bij het eten. Zet dat door, Rae.”
      Dat doet ze. Als iedereen naar bed gaat, doet Rae netjes mee. Dat ze daarna weer wegsluipt, valt niemand op. Bolt had wel zijn verdenkingen, maar het kan hem niet schelen zolang hij geloofwaardige ontkenning kan bewaren. Maxine heeft voor haar eigen gezondheid gekozen Rae Bolts probleem te maken. Renwa is al blij dat hij de trainingsdagen overleefd en de spierkracht in zijn benen kan vinden om naar, en daarna in, zijn bed te rollen. Hem niks vragen over zijn disfunctionele districtsgenoot.
      Over dat disfunctionele districtsgenoot gesproken: die staat een verdieping lager. Ze bonst op de deur van haar nieuwe beste vriendin, Vier. Oké, vooruit, Meg. Die overigens wel eens open mag doen. Rae slaat harder. Bons, bons, bons.
      Chaos wacht op niemand.