Hoofdstuk 17

      De volgende dag wordt Rae bloedchagrijnig wakker. Dat is niet heel nieuw sinds het hele Hongerspelen-gebeuren, maar de koppijn die ze ervaart is dat wel. Het laatste wat Rae zich herinnert is het plein waar die achterlijke president durfde te praten over het brengen van offers. Nee, het laatste wat ze zich herinnert is de gedachte aan Zinnia. Rae hoorde Zinnia in haar hoofd al geschokt protesteren voordat ze haar middelvingers de vrije loop gaf. “Rae, ze schieten je neer. Je zal niet de eerste zijn.” Rae had het hart niet om haar denkbeeldige zusje te vertellen dat dat wellicht het doel was. Probeer dat maar goed te praten, pa.
      Plan mislukt, dus. Dat betekent dat er vandaag getraind moet worden. Top. Net waar Rae zin in had. Net als het ontbijt met haar mentoren en Renwa, die ook geen woord tegen haar heeft gezegd sinds… misschien wel sinds hun namen uit die bol werden gerukt.
      Bolt probeert de stemming wat lichter te maken door Renwa te vertellen dat “Rae niet bijt”. Rae verpest deze illusie door een bijtbeweging te maken. Ze vindt het zelf best grappig, maar de rest niet, dus het ontbijt wordt er niet gezelliger op.
      Electra is opvallend afwezig. Niet dat Rae daarmee bezig is, of dat ze het echt erg vindt. Electra bevindt zich tijdens het ontbijt in de eerste sessie van haar praatgroep; “omgaan met je angsten”. Ze doen hier ademhalingsoefeningen. De groepsleider heeft net een cosmetische operatie achter de rug; haar ogen zullen vanaf nu compleet zwart zijn. Niet alleen de irissen, ook haar oogwit (oogzwart?). Afijn, deze operatie heeft ten gevolge dat de groepsleider een medische blinddoek draagt - haar woorden. De ademhalingsoefening moet dus vooral op geluid. Electra kreeg commentaar dat ze niet duidelijk genoeg ademhaalde, en dus niet hard genoeg werkte. Concluderend eindigt deze sessie met een Electra die zich al hijgend net een puppy voelt.
      Terug in het tributencentrum besluiten de mentoren van District 5 maar uit te gaan leggen hoe en wat zo’n trainingsdag allemaal inhoudt. Het kan Rae niet minder schelen. Ook het advies dat ze geven (“Laat je sterkste vaardigheden niet gelijk zien, je wil je tegenstanders kunnen verrassen”) slaat ze gelijk in de wind. Dat bepaalt zij zelf wel. Zodra haar mentoren de openingstijden van de zaal hebben genoemd, klokt Rae mentaal uit. Ze luisterde al slecht, maar nu helemaal niet meer.
      Renwa luistert in tegenstelling wel aandachtig naar de mentoren, en hoopt vurig dat hij zichzelf niet te veel voor schut zet. Had hij maar sterkste vaardigheden die hij gelijk kón laten zien.
Voor zich uit starend, met de openingstijden nog in haar hoofd, besluit Rae dat ze daar van open tot sluit gaat zitten. Al dan niet om haar mentoren te vermijden. Alles is beter dan deze rotverdieping met dit flutteam dat haar toch niet mag. Ze ziet wel hoe Renwa naar haar kijkt. Zelfs nu hij niet langer ineen krimpt bij het zien van zijn districtsgenoot, weet Rae genoeg te lezen aan zijn ogen. Niks van warmte of acceptatie. Alleen maar angst - en iets dat Rae niet snel zal herkennen; een bescheiden boosheid.
      Na het denderende ontbijt staat Rae - op tijd en al - bij de uitleg van de trainingshal. Jottem, meer uitleg. Het is saai, dus Rae luistert niet. Al gooit ze wel flink beledigd haar handen in de lucht wanneer de aanwezige vredebewaker meldt dat "het absoluut niet toegestaan is om voor de arena echt met elkaar op de vuist te gaan”. Vooral omdat hij naar haar kijkt tijdens specifiek die zin (als je het Rae vraagt). Hij gaat tot overmaat van ramp zelfs door; “Er zijn ook camera's. Dus gedraag je.” Alsof ze zich ooit zou misdragen. Zó oneerlijk dat precies zíj weer aangekeken wordt.
      Als we het toch hebben over aangekeken worden, merkt Rae ogen in haar rug branden. En haar nek. En haar gehele voorkant. Overal eigenlijk wel. Niet iedere tribuut kijkt, maar een aantal zijn zo extreem onsubtiel dat dat Rae niet meer uitmaakt. Het lijkt erop alsof Rae’s stunt tijdens de openingsceremonie gisteren wel is opgevallen. Al zou niemand behalve Rae het een stunt noemen; uitschakeling of flop zijn passender. Rae bijt op haar kaken en doet alsof het haar niks boeit. Kijk maar. Als ze niet beweegt, net een standbeeld is, dan ziet niemand zwakte. Toch voelt ze haar ogen branden. Ze knippert vlug - iets dat ze in haar bevoren toestand was vergeten - omdat ze haar ogen bijna voelt vullen met traanvocht.
      Mooi niet. Geen zwakte. Alleen woede.
      Ze kraakt haar nek en loopt direct af op het onderdeel meswerpen. Als mensen gaan staren, besluit Rae ze maar een show te geven, direct tegen het goedbedoelde advies van haar mentoren in. Als ze laat zien hoe sterk ze is, kan de rest van de zaal hun stomme neuzen weer in hun eigen stinkende zaakjes steken. Wat maakt het uit als ze denken dat Rae gevaarlijk is? Dan krijgt ze in ieder geval niet die afschuwelijke blikken van medelijden. Alsof ze zielig is omdat ze - als enige, trouwens - weigerde te luisteren naar dat gezeik over hoe ze een prachtig offer zou bieden aan de geweldige Hongerspelen. Deze mensen zouden haar moeten bedanken. Ze zou als held ingehuldigd moeten worden en door een menselijke erehaag heen moeten rennen terwijl ze high fives uitdeelt. In plaats daarvan is ze hier. Nee hoor, staar maar.
      Diep in hatelijke gedachten verzonken gooit Rae mes na mes na mes in de roos van het doelwit. Dat er een trainer staat die net zijn mond opende om uitleg te geven, maakt Rae niet uit. Niks kan haar schelen. Het feit dat ze al heel wat blikken van zichzelf af heeft geschud valt haar niet op.
      “Meer messen,” eist ze kil.
      “We moeten eerst aan de veiligheidsprocedures voldaan hebben, namelijk-”
      “Dat zei je moeder anders niet, vannacht.”
      “Pardon?”
      “Meer messen,” begint Rae opnieuw. “Zo moeilijk is de vraag niet.” De trainer begint - niet geïntimideerd door de kleine meid met haar grote praatjes - nog steeds zijn veiligheidspraatje. Vanzelfsprekend loopt Rae dus weg.
      Bij het volgende onderdeel, speerwerpen, gooit ze gelijk mis. Vandaar dat ze haar favoriete scheldwoord door de zaal blèrt. Ik denk dat je prima kan raden welk woord dat is.
      Het woord wordt die dag nog meermaals herhaald; als Rae later van de klimmuur valt, als ze de pop mist bij zwaardvechten... Zeker ook wanneer ze haar vuur niet aankrijgt bij het onderdeel vuur maken*. Rae krijgt het zelfs voor elkaar om te schelden bij het onderdeel plantenkennis.
      Het maakt Rae niet uit dat ze al die messen in de roos gooide. Het maakt haar niet uit dat ze de eerdere klimroutes wel haalde, of dat haar zwaard de pop driemaal raakte voordat ze miste. Het maakt haar al helemaal niet uit dat haar camouflage soms best oké lijkt. Als het fout gaat, ziet iedereen dat. Fuck iedereen. Fuck alles. Fouten maken is dodelijk, en als ze klaarblijkelijk niet dood mag vóór de arena, dan ook zeker niet erin.
      Dus Rae oefent door. Lang en hard, en onvergeeflijk. Alles is beter dan voelen. De lunch is een straf. Niemand gaat bij haar zitten. Niemand wil met haar praten. Alsof zíj het probleem is. Zelfs Renwa lijkt aansluiting te vinden bij anderen. Hij zit aan een tafeltje met de tributen van District 3. Ja, Drie. Drie blijkt nog beter te zijn dan Rae. Stik er dan maar in.

* Er was een vonk, welke zeer zeker een vlam was geworden, als Rae’s “Fuck!” niet zoveel lucht had geproduceerd dat deze weer uit ging.