Hoofdstuk 16

      In het tributencentrum smeert Bolt Silentdust een broodje. Zijn tribuut heeft het weer voor elkaar gekregen om het royaal te verpesten. Ze mist als straf het avondeten; net alsof ze een peuter is die niet luistert. Wel, zo ver zit dat er niet af. Het is overigens niet zo dat Rae dat zelf door zal hebben. Wat er ook in die verdovingspijl zat, het was effectief. Zeer effectief. Rae ligt knock-out in haar bed. Wat dat betreft heeft het team geluk dat ze vrij klein en daardoor licht is. Misschien dat die verdovingspijl daardoor zo effectief was? Bolt twijfelt kort of hij niet moet controleren of de tiener nog een hartslag heeft (niet dat dat nu nog zou uitmaken). Hij besluit het erbij te laten.
Het broodje dat hij smeert, belegt hij met pindakaas. Ze zou niet allergisch moeten zijn, en dat is het enige wat Bolt kan bedenken dat niet gigantisch smerig wordt als Rae het uren zou laten staan op kamertemperatuur. Hij neemt het broodje mee naar de kamer van Rae, waar ze - in een niet heel charmante houding - is neergelegd door de avoxen. Wel, dan had ze niet zo moeilijk moeten doen. Je hebt het niet altijd voor het uitkiezen als je je rebellie openlijk toont. Ze mag blij zijn dat ze nog leeft (dat doet ze, toch? Bolt kijkt even of ze ademhaalt). Het broodje eindigt op het nachtkastje van het slapende monster.
      Als Bolt terugkeert naar de woonkamer, is die niet langer leeg; Maxine staat in het midden van de kamer met haar armen gevouwen. “Je bent te lief voor haar, Bolt.”
Bolt had gehoopt dat Maxine na al die jaren in het Capitool meer begreep wat ze aan
het doen waren. Bolt had vooral gehoopt dat hij niet constant iedereen alles uit hoefde te leggen. “Wat dan, Max? Haar op haar plek neerknallen?”
      “Dat doet het Capitool wel, als ze zo doorgaat.” Een stelling die niet dichterbij de waarheid kon zijn, al weet Maxine Mountwire niks van wat er gaande is in District 5 en haar respectievelijke ambassade in het Capitool. Ieder die dat wel weet, spreekt er liever niet van. Het kantoor had beter fysiek in de fik kunnen staan dan de chaos die er nu heerst. De laastste ontwikkelingen komen vanuit de formele maar gepanikeerde assistent van Ruwen Solidspark, die het team probeert te overtuigen van hóé zónde het zou zijn om een getalenteerde tribuut al voor de arena te verliezen. De argumentatie werkt niet bijster goed, maar de zak geld die neergelegd wordt wel.
      “Ze heeft niet lang meer.” Maxine haalt haar schouders op, en in de ontstane stilte verbaast Bolt zich over haar koppige onbegrip. “Wil je haar vlam echt doven?”
      “Haar ‘vlam’?” reageert ze verontwaardigd. “Die bosbrand bedoel je?
      “Zoals ik zei, ze heeft niet lang meer. Er is haast geen bos meer over om te branden. Heb je ooit een kaars gezien wiens kaarsvet op was? De lont lijkt disproportioneel lang en de vlam wakkert op. Daarna is het klaar. Wat richt een kaars nou aan? Blus je een bosbrand als er nog maar één boom over is?”
      “Als je van de natuur houdt.”
      “Wel, sommige mensen houden van vuur.” Maxine blijft tot Bolt’s grote verbazing stil. Die kans grijpt de vermoeide mannelijke mentor om te vluchten naar zijn eigen bed.