Hoofdstuk 14

      Die befaamde stylist van District 5 heet dit jaar Antonius Buttersby. Niet dat dat ook maar één persoon buiten het Capitool interesseert, maar ik dacht, ik noem het toch even. Rae Solidspark kerft deze naam namelijk steevast in het lijstje van mensen waarop er wraak genomen moet worden. Hoor ik daar de vraag hoe erg het kan zijn, lezer? Goede vraag. Mijn favoriete vraag, wellicht.
      Rae gaat gekleed in een geplooid goud-geel ensemble vol tierlantijntjes in oranje en witte details. De bovenkant van haar jurk - een JURK - is een kanten top die door de knopen door het midden veel weg heeft van een blouse. Er zit een prachtig gouden embleem van een elektrische vonk rechts van haar borst, als het middelpunt van een gele strik. Het lijkt wel van een speelpop die een muziekster moet voorstellen afgerukt te zijn, en dan vergroot te zijn tot een menselijk formaat. De rok aan dit geheel is zo extreem volumineus dat Rae zich net een cupcake voelt. Overal schitteren glitters en vonkjes. Rae voelt zich misselijk. Wellicht dat ze na het overgeven haar mond kan afvegen met de twee enorme armbanden die ze moet dragen. Ze zijn verrassend zwaar, maar ogen sierlijk. Een kenner - niet Rae, dus - zou het gouden midden herkennen als fluweel en de geplooide (explosief ogende) zijkanten als prachtig verwerkt organza. Hetzelfde concept zit om haar nek - het is echt alsof ze een poppetje is wiens naden zijn verborgen door er een mooie strik om te doen.
      Het is nog niet klaar. Haar bob is meesterlijk in twee bizar kleine staartjes onder haar oren getrokken. Menigeen zou beweerd hebben dat Rae te weinig haar heeft om dit überhaupt voor elkaar te krijgen, maar het is het correctieteam toch gelukt - Minerva is erg trots.
      Tot overmaat van ramp is Rae op twee torenhoge gouden platformhakken gehesen.. Ook hier weer een overvloed van glitters en kant. Ze kan er geen stap op zetten zonder te wankelen. Het risico op een verzwikt enkel of een val richting de grond is flink. De moderne gevangenissen van de schoenenwereld zijn ook nog eens vastgemaakt met sierlijke goude lintjes die om Rae’s hele been naar boven lopen. Alsof ze haar persoonlijk willen pesten eindigen de lintjes ook nog eens in strikjes. Rae is zo verontwaardigd dat ze door deze gigantische hakken niet eens opschept dat ze nu eindelijk langer zou zijn dan Zinnia. Denken aan haar zusje is overigens te pijnlijk - net als deze hakken.
      Ze lijkt net een elfje. Een heel boos en verontwaardigd elfje.
      Snel kijkt ze in de spiegel naar haar rug. Bedekt genoeg. Niks behalve haar schouderbladen, welke ze vaker heeft laten zien. Even is ze opgelucht. Het is oké. Zij is oké. Dan herinnert ze zich hoe ze eruitziet.
      Als Antonius Buttersby de kleedruimte binnen komt lopen nadat haar correctieteam haar in de outfit heeft bedwongen, probeert Rae een sprint te trekken om hem een flinke stoot te verkopen, en hem daarna te smeken om een andere outfit. Dit gebrekkige plan valt al in duigen op het moment dat Rae wilde lopen. Ze valt. En niet op een coole manier. Haar enkel doet pijn*.
      Antonius heeft een accent dat zowel nep als niet te plaatsen is. “Is het niet prachtique?”
      “Ik vermoord je,” bijt Rae hem toe.
      “Maar neen, dat is tochue nerguens voor nodueg?”
      De twee kijken elkaar aan. Ondanks het wereld van verschil is er begrip. Wat een mooi moment; moordlust en Capitooldelusie kunnen dus toch in harmonie leven.
      “Ah jae, ik wilde eigenlique mijn originelue design aandraguen, maar er kwam een kleine aanpassingue! De onschuld van het prachtique Districte 5 mocht de spotlight krijguen!” Wel, die aanpassing klopt, lezer. Er is flink aan touwtjes getrokken sinds Rae’s verschijning op het perron. De redacteuren van het Capitool knepen in hun handjes dat Rae een knuffel gaf aan een kind. Dat bleek het enige bruikbare te zijn. Hierop wordt verder gebouwd om de reputatie van D5 enigszins te redden. De hoop is dat als Rae later met een flinke stunt komt, het Capitool er hopelijk niks meer van gelooft. De onschuld zelve zou dat immers toch nooit doen?
      De onschuld zelve staat te koken terwijl Antonius Buttersby de rest van zijn kulverhaal ophangt over artistieke vrijheid en de visie die hij had gehad voor hun originele outfits (een exponentieel cooler beeld van leren jasjes met oplichtende gouden draden). Renwa komt zijn eigen kleedruimte uit om de de audiëntie met Antonius bij te wonen. Ook Renwa heeft het niet naar zijn zin, al zal hij het minder agressief uiten dan zijn districtsgenoot. Ze hebben een enorm vergelijkbare outfit aan, maar het is Renwa gegund om een broek aan te mogen doen. Het buikshirtje wat hierbij hoort heeft ook veel kant en franjes, en is net te kort voor Renwa's comfort. Over kort gesproken, met de monsterhakken van Rae is Renwa opeens kleiner dan zijn tegenwicht. Dat ook nog. Wat Renwa wel merkt, na deze luttele uren met Rae, is dat een mens simpelweg niet altijd angstig kan zijn. Deze blaffende hond mag dan óók bijten, hij vind haar vooral vervelend worden. Zeker van een afstandje van meer dan 3 meter. Helaas is de kar waarop de twee moeten staan voor de openingsceremonie aanzienlijk knusser. Hij denkt er liever niet aan.
      De twee krijgen een uitleg van de openingsceremonie van Bolt en Maxine, die zich in de - inmiddels flink opvullende - kleedkamer begeven. Rae’s ogen vernauwen bij het zien van Maxine, maar Lynel schiet haar een strenge blik. De epileermartelingen zijn vers genoeg dat dit werkt, en Rae kraakt haar nek om vervolgens neutraler te staan. Maxine staat versteld en maakt een mentale notitie om met het correctieteam te gaan praten.
      Bolt en Maxine leggen uit dat de openingsceremonie niet te spannend hoeft te zijn. “Alles dat je moet doen is sponsoren winnen. Netjes zwaaien, lachen en lief doen.” Bolt bedenkt zich. “Nee, dat zwaaien laten we maar even achterwege. Gewoon staan en lachen. Jullie kleding,” er klinkt een milde afkeer in zijn stem - matig verbloemd, “zal het grootste gedeelte van het werk voor jullie doen.” Het traject van de kar wordt uitgelegd; de twee worden achter District 4 aan door de menigte gereden, en staan aan het einde stil voor de speech van President Snow. De sfeer is even beladen. Bolt breekt de stilte, ook omdat hij en Maxine onderling hebben afgesproken dat hij voorlopig de woordvoerder moet zijn. Hij noemt geen namen, maar Renwa voelt zich minder aangesproken dan Rae. “Als je je goed gedraagt, help je vooral jezelf. Deze sponsoren zijn belangrijk voor je overleven.” Rae staart Bolt aan, het woedende vuur in haar ogen niet gespiegeld in de rest van haar gezicht. Ze spant haar kaak aan, maar verroert verder niks. Maxine irriteert zich hier mateloos aan, maar Bolt gaat door. “Snap je dat, Rae?”
      Gemompel.
      “Rae. Snap je dat?”
      “Gast, ik zei toch ja?”
      “Als jij het zegt. Afijn, houd dat gemompel vast. Zolang je het daarbij houdt op die kar, kan er weinig misgaan. Wat staat iedereen naar mij te staren? Zet die kinderen op de kar. Aan de slag!” Als mieren in een, wel, mierenhoop, gaan alle toeschouwers aan de slag - Bolt had gelijk, met twee correctieteams, een styliste, een medementor en twee tribute, waren dat er best veel. Bolt houdt nog even Rae tegen, voordat haar persoonlijke mieren haar op zouden tillen en richting de kar zouden brengen**.
      Bolt fluistert zacht. “Luister, meid. Het maakt me niet uit wat jij op die kar zegt of doet, doe het subtiel. Doe het met een glimlach. Al mompel je onder je adem,” je zou het missen, maar Bolt kijkt om zich heen of ze worden afgeluisterd en verlaagt zijn volume, “hoe je de ballen van de president eraf snijdt. Zolang jij eruit ziet alsof je sponsorwaardig bent, win je dit deel van de Spelen. Het is niet alleen maar vechten, Rae. Het is presenteren.”
      “Fuck presenteren.”
      “Ik weet het. En dat mag je nu zeggen. Als je zo maar gaat presenteren. Beste beentje voor, vriendin.”
      “Ik ben je vriendin niet.”
      “Prima, Rae, maar vergeet niet dat het goed is om mensen aan jouw kant te hebben. Ik sta daar. Ik sta daar alleen wat slimmer. Je komt verder als je niet opvalt.” Bolt vervaagt en Rae ziet Zinnia, met haar vredelievende tirades. Rae’s ogen vullen met tranen en haar hart zit vol pijn. Dat is niet welkom. Dat is nooit welkom.
      Woede wel.
      Rae bijt de binnenkant van haar lippen stuk en zegt, te hard, te snel: “Ik ben klaar. Zet me op die kar.” Zo gezegd, zo geschied. Rae is boos. Hoe durft Bolt te doen alsof hij om haar geeft. Gewoon om haar tegen te houden, zeker? Zodat ze hun spelletje meespeelt? Zodat ze braaf doodgaat zoals papa het bedacht heeft? Mooi niet. Fuck dat. Fuck alles.
      Met tegenzin gaat Renwa toch maar naast haar staan - het privilege om zelf te kunnen lopen is hem niet ontgaan. Hij heeft genoeg van Rae van een afstandje. Dichtbij voelt hij toch nog angst. Hij praat op zichzelf in: het komt goed. Tijdens de boete heeft ze hem niets aangedaan. Sterker nog, ze kneep vriendelijk en steunend in zijn hand. Voor deze openingsceremonie kan hij ook wel wat steun gebruiken. Zijn zelfvertrouwen is nog te laag om dit bij Rae voor te leggen. En laten we wel wezen, zijn vertrouwen in Rae ook.
      Dat vertrouwen in Rae ligt laag in het hele team, overigens. Menigeen zou beweren dat het terecht is. De kar begint te rijden, en zodra ze de grote deuren hebben verlaten, wil mevrouw haar handen in de lucht gooien in haar twee iconische handelsmerken. Je leest het goed; wil. Het lukt haar niet. De armbanden - die verraderlijke armbanden - zitten met het “fluwelen” bandje vast aan de metalen kar. Rae is magnetisch geketend aan haar kar.
      Voor de zoveelste keer begint het bloed van Rae Solidspark te koken, en, zoals men inmiddels misschien wel weet: dat is nooit een goed teken.

* Maar haar ego nog meer
** Was dit maar een vergelijking, lezer. Rae kan nog steeds niet echt lopen. Het tillen zal echt moeten gebeuren.