Hoofdstuk 13

      De nieuwe mediakennis blijft niet hangen. Althans, in theorie wel; het is niet dat Rae het niet begrijpt. In de praktijk weigert ze simpelweg. Rae zal het niet toegeven, maar ze blijft maar denken aan het monster dat ze haar vader moet noemen. Ook die avond in bed dringt het beeld van aanstormend politicus Ruwen Solidspark zich aan Rae op. Dit alles draait om hem. Ze weet het gewoon. Magnus, de boete, haar bijster snel naderende dood. Die klootzak heeft het voor elkaar gekregen om zijn dochter finaal te straffen. Wat doe je als klappen geen pijn meer doen? Sterker nog, wat doe je als je hardere klappen terug begint te vangen? Wat doe je als jouw dreigementen loos worden, en ontmoet worden met een grotere bek? Ruwen heeft vanuit het comfort van zijn eigen huis beweerd dat hij zijn dochter om zou leggen. In het openbaar zou hij dit werkelijk nooit toegeven, wat precies de reden is dat Rae wist dat hij haar niks ging maken. Probeer de mysterieuze dood van je oudste dochter maar naar buiten te moeten brengen èn een goed imago te behouden. Zinnia zou dat niet toelaten, ondanks dat ze minder durft dan haar grote zus. Rae heeft altijd geschat dat haar vader dan wel goede politieke connecties heeft gemaakt, maar niet weg zou kunnen komen met moord. Als gevolg waande Rae zich veilig, niet wetende dat haar kwalitatief uitermate teleurstellende werkgever samenspande met haar eigen verrotte vader.
      Dus: schijt aan die mediatraining. Vaderlief heeft het fout gehad als hij dacht dat Rae te temmen valt. Rae zal haar leven geven voordat ze haar vader nog helpt ook met haar trip naar de Spelen. Dat ze haar leven moet geven, ziet ze liever nog niet onder ogen.
      De gedaante in haar dromen groeit torenhoog boven haar uit. Hoe harder Rae werkt, hoe harder ze verstrikt raakt en hoe kleiner haar opties worden. Zinnia schreeuwt om hulp. Rae lijkt te krimpen terwijl ze geluidloos klappen vangt, en zich zorgen maakt over wat de juf morgen gaat zeggen op school als ze haar blauwe plekken ziet.

      Het correctieteam vindt die blauwe plekken de volgende ochtend niet niet. Wees gerust, lezer; er zijn genoeg blauwe plekken, maar die zijn geen directe gevolgen van de enge man in haar dromen. De blauwe plekken die Rae inmiddels vol trots draagt zijn de directe gevolgen van haar eigen acties. Voor ieder die het vergeten was, Rae is flink rondgegooid de afgelopen dagen. Met genoegen herinneren we u aan de crowdsurfactie van Rae tijdens haar eigen Boete. Of Bolt en Maxine, die haar enkel onder dwang en geweld getemd kregen in het tributencentrum. Het correctiecentrum is hier zeker van op de hoogte gesteld, dus het trio gaat goed bewapend de strijd in. Rae’s correctieteam bestaat uit een paarsharige vrouw met gele ogen genaamd Minerva, een grijze katachtige* verschijning genaamd Pixelle en een man genaamd Lynel wiens zwarte haren zo vettig, glanzend en sliertig om zijn lange gezicht hangen dat het lijkt alsof ze in motorolie zijn gedoopt.
      Het moment dat Rae aankomt bij haar team wordt ze al opgedragen zich uit te kleden. Ze weigert. Het team hoeft niets te zien dat niet te zien valt met haar shirt stevig aan. Het maakt haar normaal niet zoveel uit - haar sportbh is nagenoeg een uniform thuis. Toch merkt ze in de vleeskeuring van de Hongerspelen dat niemand haar rug mag zien. Geen ingangen geven voor zwakte.
      Rae heeft dus tot ieders verrassing een grote bek, maar dan komt Lynel met een middeleeuws martelwerktuig: het pincet. Bij elk protest dat Rae oppert, wordt er een haar van haar bovenlip getrokken. Zo zul je zien dat ook wilde beesten worden getemd. Rae probeert nog in te brengen dat ze wéét dat dit onnodig is omdat er vast een Capitoolsnufje is dat haar bovenlip in één enkele keer zou ontdoen van elke vorm van haar, maar ook dit wordt gestraft als protest. Na een poging of zes - ze leert niet snel - houdt Rae haar mond. En doet ze gespannen haar kleding uit. Het team zegt niks over haar rug, of als ze het wel zien, zeggen zeniets. Het is niet dat ze minder bewapend is dan normaal, want ze moet het normaal ook doen met enkel haar grote bek en haar vuisten, maar ze voelt zich naakt**. Deze tafel heeft veel weg van een operatietafel. Lynel en zijn pincet doen niet enkel fysiek pijn. Als een verzopen katje (haar haar is net gewassen) ligt ze daar, nog net niet te rillen. Ze overweegt hoe lang het duurt voordat ze geen bovenlipharen meer over heeft; misschien heeft ze dan weer vrijheid? Ze komt - na twee nieuwe protesten - tot de conclusie dat ze liever niet ziet wat er gebeurt als ze tot grover geschut over moeten gaan. Het duurt gevoelsmatig uren voordat het voorbereidingsteam eindelijk zegt dat ze klaar is, en door mag naar de kleedruimte om haar outfit aan te doen, en de befaamde stylist te ontmoeten.

*Laat me even invoegen wat we allemaal denken: "wat en waarom?" Hierop is geen antwoord. Behalve wellicht: "miauw".
**Dat is ze ook.