Hoofdstuk 12

      Onderweg naar het tributencentrum zegt het team niks tegen Rae, maar de spanning is te voelen. Twee vredebewakers en haar mentoren vormen een soort mobiele menselijke kooi die Rae vervoeren naar het appartement van District 5. Ze wordt nog net niet bij haar nekvel gedragen door Bolt. Maxine kookt, en houdt zich enkel in omdat eerdergenoemde vredebewakers nog meelopen. Rae mag nog geen liftknopje zelf indrukken. Renwa hobbelt er maar een beetje achteraan. Hij is ergens toch boos dat hij verwaarloosd wordt, maar blij dat hij - in zijn woorden - normaal is. Wat echter wint is de angst dat hij opgescheept zit met dit ongeleide projectiel. Het ongeleide projectiel in kwestie wordt overigens naar de bar in de keuken geëscorteerd door Bolt. Maxine beveelt de vredebewakers in de lift te blijven en staart intens naar de liftdeuren.
      De barkruk waarop ze van Bolt moet gaan zitten is tot grote frustratie van Rae te hoog om achterstevoren - en dus cool - op te zitten. Rae voelt zich onnatuurlijk op dit stomme plastic ding, maar vertikt het om dat te laten zien.
      Het exacte moment dat de liftdeuren sluiten, draait Maxine zich om. Met een gecontroleerde maar ijzingwekkende snelle pas loopt ze naar de keuken.
      “Hoe groot is je doodswens, meisje?” spuugt Rae's vrouwelijke mentor, al hadden haar woorden net vlammen kunnen zijn. Er komt nog net geen stoom uit haar oren en/of neus.
      Rae beeldt ondertussen met haar handen een afstand uit van ongeveer de lengte van een potlood, wanneer ze een harde klap tegen haar rechterwang voelt. De snelheid en kracht van de tik draaien Rae's hoofd, en ze draait hem nog niet terug. Ze wil Maxine, die overduidelijk de klap had uitgedeeld, niet de voldoening geven. Rae haalt diep adem door haar neus, probeert haar woede te maskeren, en draait zich dan razendsnel om, om uit te halen naar haar mentor. Er gaan meerdere dingen fout. Rae's emotieregulatie, ten eerste. Ten tweede: Bolt staat achter Rae en trekt haar linkerarm in een intens pijnlijke houding, waardoor haar uithalende rechterarm zowel kracht verliest als van het originele traject afwijkt. Ten derde, die rechterarm wordt opgevangen door Maxine. Ook die geeft er een valse draai aan, waardoor Rae nu écht geen kant op kan. Bolt drukt Rae van achter tegen de bar die zich tussen Rae en Maxine bevindt (een vierde probleem - maar zo ver is het nooit gekomen).
      “Dames. Klaar nu.” Rae is tevreden dat ook Maxine op haar vingers getikt wordt, en verbergt een glimlach. “Vooral jij, Rae,” voegt Bolt toe, waarna hij de rechterarm van Rae overneemt van Maxine. Hierdoor heeft hij Rae in een volledig functionerende houdgreep. Top. Het onrecht van dit tafereel zorgt ervoor dat Rae ook wat wil zeggen (“Maar zij-”) voordat ze wordt onderbroken door Bolt die haar harder tegen het blad van de bar duwt. De rand snijdt in Rae's buik en zal met enige waarschijnlijkheid een blauwe plek veroorzaken.
      “Niks ervan. Jij houdt je smoel, en Maxine,” Bolt schiet een gerichte blik naar zijn medementor, “gaat even elders afkoelen.”
Maxine loopt braaf weg, (nadat ze nog een uitdagende beweging maakt met haar hoofd naar Rae)*. Als deze weg is, spreekt Bolt Rae nog even aan.
      “En jij…” De vriendelijk ogende man heeft vuur in zijn ogen. Rimpels die er eerst niet waren. “Jij blijft hier. Zodra Electra hier is, gaan jullie even lang en hard praten. Kan ik je los laten?”
      “Ja,” antwoordt Rae, door haar woede te snel om geloofwaardig te klinken.
      Bolt blijft een seconde stil om te overwegen of mevrouw licht ontvlambaar niet liegt. “Weet je het zeker?”
      Rae schudt met haar schouder, in de hoop zijn handen van haar af te laten vallen. Niet dat het werkte, maar Bolt begrijpt de hint. Hij pakt de - in de chaos omgevallen - barkruk van de grond en zet hem overeind. “Ga zitten. Dit duurt nog even.”
      Het enige dat Rae kan doen voor het aankomende uur is staren. Naar de keukenkastjes. Naar de klok. Naar de kraan. Naar Bolt, die op de bank is gaan zitten na Maxine's tirade en dus prima zicht heeft op de keukenbar waar Rae in time-out zit. Het moment dat ze op wilde staan kreeg ze een streng getut te horen (en nog erger, een denigrerend vingertje) van Bolt. Ze liegt en mompelt dat ze alleen maar even wilde verzitten voor haar arme spieren. Als het uur over is, en Electra (nog steeds in pyjama en nog steeds lichtelijk overstuur) eindelijk aankomt, zit Rae mentaal Maxine maar te ontleden. Een tiener moet zichzelf entertainen, lezer.
      “Astraea Solidspark,” zegt Electra beoordelend als ze de keuken inloopt. Het was vast bedoeld als uitnodiging, maar Rae voelt zich niet verwelkomd door dit welbekende geluid van een teleurgestelde uitspraak van haar volle naam.
      “Rae,” verbetert ze de oranje harige verschijning dan ook. Electra kantelt haar hoofd.
      “Astraea Rae?”
      Rae kijkt Electra ongelovig aan. “In welke wereld zou ik dat bedoelen? Wat de f-” Bolt, steeds behendiger in het omgaan met Rae, onderbreekt haar net op tijd. “Electra, ze wil graag Rae genoemd worden. Rae Solidspark.”
      “De enige echte,” klinkt het sarcastisch, terwijl Rae de mensen voor haar met twee vingers groet.
      “Prima, Rae dan.” Electra kijkt verdwaasd naar Rae en Bolt. Al moet er ook gezegd worden dat ze er altijd dommig en verdwaasd uit ziet. “Het is de hoogste tijd voor je mediatraining.”
      “Mediatraining? Bolt, dit meen je toch niet? Wat voor bul-” Bolt grijpt tot grote frustratie van Rae weer in.
      “Vriendin.” Gatver. “Je denkt toch niet dat we je weg kunnen laten komen met wat het dan ook was dat je uitspookte op dat perron? Meestal doen we dit in de trein, maar mevrouw Plateurok hier,” Bolt kijkt gericht naar Electra, wiens ogen zich vullen met tranen bij de gedachte aan haar prachtige Yurtainrok, “paste er niet bij.” Rae doet haar best om niet te lachen om haar duidelijk niet gecharmeerde mentor, die beide dames kundig negeert. “Je gaat deze training volgen.”
      “En dat joch dan?” Renwa, die gevlucht is naar zijn slaapkamer, is voor Rae en haar woede tijdelijk naamloos. Arm ding.
      Bolt herhaalt zijn zin, al dan niet met extra nadruk; “Jij gaat deze training volgen. Punt.” Rae, die met haar ogen rolt, accepteert haar lot, maar zweert stilletjes niet te luisteren.
      “Wel, sterkte en succes, Electra. Ik ga dit allemaal verwerken in een warm bad. De groeten.” Daarmee loopt sociaal wonder Bolt Silentdust steevast weg. Hij ziet het gezicht van een paniekerige Electra wel, maar hij kiest ervoor om dit niet óók nog zijn probleem te maken. Genoeg problemen op zijn bord, en hij heeft een stuk minder medeleven voor de betraande-pluizige-oranje-kip-achtige-gedaante dan voor de ronduit-asociale-maar-in-een-lastig-parket-tiener. Die twee zitten inmiddels tegenover elkaar. Op het gezicht van Rae verschijnt een duivelse glimlach. De kip-gekleedde-vrouw krijgt kippenvel. De rillingen die ze tevens voelt zijn genoeg om gelijk te grijpen naar de intercom, waar ze paniekerig om versterking van vredebewakers vraagt, die aangeven er met een minuutje te zijn.
      “Een minuut? Dit monster kan me aan stukken rijten in tien seconden!”
      “Mevrouw, wij snappen uw klacht, maar kunnen simpelweg niet toveren noch vliegen.” Rae’s duivelse glimlach groeit. Bolt’s finale fout (of snode, gemene plannetje) was Rae zich een uur laten vervelen voordat ze op Electra losgelaten zou worden.
      “Nee toch,” begint ze. “Een minuut? Je hebt gelijk… Je wil niet weten wat er allemaal kan gebeuren in tien seconden. Tien, negen…” Electra schuift ongemakkelijk in haar stoel, en lacht theatraal - geen sprankje vreugde in haar ogen noch stem wanneer ze Rae probeert te sussen.
      “Nou, dit hoeft allemaal ook niet, hè, meisje?”
      Rae trekt één wenkbrauw op. “Meisje? Acht, zeven…”
      Electra zet vertwijfeld een stap naar achteren, in de hoop zich te beschermen van de, nog steeds zittende, Rae. Het is jammer voor Electra dat haar weg uit de keuken haar langs de bar, en dus de enge meid, zou leiden. “Wat doe je? Wat betekent dat?” poogt Electra Rae te stoppen.
      “Zes,” voegt Rae toe, haar vraag compleet negerend.
      “Stop! Nu stoppen!” wordt er gecommandeerd, maar Rae zet onschuldige oogjes en een pruillipje op. Haar stem verdraait ze naar de onschuld zelve, alsof ze niks begrijpt van wat Electra nou bedoelt.
      “Waarmee? Vijf?" vraagt ze. "Of vier?” Rae staat op, en Electra zet een stap achteruit. Dit plaatst haar tegen het aanrecht; Electra weet dat ze nu geen kant meer op kan. Althans, ze overweegt op het aanrecht te klimmen, net als die ene keer dat er een kever in het pand was (drie verdiepingen lager).
      Over drie gesproken: “Drie…” Rae zet een stap dichterbij Electra, wetende dat de vrouw nu in de val zit. Ze geniet van de angsten in de neppe ogen van de eerder o-zo-vriendelijke vrouw die het lot uit de bol trok dat het lot van Rae verzegelde.
      “Twee…” Rae kan het angstzweet van Electra bijna ruiken - ware het niet dat alles in het Capitool een overmatige parfumgeur droeg. Electra staat tegen het aanrecht opgedrukt alsof ze het bevend naar achteren zou kunnen doen. Haar paarse ogen - kleurlenzen? - staan vol met tranen.
      “Één,” zegt Rae nonchalant. De twee staan heel even tegenover elkaar. De lucht voelt zwaar met verwachting. Electra krijgt bijna geen lucht meer. Ze durft haar ogen niet te sluiten, daarvoor zijn haar Yurtain lenzen (ah, tóch kleurlenzen, dus) te duur en oncomfortabel.
      Dan haalt Rae uit. Naar het keukenkastje dat zich boven de donzige vrouw bevindt. Razendsnel opent Rae het deurtje, en op haar dooie gemakje kiest Rae een glas uit. Ze heeft geluk dat het glas niet breekt met het schille gegil dat Electra uitkraait.
      “Chill, man. Ik pak alleen wat water. Wil je ook wat?” vraagt Rae met een grijns die zowel omschreven kan worden als onschuldig als vals. Haar ogen twinkelen met een succesvolle jacht.
      Het duurt even voordat Electra stopt met gillen. Rae is ondertussen gaan zitten; dan maar geen water voor jou, kreng.
      “Kun je dat nóóit - maar dan ook nóóit - meer doen?” zegt Electra zodra ze tot haar verschrikkelijke zelf is gekomen.
      “Water drinken? Het spijt me dat ik je uit die droom moet helpen, maar dat is volgens mij vrij dodelijk.” Electra kijkt haar - verrassing - dommig aan. Rae zucht; haar beste werk gaat weer eens verloren bij dit publiek. Alsof dat niet erg genoeg is, wordt de rest van de middag besteed aan het, tevergeefs, pogen Rae mediawijsheid bij te brengen. Voor de Electra-fans onder ons (met andere woorden, voor Electra); geen zorgen, er zijn, tot ergernis van Rae, constant vredebewakers bij.

*Bolt's gripkracht wordt vandaag flink getest.