Hoofdstuk 11

      Ondertussen zit er, in een trein op ongespecificeerde locatie, een vrouw in een pluizige (en tevens afschuwelijk felle) oranje pyjama. Electra - die overigens zelf ook nog aan deze naam moet wennen - zit haar tranen weg te vegen met haar rechterhand, en houdt een flinke lepel in haar linkerhand. Die laatste dient, uiteraard, voor de bak ijs op het tafeltje voor haar neus. Het was een heel spektakel vandaag, waar ze wellicht nooit meer van terugkomt. Niet de boete, nee, ondanks het gillende everzwijn beter bekend als de vrouwelijke tribuut, heeft Electra de boete ontzettend mooi weggespeeld, al zegt ze het zelf. Het probleem deed zich pas voor bij de trein. Haar prachtige, op een schaakstuk geïnspireerde designerrok (van Yortain, als je het je afvroeg) is anderhalf meter in diameter aan de onderkant. Dit paste op geen enkele manier door de treindeur van het toestel dat haar, de tributen en de mentoren van District 5 naar het Capitool zou brengen. In conclusie moest Electra de trein maar missen. Iets dat alle cameraploegen hebben opgenomen. Met andere woorden, Electra is geruïneerd. Ze zal nooit herstellen. Er is werkelijk geen enkel lot erger dan het hare. Ze moest een trein later nemen! Hiervoor moest haar rok uit. De reserverok was niet eens een beetje zo stijlvol als haar originele meesterwerk. En de reservetrein had niet eens een sauna. Wanneer houdt haar lijdensweg nou eens op?
      De bak (chocolade-)ijs helpt enigszins. Electra kijkt de boetes terug. Haar rok ziet er top uit. Haar optreden en présence op het podium ook. Dat heeft ze gelukkig wel meezitten. De gebeurtenissen rondom de relschopper zijn meesterlijk weggeknipt. Het kleine heethoofd staat enkel een beetje boos te staren. Onschuldig. De rest van de tributen ziet Electra bijna niet door haar tranen. Enkel bij de live aankomst van het District 5 entourage in het Capitool knippert ze haar tranen weg om haarzelf te treiteren en tóch te kijken. Het helpt uiteraard niet; ze begint harder te huilen. Electra had daar bij moeten zijn! Ze had daar moeten stralen van geluk. Nu zit ze te janken in een tweederangs trein en komt ze wel een heel uur later aan. Door het snuiven heen ziet Electra haar tribuut Astraea een jong meisje een knuffel geven. Wat een ontzettend lief gebaar. Misschien heeft de kleine explosieve tiener nog een andere kant. De rest van het team krijgt ook frustrerend veel schermtijd - die had van Electra kunnen zijn! - dus ze zet de televisie maar uit.
      De intercom maakt een pingelend geluid. Ze wordt gebeld! Het zullen vast haar vrienden, familie en adorerende fans zijn die haar schitterende aanwezigheid hebben gemist. Als ze opneemt ziet ze tot haar grote teleurstelling het gezicht van Bolt, de mannelijke mentor, op het schermpje.
      “Hoe laat ben je hier?” Hij valt even stil. “We kunnen wel wat… mediatraining gebruiken. Kijk even naar dit filmpje.” Na het zien van de beelden van hoe Astraea werkelijk de trein uitstapt, loopt Electra per direct naar de vriezer, voor het grote geschut. De bak vanille-ijs-met-marshmallows-en-chocoladesaus, die ze eerder had laten staan, is dus tóch nodig.