Hoofdstuk 9 - einde opdracht 1

Rae wordt wakker als de trein stilstaat. Het comfortabele wiegen van de wagon houdt opeens op, en het gebrek aan beweging werkt blijkbaar als een hele effectieve wekker. Één van haar mentoren klopt op haar deur. Gelukkig is het Bolt.
“We zijn er. Er staat al pers buiten. Fris je op. Binnen vijf minuten gaan we lopen, naar het tributencentrum. Je laatste slaapplek voor de Arena.”
Mijn laatste thuis dus, denkt Rae. Maar opstaan zal ze moeten. Hoewel niet meewerken best wel haar ding is, en best goed voelt, denkt ze niet dat ze een betere straatreputatie wint door zich te verstoppen in een trein. Verstoppen is voor lafaards. Dus, Rae kijkt in de spiegel. Haar haar is droog ondanks dat ze met nat haar in slaap viel - dat was vast een lang dutje. Het is rommelig, maar dat is het altijd. Ze kijkt even in haar eigen ogen, maar ze ziet Zinnia. Dat is dusdanig onprettig dat ze haar lot en/of uiterlijk accepteert, en de coupe uitkomt.
“Showtime!” sjirpt ze, zo vrolijk als ze maar opbrengen kan. Het is eng. Dat kan je overigens ook van Renwa’s gezicht aflezen. Bolt kijkt kort verward naar Rae maar lijkt snel te accepteren dat dit is wat hij krijgt. Niet mijn circus, niet mijn apen, lijkt hij te denken. Hij staat voor de automatische treindeuren, die al snel openen. Daarachter volgt Rae, dan Renwa, en daarachter loopt Maxine. Rae vraagt zich af waar de districtsbegeleider is… Flavia? Electra? Wie dan ook. Dan bedenkt ze zich dat de outfit van dat mens misschien niet in de trein paste, dus dat ze waarschijnlijk per helikopter overgevlogen moest worden naar het Capitool. Een net zo plausibele uitleg als het feit dat de vrouw misschien niet met de straatratten van District 5 wilde hangen.
Ongeacht wat Rae van haar districtsbegeleider vindt, gaan de deuren van de trein dus open. Camera's flitsen luid. Mensen schreeuwen uit volle borst. Rae wordt gelijk overspoeld door de vlaag van mensen. Met een brede glimlach gooit ze twee middelvingers hoog in de lucht. Groeten terug, motherfuckers.