Hoofdstuk 8

De televisie die zich voor Renwa en Rae bevindt springt aan wanneer Bolt er de afstandbediening op richt. Hij klikt op “spelen”, en zoals elk jaar speelt de herhaling van de Boetes af, beginnend bij District 1. Hier worden niet eens lootjes getrokken, want er springen twee gespierde maniakken het podium op.
“Die zien er vriendelijk uit,” klinkt de van sarcasme druipende stem van Rae.
“Wel van Beroeps verwachtten we niks anders,” zegt Maxine. Dit blijkt ook waar voor District 2, waar er ceremonieel wel lootjes worden getrokken, maar er ook een lijst blijkt te zijn met vrijwilligers. Een lijst. De twee gekozen vrijwilligers geven elkaar een joviale masculiene knuffel, zoals Rae die nog wel eens gaf aan haar lieftallige collegaatjes in District 5.
De getrokken tributen van District 3, zijn, zoals verwacht, een stuk sneuer. Wanneer er na het trekken van de lootjes om een vrijwilliger wordt gevraagd, wordt hier geen gehoor aan gegeven. We vragen ons allen uiteraard af waarom niet. Niemand uit een normaal district biedt zich vrijwillig aan. Gelukkig is District 4 geen normaal district, en biedt de vrouwelijke tribuut zich al aan voordat de uitbundige Capitoolbegeleider uitgepraat is. De vrouwelijke tribuut - Megalodon? - is zongebruind, gespierd, en heeft haar krullende blonde haar in een brave vlecht geworsteld. Haar gezicht is niet te vertrouwen. Zelfs als ze - terecht, denkt Rae - sorry zegt tegen de districtsbegeleider voor de onderbreking, ziet ze er intimiderend uit. Echt op zijn Beroeps, denkt Rae, maar zoals Maxine zei: wat hadden we verwacht. De mannelijke tribuut uit 4 wacht wel netjes op zijn beurt.
De Boete van District 5 is een heel ander verhaal. Magnus heeft niet gebluft. Er is niks - niks - over van de vertoning van Rae. De poging vol bloed, zweet en tranen (oké, eigenlijk alleen zweet, maar die andere twee waren er ook geweest bij de Vredebewakers als het aan Rae lag), was voor niks. Rae had achteraf tegen zichzelf gelogen en gezegd dat alle heisa doordacht was; voor het intimideren van haar tegenstanders. Maar die intimiderende vlieger gaat niet op. Ze ziet haar eigen hoofd, inclusief gespleten lip, nog geen seconde reageren op het getrokken worden. Daarna springt de camera naar het feit dat ze al op het podium staat. Op het beeldscherm ziet Rae woede. In de trein voelt Rae woede. Haar borstkas gaat snel maar gecontroleerd op en neer. Haar kaken klemmen en ze knippert bewust met ogen die zich frusterend snel vullen met tranen van woede. Dat maakt haar gozer. Tranen zijn zwakte. Dat geldt altijd, maar al helemaal bij woede. Ze heeft niet door dat ze de bankkussens sterk bijeenknijpt, en ook niet dat Renwa tevergeefs meer afstand tussen hen probeert te laten ontstaan door verder tegen de bankleuning te gaan zitten. Zonder ook maar enig schuldgevoel te hebben gaat de samenvatting door naar District 6. Ja, het is geen levend object, een samenvatting, maar toch. Rae zou het willen slaan als het kon. Technisch gezien kan ze de televisie slaan, iets dat ze serieus overweegt, todat Maxine haar uit deze fantasie haalt.
“Die meid heeft een blauw oog… misschien wat voor jou, Rae? Nu iemand met een gebroken rib en we hebben de mankementen bingokaart vol.” Lekker dan.
“Ze ziet er wel sterk uit,” brengt Bolt in, compleet negerend hoe chagrijnig Rae staart naar Maxine sinds haar rotopmerking.
District 7 en 8 verliezen het van de staarwedstrijd van Maxine en Rae, die beiden niet opletten.
Bolt en Renwa, daarentegen, hebben aandachtig gekeken naar het manke kindje (bingo!) en de eigenzinnige kunstige gekleedde jongen uit District 7. Ze lijken beiden oncomfortabel, voor redenen die voor iedereen te begrijpen zijn. Uit District 8 komt niks noemenswaardig, tenzij je een huilende vrouwelijke tribuut noemenswaardig vindt.
Tijdens District 9 zegt Bolt hardop dat hij het meisje veel te rijk vindt ogen om getrokken te worden. De opmerking zelf is niet denderend, maar als hij niemand hoort reageren, kijkt hij naar de twee dames die nog steeds met geknepen ogen naar elkaar staren.
“Dit meen je niet. Dames!” Hij klapt in zijn handen, en Rae kijkt eerder weg dan Maxine. Inwendig vloekt ze erop los. Niet hardop, uiteraard: die bevrediging gunt ze Maxine niet. “Gedraag je. Ik ben geen hondentrainer.”
“Aye, kapitein.”
“Of kapitein, Rae,” zegt Bolt, maar zijn glimlach verraadt dat hij haar best grappig vond. Hehe.
District 10 is voor eenieder met meer empathie dan Rae hartverscheurend. Nou, dat is ook niet eerlijk. Rae heeft wel empathie, echt waar. Het is echter ook zo dat ze net minder dan een dat weet dat ze moet meedoen aan een sadistisch moordspelletje waarbij er 23 kinderen gaan sterven. Ze heeft nog net genoeg helderheid in zich om niet de televisie en/of haar vrouwelijke mentor te trappen. Ieder ander zou zich beter kunnen concentreren op District 10, waar een extreem jonge tweeling wordt getrokken. Over pech gesproken…
Het beeld gaat uiteindelijk maar door. District 11 is minder jong. De jongvolwassen vrouw - 17 of ouder - lacht kort en loopt naar voren. Dat men kan lachen op zo’n moment, verbaast Rae. Ze ziet er sterk uit, merkt zowel Maxine als Bolt op. Shit.
En de sneue prijs voor het sneuste district gaat zoals gewoonlijk naar district 12. Niettemin voor de outfit van de districtsbegeleider, die eruitziet als… een kip? Een natte kip. Het regent. De begeleider moet herhaaldelijk lootjes trekken door het noodweer (nat papier bleek niet te lezen te zijn). De tributen zijn ondervoed - tja, District 12 - maar gelukkig niet de jongste kinderen. Rae schat ze rond hun pubertijd, of later. Wat kan het haar ook schelen. Deze parade van misère is tenminste over. De treinrit… minder. Bolt informeert Rae dat het nog een uur of zeven zal duren voordat ze aankomen. Rae overweegt haar hoofd tegen de muur te slaan. Een activiteit die haar nog een kwartiertje bezig zou kunnen houden. Dan is het nog zes uur en drie kwartier. Maar dan krijgt ze vast weer de volle lading van Maxine.
“Als we toch alle tijd hebben, bespreken we nog even de strategieën,” aldus Bolt. Zijn gezicht en lichaam hebben een norse uitstraling maar met hoeveel zin deze man klaarblijkelijk in kletsen heeft, weet Rae niet of ze die uitstraling gelooft.
“Strategieën van wat?”
“Ik weet niet of je het door hebt, maar je gaat meedoen aan de Hongerspelen, meisje.”
“Ha.”
“Er komt veel bij kijken. Je strategie in de Arena is belangrijk, maar je strategie ervoor ook. Bijvoorbeeld: hoe gedragen we ons naar de pers?” Met alle gepaste respect, met andere woorden geen enkel respect: fuck de pers. Dat is echt het allerlaatste waar Rae aan wil denken. Of kán denken. Wat boeit de pers nou weer?
Een spottend lachje van Rae. “De pers kan echt mijn rug op.”
“En daarmee je sponsoren.”
“Fuck sponsoren,” spreekt Rae haar gedachten. Het is een simpele meid. Er gaan vast allemaal complexe processen schuil, maar de meeste daarvan zijn samen te vatten in een paar korte woorden. Waarvan er bijna altijd één “fuck” is. Zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent, lezer.
“Ik hoor het je graag nog eens zeggen als je wegkwijnt van de honger in de Spelen,” zegt Bolt betweterig. Rae was zich al bewust van de hele ‘good cop, bad cop’ dynamiek in de ruimte, maar ze irriteert zich inmiddels aan “bad cop, worse cop”. Zo zie je maar dat niemand te vertrouwen is.
“Ik ga liever met mijn maag leeg en mijn waardes intact uit de pijp dan dat ik Capitoolreten ga lopen likken.”
“Wel… dat is ook een mogelijkheid. Het is jouw keuze. Charmant doen is dus van tafel.”
“Wat een verrassing,” klinkt het, geheel onverrast, van Maxine. Ook geheel onverrast, gaat Bolt verder. Hij is niet onder de indruk van al het venijn aan zijn kant van de bank, dat moet Rae hem meegeven.
“Kunnen we een manier vinden dat je in ieder geval normaal genoeg doet dat de Capitoolmensen je niet gaan haten?”
Rae blijft wijselijk stil. Soms heeft ze hele heldere momenten van zelfkennis. Dit is daar één van. Bolt lijkt te snappen wat voor vlees hij in de kuip heeft.
“... Juist. Werkpuntje. Door naar bondgenoten. Ik zag echt wel wat opties voor je. En je hebt geluk. Je bent sterk, snel, overwegend slim… impulsief, zeker. Vriendelijk? Zeker niet… Dat laatste gaat niet helpen met bondgenootschappen.”
“Alsof een bondgenootschap ooit eindigt in iets goeds. Uiteindelijk gaat hoogstens één iemand níét dood. Wat voor nut heeft het dan nog?”
“Het nut is dat jij die ene kan zijn, Rae. Als je niet bij voorbaat opgeeft “
“Ik geef niet op,” spuugt Rae. Elk woord lijkt wel lava. Ze wordt mooi niet beschuldigd van een lafaard zijn. “Ik ben realistisch.”
“Wel, als je realistisch wil zijn, overweeg dan maar een bondgenootschap.” Rae gromt chagrijnig maar instemmend. Ze zal erover nadenken. Daarvoor krijgt ze alle tijd, want Bolt begint te praten tegen Renwa. Dit boeit Rae dusdanig niet dat ze op het punt staat om weg te lopen als Maxime haar nog een trap nageeft.
“Ons prinsesje krijgt niet genoeg aandacht, dus gaat ervandoor, Bolt.”
Rae, die met haar rug naar Maxine en Bolt staat, stopt per direct met bewegen. Enkel haar hoofd draait op haar nek, over haar schouder. Wat de fuck is er mis met dit kreng? Wat heeft Rae haar letterlijk ooit aangedaan? Het kan niet dat ze zich zoveel persoonlijk aantrekt van wat matige staarwedstrijden en een luid vertoon op een plein. Wat er ook in haar lunch zat, Rae gaat het niet eten, in een poging geen zure heks te worden.
Laat haar lekker. Of wil je langer babysitten?” zegt Bolt.
Rae en de volledig volwassen vrouw van minstens 40 maken kinderachtige pestgezichtjes. Dan pakt Rae haar kans en loopt ze onder begeleiding van een bediende naar haar coupe. Hier kan ze douchen met duizend geurtjes. Ze kiest voor wat essentiële oliën. Roosmarijn en lavendel. Ze stompt de muur totdat haar knokkels blauw zijn. Een oud wondje is gebarsten en bloedt weer. De betegelde muur is nu bezaaid met wat gebarsten tegels. Oh, en de vloer, daar liggen resten van diezelfde tegels. Lekker voor ze, denkt Rae. Dat is weer wat geld dat naar reparaties moet, en niet naar martelwerktuigen voor in de Arena.
Na de welverdiende en tevens hard nodige douche, gaat Rae op bed liggen. Ze schreeuwt zo hard als ze kan in haar kussen, en denkt aan Zinnia. Niemand kijkt, dus niemand ziet zat ze een traan weg moet vegen. En als niemand het ziet, is het niet gebeurd.