De Boete

‘Welkom, allemaal, bij de boete!’ roept Olipe door zijn microfoon. ‘De spannendste dag van het jaar, nietwaar? Vandaag doen we alles gewoon weer volgens traditie - dames eerst!’ Vorig jaar had hij ze andersom gedaan - en dat was niet helemaal juist ontvangen bij de spelmaker, want het zag er in de samenvatting van alle boetes enorm ‘ongeorganiseerd’ uit. Dat was natuurlijk niet de bedoeling.
      Olipe zette twee stappen naar de kom met meisjesnamen en begon erin te graaien. De flauwe grijns op zijn gezicht werd door niemand in het publiek beantwoord. Uiteraard niet - ze waren veel te gespannen.
      Uiteindelijk pakte hij één van de briefjes en liep terug naar de microfoon. ‘Ahem. Raye Heth!’ Nieuwsgierig liet hij zijn blik door de menigte gaan. De achternaam ‘Heth’ kende hij nog niet - dus geen broers of zussen van eerdere deelnemers. Na een enkele seconde schoten alle ogen van de districtinwoners naar een klein meisje. Olipe schatte haar een jaar of 12, 13 in - verdorie. Die zou het niet lang overleven. Hij glimlachte echter vriendelijk naar haar toen ze naar voren liep.
      Ze had de hand van een jongetje vast dat precies een mannelijke versie van haar was - net zulke donkere ogen, net zo’n smal gezicht, precies even lang. De grootste verschillen waren de lengte van hun haar - Raye had haar steile haren los, tot aan haar schouders, met haar haren achter haar oren gestreken, terwijl het jongetje het kort geknipt had - en de blik in hun ogen. Het jongetje keek doodsbang, terwijl Raye vooral heel fel en boos keek.
Ze hadden elkaars handen vast, maar terwijl Raye naar voren liep, rukte ze die los uit de hand van - daar ging Olipe vanuit - haar broertje om naar voren te lopen.
      Toen ze op het podium stond, zei Olipe: ‘En dan nu de jongens.’ Kom op, dacht hij bij zichzelf. Laat het een stevige, grote kerel zijn. Een oudere jongen. Nagenoeg volwassen. Sterk. Hij liet zijn hand door de kom glijden, liep terug naar de microfoon en opende het briefje.
      ‘Dat is nog eens toevallig,’ zei hij. ‘Colter Heth?’
      Er ging een sensatie door de menigte - en Olipe’s vermoedens werden bevestigd. Het jongetje - het broertje van Raye - zette grote hertenogen op. Hij keek door de menigte, zocht waarschijnlijk de ogen van zijn ouders - en liep toen naar voren. Hij had zijn blik strak op zijn zusje gericht en zijn onderlip trilde.
      ‘Nou, Colter, ik denk dat ik niet verkeerd gok als ik zeg dat jullie familie zijn?’ vroeg Olipe, voor Colter naar zijn plekje op het podium was gelopen.
      Het jongetje knikte. Er was iets in zijn ogen dat een gevoel bij Olipe opwekte dat hij niet vaak had - was het medelijden?
      ‘En dan ben ik toch wel benieuwd -’ Olipe richtte zich nu op het meisje - ‘wat jullie band is?’ Hij bracht zijn microfoon naar de mond van het meisje, maar die hield haar lippen stijf op elkaar geknepen en keek Olipe woest aan. ‘Hm, en jij dan?’
      ‘Z-ze is mijn zus,’ zei Colter toen de microfoon voor hem bungelde. ‘M-mijn tweelingzus.’
      Oké, dat was toch wel een beetje sneu. Olipe zette de microfoon weer op zijn plek en zei: ‘Nou, dat is volgens mij voor het eerst in de geschiedenis van de Hongerspelen: een tweeling die tegelijk meedoet. Meer kans op een overwinning voor de familie Heth, dat wel!’
      Dat grapje kwam niet lekker binnen - misschien had hij dat ook moeten verwachten - want er werd woedend naar hem gestaard. ‘Ahum. De deelnemers van deze Hongerspelen: Faye Heth en Colter Heth. Moge de kansen immer in je voordeel zijn!’