• Welcome
    to
    𐌁𐌋𐌀𐌂𐌊Ꮤ𐌀𐌕𐌄𐌓 𐌐𐌉𐌍𐌄𐌔



    Somewhere, tucked away in Oregon, there's a quaint town called
    𝑩𝒍𝒂𝒄𝒌𝒘𝒂𝒕𝒆𝒓 𝑷𝒊𝒏𝒆𝒔.
    It's the perfect place for those who want to escape the noise of the big city.
    Or those who want to bury their secrets.

    Here, we do not judge you for your past actions. Heck, we might even share some skeletons in the closet. Because behind those mowed lawns, white picket fences, and helpful neighbors, terrible things have been happening. If you don't watch your back, you might be the next to vanish without a trace.

    And, remember – be a good neighbor, or all the things you tried so desperately to hide, will storm out before you get a grip of yourself. Because, here in Blackwater Pines, nothing is what it seems.

    We hope you enjoy your stay, here in Paradise!



    ɃØɎ FØᵾNĐ ĐɆȺĐ

    Blackwater Pines, Oregon – Zomer 1984
          In Blackwater Pines lijkt de zomer altijd langer te duren dan elders. De dennen ruiken er zwaarder, de nachten zijn warmer, en geheimen blijven er zelden begraven.
          Op een avond aan het begin van de zomervakantie verzamelden de jongeren van het dorp zich diep in het bos. Kampvuren knetterden, muziek schalde uit krakende speakers, bier ging van hand tot hand. Het was een feest om te ontsnappen aan regels, ouders en verantwoordelijkheid.
          Maar ergens tussen het lachen en het geschreeuw sloeg de sfeer om. Woorden sloegen om in een gevecht. En in het donker, bij de rand van de oude steengroeve — the quarry — ging het mis.
          Een jongen viel.      De zoon van de sheriff.
          Beneden, tussen steen en water, leefde hij nog. Net. Zijn adem was zwak, zijn lichaam gebroken. Boven aan de rand stonden zij die het zagen gebeuren. Zij die hadden kunnen helpen.
    Niemand deed iets.
          Uit angst. Uit woede. Of omdat het makkelijker was om weg te kijken. De nacht slikte het geheim in. Het dorp zweeg. Het dossier werd gesloten.


    ĦȺVɆ ɎØᵾ SɆɆN ŦĦƗS ǤƗɌŁ?

    Blackwater Pines, Oregon – Zomer 2009
          Na jaren van rust begon het twee jaar geleden met een koppel dat verdween in het natuurpark waar Blackwater Pines aan grenst. De pers pakte het nieuws op toen richting het einde van die zomer in totaal tien mensen vermist raakten in hetzelfde natuurgebied.
          De nodige maatregelen werden genomen zodat iedereen zich toch enigszins beschermd voelde, en voorzichtig ging het normale leven weer door. Regelmatig melde mensen zich bij de lokale politie met vage verhalen van verschijningen in het natuurgebied of bij de steengroeve. Maar het leidde tot niks.
          Totdat een maand geleden de achttienjarige Laurel Summers als vermist werd opgegeven na een feest diep in het bos. Een week lang werd het bos uitgekamd in de hoop het meisje te vinden. Ze werd levenloos gevonden op de bodem van de steengroeve, een plek waar de dag ervoor nog gezocht was zonder resultaat.





          Blackwater Pines bevind zich in het hart van Orgeon, een bosrijke omgeving met prachtige natuur.
          Het is een eeuwenoud stadje met een "ons kent ons" mentaliteit. Er is een towns square met hier en daar een small business en een aantal caféetjes. Een bureau voor de hulpdiensten, een kerkje met een community center, een arcade met bioscoop, een ouderwetse diner, en toeristeninformatie. Verder zijn er de Blackwater Pines Elementary School, Blackwater Pines Middle School, en Blackwater Pines High School. De drie niveaus delen allemaal één gebouw, waarvan zowel North als South eigen scholen hebben.
          Blackwater Pines is al jaren populair bij toeristen door de prachtige omgeving waar het zich bevind. Elke zomer trekken wandelaars en hikers naar de stad om van de natuur te genieten
          Wat alleen de lokale bevolking verder weet, is dat Blackwater Pines is opgedeeld in twee kampen: North en South. In het noordelijke gedeelte zijn de wijken opgeknapt en lijkt het geld in overvloed, in tegenstelling tot het zuidelijke gedeelte, waar ze strijden met armoede en waar bendes zich gevestigd hebben.
          Het is een stadje waar iedereen elkaar kent en niemand geheimen heeft. . . Maar is dat wel zo? Zijn je buren wel echt wie je denkt dat ze zijn?

    𝑪𝑯𝑨𝑹𝑨𝑪𝑻𝑬𝑹𝑺

    → Joel Ellis —Son of the Mayor
    Ashcroft — 4
    → Richard Ellis — The Mayor
    Ashcroft — 4
    → Kit Hall — Drag Queen
    Merrin — 2
    → Theodore Gallagher — New Face
    Lister — 2
    → Lacey Hayes — All American Sweetheart
    sakamoto_ — 5
    → Harper Hayes — The Politician
    malinin — 5
    → Logan Hayes — Fire Captain
    Ashcroft — 6
    .............................................................................
    → Celeste Howard — problem-child
    glowfaery — 2
    → Jack Summers — The Sherriff
    Ashcroft — 4
    → Bash Hall — Artist
    Glowfaery — 2
    → Maverick Mercer — Southside Runner
    malinin — 4
    → Abraham Lundqvist — New Priest
    Lister — 5
    → Alexis DeWitt — Tortured Poet
    whiterabbit — 6
    → Riven Mercer— status
    Ashcroft — 6
    .............................................................................
    → Camilla Ellis — Trophy wife
    Glowfaery — 5
    → Jackie Summers — Blogger
    Merrin — 2
    → Thomas Sinclar — Drop-out Stoner
    Novalunosis — 5
    → Valentina Delacroix — Queen B
    kosame — 5
    → Eli Langford — Dilf/Veterinarian
    sakamoto_ — 5
    → Ayiana Redwillod— Hippie
    sakamoto_ — 6
    .............................................................................
    𝑹𝑼𝑳𝑬𝑺

    →In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    → We schrijven in het Nederlands, maar voor degenen die dit willen, mogen dialogen wel in het Engels.
    → trigger warning zijn aangeraden
    → Karakters mogen in de RP ruzie krijgen, maar probeer geen ruzie te maken buiten de RP. Sluit niemand buiten.

    [ bericht aangepast op 15 maart 2026 - 15:36 ]


    --





    Kit Hall
    26 | FAIR | TEDDY




    Teddy's enthousiasme werkte aanstekelijk en de opmerking die Kit als sugar daddy bestempelde, zorgde voor voldoening. Meestal was Kit namelijk degene die joeg op sugar daddies.
          De voldoening verdween meteen weer toen Teddy zich luidop afvroeg of Kit wel groot genoeg was voor de achtbaan - en hij gaf hem een stomp tegen zijn arm, om even later mee te schreeuwen wanneer het karretje hen door elkaar rammelde.

          'Ik wil een milkshake,' deelde Teddy mee toen het voorbij was.
          Kit sloeg Teddy's handen weg toen die een poging deed zijn kapsel te fatsoeneren - hij had al vaker gezegd dat zoiets enkel tijdens seks was toegestaan - en volgde hem lachend naar de milkshaketent toen Teddy alweer vertrokken was.
          Hoewel hij het nog steeds niet helemaal gewoon was, hield Kit van Teddy's energie. Meestal was Kit zelf degene die moeilijk bij te houden was, maar Teddy leek nog een versnelling hoger te staan. Het was het soort vermoeiend waar Kit snel aan verslaafd raakte.
          'Je hebt geluk dat ik vandaag betaald ben,' zei Kit toen hij hun milkshakes betaalde. 'Reken er maar niet op dat dit een dagelijkse gewoonte wordt.

    [ bericht aangepast op 27 maart 2026 - 10:43 ]


    help




    LACEY

    HAYES

    with maverick - grijpmachines

    ]Lacey snoof zacht toen hij dat zei en keek hem met een schuine blik aan terwijl hij haar losliet. De warmte van zijn arm bleef na echoeen. “Dit past wel bij jou?” herhaalde ze, haar wenkbrauwen opgetrokken, terwijl haar ogen naar de biggenknuffels achter het glas gleden. “Ik neem dat maar als een compliment.” Toegegeven, de knuffels waren wel ontiechelijk schattig.
          Mave griste de slushpuppy uit haar handen. Zijn gezicht vertrok al na één slok. ‘’Hoe drink jij dit?” Hij hield het drankje even van zich af alsof het hem persoonlijk beledigd had
          Lacey draaide het bekertje een rond in haar hand. “Oké, luister,” begon ze. “Het menselijk lichaam bestaat voor, wat, zeventig procent uit water?” Ze tikte met haar nagel tegen het plastic.
    “Dit,” zei ze plechtig, het bekertje omhoog houdend als bewijs. “bestaat ook voor zo'n zeventig procent uit water. Je hebt meer gemeen met dit drankje dan met al die proteine shakes die je neemt'’ Haar mondhoeken trokken omhoog. ‘’Dit is gewoon water met… karakter. Suiker voor energie.'' Ze stak een vinger op. ''Kleur voor het visuele effect, het oog wilt ook weg.'' Een tweede vinger. ''En een vleugje alcohol voor… interne desinfectie.'' Een derde vinger. ''Ik ben heel efficient bezig.’’ Ze stal haar drankje terug, nam een flinke slok en leunde daarna tegen hem aan terwijl hij de muntjes in de automaat gooide.
          "En hoe is het met de zaken?” vroeg hij. “Zijn er nog genoeg toeristen in jullie B&B’s of wilt er niemand meer komen sinds.. je weet wel.” Hij haalde een vinger langs zijn keel.
          ’’Mave!’’ siste ze, gevolgd door een harde klap tegen zijn schouder. “Niet oké. Mijn god.’’ Lacey sloeg haar ogen ten hemel. “Maar nee zoals je kunt zien..." Lacey gebaarde naar de drukte om hun heen. Overal om hen heen klonken geluiden. Lachende stemmen, het piepen van machines, het gerinkel van gewonnen prijzen. Lichten flikkerden in felle kleuren over gezichten die zich nergens zorgen over leken te maken. “Gaat het nog altijd denderend. Je zou haast denken dat er niks gebeurd is.'' Haar stem werd iets zachter. ''Het is raar.’’
          Haar blik schoot naar de machine, waar de grijper opnieuw het biggetje miste. “Misschien moet je nog een slok nemen, voor je motoriek. Hier, houd vast.’’ Ze duwde hem aan de kant met haar heupen en nam plaats voor de machine, de biggetjes bestuderend. “Jij,” mompelde ze zacht, nadat ze haar slachtoffer had gevonden, duwde ze de stick naar voren. Een klein stukje opzij en… go. De grijper zoemde zacht terwijl hij naar beneden zakte. Lacey kneep één oog dicht, haar tong een fractie tussen haar lippen geklemd in opperste concentratie.


    baby, let's get messy, let's get all the way undone

    ‿︵‿︵‿︵‿︵‿︵‿︵

    CELESTE HOWARD
    TOWN SQUARE ✿ W/ JOEL


          “Ik wil best een shift van je overnemen, maar je weet hoe ze over me denken,” sprak Joel, nadat hij nog maar half zijn hap had doorgeslikt. “Misschien heeft hij me nog een kans als je hem verteld dat ik ook kan rolschaatsen,” ging hij verder met zijn mond nog vol.
          “Een rolschaats dinner is te cool voor Blackwater,” benoemde ze als kritiek puntje. “Het mag hier niet te leuk worden hier, hé.” Ze begon voorzichtig met het open maken van haar burger. “Met de kermis zitten we al aan onze max van plezier dit jaar.”
          Haar beker slipte bijna tussen haar handen vandaan, en ze klemde hem hard tussen haar buik en arm. De plastic deksel kraakte gevaarlijk, alsof die elk moment van de wegwerp-beker zou afvliegen. Gelukkig voor haar bleef de beker een soort van veilig hangen, zolang ze haar arm niet weg bewoog. Als dat onding zou vallen en alles in milkshake zou bedekken was ze heel snel klaar met de avond en was het tijd voor een enkeltje naar haar bed en de rest van de avond janken.
          “Jezus, ik dacht dat ík gefrustreerd was,” lachte Joel, voor hij de beker bevrijde van haar grip, terwijl de scheld tirade nog over haar lippen rolde. Misschien zou ze het feit dat Joel er zelfs wat over zei, moeten zien als teken om een keer extra diep adem te halen. Ze was de laatste tijd sneller op het randje van ontploffen, maar ze kon er ook niks aan doen dat heel de wereld haar leek tegen te werken.
          “Oh my god,” begon ze nadat ze diep adem had gehaald. “Ik ben zo kalm, je overdrijft.”
          “Rustig aan, Bibble, straks stik je nog in de burger,” grijnsde Joel, na haar opmerking over het reuzenrad. Het meisje stak haar vinger in de lucht om aan te tonen dat ze een seconde nodig had, terwijl ze haar iet-te-grote hap doorslikte. Het ging met wat meer moeite dan ze gehoopt had. Zodra haar mond leeg was haalde ze diep adem, gevolgd door een spot-on imitatie van Bibble.
          “Bibble gaat nooit een beleding zijn, dan moet je echt wat anders verzinnen,” kaatste ze terug, voor ze nog een hap nam van haar burger, wederom iets te groot. Als ze niet zo’n honger had, had ze heel rustig aan gedaan met eten, maar nu wilde ze het liefst zo snel mogelijk de burger ophebben.
          “Als dat ding weer vast komt te zitten trek ik mijn tactiek toch gewoon weer uit de kast,” grijnsde Joel vervolgens. Celeste stuurde hem een waarschuwende blik. Het trauma zat nog iets té vers in haar geheugen. Ze had niet opzich zo’n probleem met hoogtes, maar niet als ze vast zat in een bakje en niet wist hoe lang het ging duren tot ze weer beneden zou staan. Het ding piepte ook iets té luid dat ze vrij snel overtuigd was dat ze naar beneden zouden storten. “Vertel, waar gaat jouw voorkeur naar uit, uwe hoogheid? Draaimolen? Eendjesvangen?”
          “Kijk, nu kom je met de echte opties,” lachte het meisje. “Ik dacht: eerst een twaalf-jarige terorriseren in de botsauto’s,” begon ze. “En daarna kan je zo’n gigantisch grote knuffel voor me winnen bij de grijpmachine’s.”



    •.:°❀×═════════×❀°:.•


    --