• Welcome
    to
    𐌁𐌋𐌀𐌂𐌊Ꮤ𐌀𐌕𐌄𐌓 𐌐𐌉𐌍𐌄𐌔



    Somewhere, tucked away in Oregon, there's a quaint town called
    𝑩𝒍𝒂𝒄𝒌𝒘𝒂𝒕𝒆𝒓 𝑷𝒊𝒏𝒆𝒔.
    It's the perfect place for those who want to escape the noise of the big city.
    Or those who want to bury their secrets.

    Here, we do not judge you for your past actions. Heck, we might even share some skeletons in the closet. Because behind those mowed lawns, white picket fences, and helpful neighbors, terrible things have been happening. If you don't watch your back, you might be the next to vanish without a trace.

    And, remember – be a good neighbor, or all the things you tried so desperately to hide, will storm out before you get a grip of yourself. Because, here in Blackwater Pines, nothing is what it seems.

    We hope you enjoy your stay, here in Paradise!



    ɃØɎ FØᵾNĐ ĐɆȺĐ

    Blackwater Pines, Oregon – Zomer 1984
          In Blackwater Pines lijkt de zomer altijd langer te duren dan elders. De dennen ruiken er zwaarder, de nachten zijn warmer, en geheimen blijven er zelden begraven.
          Op een avond aan het begin van de zomervakantie verzamelden de jongeren van het dorp zich diep in het bos. Kampvuren knetterden, muziek schalde uit krakende speakers, bier ging van hand tot hand. Het was een feest om te ontsnappen aan regels, ouders en verantwoordelijkheid.
          Maar ergens tussen het lachen en het geschreeuw sloeg de sfeer om. Woorden sloegen om in een gevecht. En in het donker, bij de rand van de oude steengroeve — the quarry — ging het mis.
          Een jongen viel.      De zoon van de sheriff.
          Beneden, tussen steen en water, leefde hij nog. Net. Zijn adem was zwak, zijn lichaam gebroken. Boven aan de rand stonden zij die het zagen gebeuren. Zij die hadden kunnen helpen.
    Niemand deed iets.
          Uit angst. Uit woede. Of omdat het makkelijker was om weg te kijken. De nacht slikte het geheim in. Het dorp zweeg. Het dossier werd gesloten.


    ĦȺVɆ ɎØᵾ SɆɆN ŦĦƗS ǤƗɌŁ?

    Blackwater Pines, Oregon – Zomer 2009
          Na jaren van rust begon het twee jaar geleden met een koppel dat verdween in het natuurpark waar Blackwater Pines aan grenst. De pers pakte het nieuws op toen richting het einde van die zomer in totaal tien mensen vermist raakten in hetzelfde natuurgebied.
          De nodige maatregelen werden genomen zodat iedereen zich toch enigszins beschermd voelde, en voorzichtig ging het normale leven weer door. Regelmatig melde mensen zich bij de lokale politie met vage verhalen van verschijningen in het natuurgebied of bij de steengroeve. Maar het leidde tot niks.
          Totdat een maand geleden de achttienjarige Laurel Summers als vermist werd opgegeven na een feest diep in het bos. Een week lang werd het bos uitgekamd in de hoop het meisje te vinden. Ze werd levenloos gevonden op de bodem van de steengroeve, een plek waar de dag ervoor nog gezocht was zonder resultaat.





          Blackwater Pines bevind zich in het hart van Orgeon, een bosrijke omgeving met prachtige natuur.
          Het is een eeuwenoud stadje met een "ons kent ons" mentaliteit. Er is een towns square met hier en daar een small business en een aantal caféetjes. Een bureau voor de hulpdiensten, een kerkje met een community center, een arcade met bioscoop, een ouderwetse diner, en toeristeninformatie. Verder zijn er de Blackwater Pines Elementary School, Blackwater Pines Middle School, en Blackwater Pines High School. De drie niveaus delen allemaal één gebouw, waarvan zowel North als South eigen scholen hebben.
          Blackwater Pines is al jaren populair bij toeristen door de prachtige omgeving waar het zich bevind. Elke zomer trekken wandelaars en hikers naar de stad om van de natuur te genieten
          Wat alleen de lokale bevolking verder weet, is dat Blackwater Pines is opgedeeld in twee kampen: North en South. In het noordelijke gedeelte zijn de wijken opgeknapt en lijkt het geld in overvloed, in tegenstelling tot het zuidelijke gedeelte, waar ze strijden met armoede en waar bendes zich gevestigd hebben.
          Het is een stadje waar iedereen elkaar kent en niemand geheimen heeft. . . Maar is dat wel zo? Zijn je buren wel echt wie je denkt dat ze zijn?

    𝑪𝑯𝑨𝑹𝑨𝑪𝑻𝑬𝑹𝑺

    → Joel Ellis —Son of the Mayor
    — Ashcroft — 4
    → Richard Ellis — The Mayor
    — Ashcroft — 4
    → Kit Hall — Drag Queen
    — Merrin — 2
    → Theodore Gallagher — New Face
    — Lister — 2
    → Lacey Hayes — All American Sweetheart
    — sakamoto_ — 5
    → Harper Hayes — The Politician
    — malinin — 5
    → Logan Hayes — Fire Captain
    — Ashcroft — 6
    .............................................................................
    → Celeste Howard — problem-child
    — glowfaery — 2
    → Jack Summers — The Sherriff
    — Ashcroft — 4
    → Bash Hall — Artist
    — Glowfaery — 2
    → Maverick Mercer — Southside Runner
    — malinin — 4
    → Abraham Lundqvist — New Priest
    — Lister — 5
    → Alexis DeWitt — Tortured Poet
    — whiterabbit — 6
    → Riven Mercer— status
    — Ashcroft — 6
    .............................................................................
    → Camilla Ellis — Trophy wife
    — Glowfaery — 5
    → Jackie Summers — Blogger
    — Merrin — 2
    → Thomas Sinclar — Drop-out Stoner
    — Novalunosis — 5
    → Valentina Delacroix — Queen B
    — kosame — 5
    → Eli Langford — Dilf/Veterinarian
    — sakamoto_ — 5
    → Ayiana Redwillod— Hippie
    — sakamoto_ — 6
    .............................................................................
    𝑹𝑼𝑳𝑬𝑺

    →In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    → We schrijven in het Nederlands, maar voor degenen die dit willen, mogen dialogen wel in het Engels.
    → trigger warning zijn aangeraden
    → Karakters mogen in de RP ruzie krijgen, maar probeer geen ruzie te maken buiten de RP. Sluit niemand buiten.

    [ bericht aangepast op 15 maart 2026 - 15:36 ]


    --


    ••


    Kit Hall
    26 | FAIR | TEDDY

    ••



    Teddy's enthousiasme werkte aanstekelijk en de opmerking die Kit als sugar daddy bestempelde, zorgde voor voldoening. Meestal was Kit namelijk degene die joeg op sugar daddies.
          De voldoening verdween meteen weer toen Teddy zich luidop afvroeg of Kit wel groot genoeg was voor de achtbaan - en hij gaf hem een stomp tegen zijn arm, om even later mee te schreeuwen wanneer het karretje hen door elkaar rammelde.

          'Ik wil een milkshake,' deelde Teddy mee toen het voorbij was.
          Kit sloeg Teddy's handen weg toen die een poging deed zijn kapsel te fatsoeneren - hij had al vaker gezegd dat zoiets enkel tijdens seks was toegestaan - en volgde hem lachend naar de milkshaketent toen Teddy alweer vertrokken was.
          Hoewel hij het nog steeds niet helemaal gewoon was, hield Kit van Teddy's energie. Meestal was Kit zelf degene die moeilijk bij te houden was, maar Teddy leek nog een versnelling hoger te staan. Het was het soort vermoeiend waar Kit snel aan verslaafd raakte.
          'Je hebt geluk dat ik vandaag betaald ben,' zei Kit toen hij hun milkshakes betaalde. 'Reken er maar niet op dat dit een dagelijkse gewoonte wordt.

    [ bericht aangepast op 27 maart 2026 - 10:43 ]


    help




    LACEY

    HAYES

    with maverick - grijpmachines

    ]Lacey snoof zacht toen hij dat zei en keek hem met een schuine blik aan terwijl hij haar losliet. De warmte van zijn arm bleef na echoeen. “Dit past wel bij jou?” herhaalde ze, haar wenkbrauwen opgetrokken, terwijl haar ogen naar de biggenknuffels achter het glas gleden. “Ik neem dat maar als een compliment.” Toegegeven, de knuffels waren wel ontiechelijk schattig.
          Mave griste de slushpuppy uit haar handen. Zijn gezicht vertrok al na één slok. ‘’Hoe drink jij dit?” Hij hield het drankje even van zich af alsof het hem persoonlijk beledigd had
          Lacey draaide het bekertje een rond in haar hand. “Oké, luister,” begon ze. “Het menselijk lichaam bestaat voor, wat, zeventig procent uit water?” Ze tikte met haar nagel tegen het plastic.
    “Dit,” zei ze plechtig, het bekertje omhoog houdend als bewijs. “bestaat ook voor zo'n zeventig procent uit water. Je hebt meer gemeen met dit drankje dan met al die proteine shakes die je neemt'’ Haar mondhoeken trokken omhoog. ‘’Dit is gewoon water met… karakter. Suiker voor energie.'' Ze stak een vinger op. ''Kleur voor het visuele effect, het oog wilt ook weg.'' Een tweede vinger. ''En een vleugje alcohol voor… interne desinfectie.'' Een derde vinger. ''Ik ben heel efficient bezig.’’ Ze stal haar drankje terug, nam een flinke slok en leunde daarna tegen hem aan terwijl hij de muntjes in de automaat gooide.
          "En hoe is het met de zaken?” vroeg hij. “Zijn er nog genoeg toeristen in jullie B&B’s of wilt er niemand meer komen sinds.. je weet wel.” Hij haalde een vinger langs zijn keel.
          ’’Mave!’’ siste ze, gevolgd door een harde klap tegen zijn schouder. “Niet oké. Mijn god.’’ Lacey sloeg haar ogen ten hemel. “Maar nee zoals je kunt zien..." Lacey gebaarde naar de drukte om hun heen. Overal om hen heen klonken geluiden. Lachende stemmen, het piepen van machines, het gerinkel van gewonnen prijzen. Lichten flikkerden in felle kleuren over gezichten die zich nergens zorgen over leken te maken. “Gaat het nog altijd denderend. Je zou haast denken dat er niks gebeurd is.'' Haar stem werd iets zachter. ''Het is raar.’’
          Haar blik schoot naar de machine, waar de grijper opnieuw het biggetje miste. “Misschien moet je nog een slok nemen, voor je motoriek. Hier, houd vast.’’ Ze duwde hem aan de kant met haar heupen en nam plaats voor de machine, de biggetjes bestuderend. “Jij,” mompelde ze zacht, nadat ze haar slachtoffer had gevonden, duwde ze de stick naar voren. Een klein stukje opzij en… go. De grijper zoemde zacht terwijl hij naar beneden zakte. Lacey kneep één oog dicht, haar tong een fractie tussen haar lippen geklemd in opperste concentratie.


    baby, let's get messy, let's get all the way undone