• Welcome
    to
    𐌁𐌋𐌀𐌂𐌊Ꮤ𐌀𐌕𐌄𐌓 𐌐𐌉𐌍𐌄𐌔



    Somewhere, tucked away in Oregon, there's a quaint town called
    𝑩𝒍𝒂𝒄𝒌𝒘𝒂𝒕𝒆𝒓 𝑷𝒊𝒏𝒆𝒔.
    It's the perfect place for those who want to escape the noise of the big city.
    Or those who want to bury their secrets.

    Here, we do not judge you for your past actions. Heck, we might even share some skeletons in the closet. Because behind those mowed lawns, white picket fences, and helpful neighbors, terrible things have been happening. If you don't watch your back, you might be the next to vanish without a trace.

    And, remember – be a good neighbor, or all the things you tried so desperately to hide, will storm out before you get a grip of yourself. Because, here in Blackwater Pines, nothing is what it seems.

    We hope you enjoy your stay, here in Paradise!



    ɃØɎ FØᵾNĐ ĐɆȺĐ

    Blackwater Pines, Oregon – Zomer 1984
          In Blackwater Pines lijkt de zomer altijd langer te duren dan elders. De dennen ruiken er zwaarder, de nachten zijn warmer, en geheimen blijven er zelden begraven.
          Op een avond aan het begin van de zomervakantie verzamelden de jongeren van het dorp zich diep in het bos. Kampvuren knetterden, muziek schalde uit krakende speakers, bier ging van hand tot hand. Het was een feest om te ontsnappen aan regels, ouders en verantwoordelijkheid.
          Maar ergens tussen het lachen en het geschreeuw sloeg de sfeer om. Woorden sloegen om in een gevecht. En in het donker, bij de rand van de oude steengroeve — the quarry — ging het mis.
          Een jongen viel.      De zoon van de sheriff.
          Beneden, tussen steen en water, leefde hij nog. Net. Zijn adem was zwak, zijn lichaam gebroken. Boven aan de rand stonden zij die het zagen gebeuren. Zij die hadden kunnen helpen.
    Niemand deed iets.
          Uit angst. Uit woede. Of omdat het makkelijker was om weg te kijken. De nacht slikte het geheim in. Het dorp zweeg. Het dossier werd gesloten.


    ĦȺVɆ ɎØᵾ SɆɆN ŦĦƗS ǤƗɌŁ?

    Blackwater Pines, Oregon – Zomer 2009
          Na jaren van rust begon het twee jaar geleden met een koppel dat verdween in het natuurpark waar Blackwater Pines aan grenst. De pers pakte het nieuws op toen richting het einde van die zomer in totaal tien mensen vermist raakten in hetzelfde natuurgebied.
          De nodige maatregelen werden genomen zodat iedereen zich toch enigszins beschermd voelde, en voorzichtig ging het normale leven weer door. Regelmatig melde mensen zich bij de lokale politie met vage verhalen van verschijningen in het natuurgebied of bij de steengroeve. Maar het leidde tot niks.
          Totdat een maand geleden de achttienjarige Laurel Summers als vermist werd opgegeven na een feest diep in het bos. Een week lang werd het bos uitgekamd in de hoop het meisje te vinden. Ze werd levenloos gevonden op de bodem van de steengroeve, een plek waar de dag ervoor nog gezocht was zonder resultaat.





          Blackwater Pines bevind zich in het hart van Orgeon, een bosrijke omgeving met prachtige natuur.
          Het is een eeuwenoud stadje met een "ons kent ons" mentaliteit. Er is een towns square met hier en daar een small business en een aantal caféetjes. Een bureau voor de hulpdiensten, een kerkje met een community center, een arcade met bioscoop, een ouderwetse diner, en toeristeninformatie. Verder zijn er de Blackwater Pines Elementary School, Blackwater Pines Middle School, en Blackwater Pines High School. De drie niveaus delen allemaal één gebouw, waarvan zowel North als South eigen scholen hebben.
          Blackwater Pines is al jaren populair bij toeristen door de prachtige omgeving waar het zich bevind. Elke zomer trekken wandelaars en hikers naar de stad om van de natuur te genieten
          Wat alleen de lokale bevolking verder weet, is dat Blackwater Pines is opgedeeld in twee kampen: North en South. In het noordelijke gedeelte zijn de wijken opgeknapt en lijkt het geld in overvloed, in tegenstelling tot het zuidelijke gedeelte, waar ze strijden met armoede en waar bendes zich gevestigd hebben.
          Het is een stadje waar iedereen elkaar kent en niemand geheimen heeft. . . Maar is dat wel zo? Zijn je buren wel echt wie je denkt dat ze zijn?

    𝑪𝑯𝑨𝑹𝑨𝑪𝑻𝑬𝑹𝑺

    → Joel Ellis —Son of the Mayor
    Ashcroft — 4
    → Richard Ellis — The Mayor
    Ashcroft — 4
    → Kit Hall — Drag Queen
    Merrin — 2
    → Theodore Gallagher — New Face
    Lister — 2
    → Lacey Hayes — All American Sweetheart
    sakamoto_ — 5
    → Harper Hayes — The Politician
    malinin — 5
    → Logan Hayes — Fire Captain
    Ashcroft — 6
    .............................................................................
    → Celeste Howard — problem-child
    glowfaery — 2
    → Jack Summers — The Sherriff
    Ashcroft — 4
    → Bash Hall — Artist
    Glowfaery — 2
    → Maverick Mercer — Southside Runner
    malinin — 4
    → Abraham Lundqvist — New Priest
    Lister — 5
    → Alexis DeWitt — Tortured Poet
    whiterabbit — 6
    → Riven Mercer— status
    Ashcroft — 6
    .............................................................................
    → Camilla Ellis — Trophy wife
    Glowfaery — 5
    → Jackie Summers — Blogger
    Merrin — 2
    → Thomas Sinclar — Drop-out Stoner
    Novalunosis — 5
    → Valentina Delacroix — Queen B
    kosame — 5
    → Eli Langford — Dilf/Veterinarian
    sakamoto_ — 5
    → Ayiana Redwillod— Hippie
    sakamoto_ — 6
    .............................................................................
    𝑹𝑼𝑳𝑬𝑺

    →In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    → We schrijven in het Nederlands, maar voor degenen die dit willen, mogen dialogen wel in het Engels.
    → trigger warning zijn aangeraden
    → Karakters mogen in de RP ruzie krijgen, maar probeer geen ruzie te maken buiten de RP. Sluit niemand buiten.

    [ bericht aangepast op 15 maart 2026 - 15:36 ]


    --

    Wednesday June 24th 2009

          Het is een krappe vier weken geleden dat het lichaam van Laurel Summers is gevonden. De rouwsfeer hangt nog in de lucht in Blackwater Pines. Maar het leven gaat door.

          Het jaarlijkse festival opent vandag om de start van de zomer te vieren. Voor de komende twee weken is er een kermis opgebouwt op Town Square, overdag vindt je in de zijstraten genoeg markt kraampjes met eten en prullaria en 's avonds vindt je op het kleine podium bands vanuit de hele staat. Het festival trekt elk jaar hordes met touristen, en het dorp is dan ook gezellig druk.

          Traditie getrouw zijn er genoeg feestjes voor de jongeren om de rest van de week met een kater te lopen. Hoewel de meeste ouders nog steeds afraden om richting het bos te gaan. De omgeving van de Quarry is al helemaal verboden terrein.





    --

    MT


    For those who come after

    mt <3


    self love, baby

    mt 🤍


    baby, let's get messy, let's get all the way undone

    MT


    Adventurer at heart, but oh how she loved to be home

    Mt!!

    mt ik doe mee


    always keep the picnic blankets in the back

    ⸻ ⊱༺  ♰  ༻⊰ ⸻

    𝒞𝒜𝑀𝐼𝐿𝐿𝒜 𝐸𝐿𝐿𝐼𝒮
    JACK'S HOME ♰ W/ JACK


          Camilla ontvluchtte het huis bijna, nadat iedereen was vertrokken richting town square. Het voelde of ze het geen minuut langer vol zou houden binnen.
          Hoe langer ze in het huis verbleef, hoe meer ze Richard’s vorige vrouw begon te begrijpen. Het was moeilijk om niet langzaam gek te worden. Alsof de kamers steeds donkerder leken te worden en de lucht steeds verstikkender. En als ze als enige in het huis was, zodra de zon onder ging leek het enkel erger.
          Ze had niet eens een echt plan zodra ze in haar auto stapte. Heel kort overwoog ze om naar het festival te gaan. Netjes haar gezicht te laten zien en te glimlachen wanneer dat gewenst was. En ze wist dat - dat waarschijnlijk de beste keuze was.
          Maar in plaats daarvan reed Camilla verder naar het zuiden. Ze reed zelfs een stuk om - om bij een winkel te stoppen waarvan ze wist dat ze Skol, een Braziliaans bier merk, verkochten. Het was jaren sinds ze dat had gedronken, maar vandaag had ze er ineens zin in.
          Toen ze uiteindelijk parkeerde bleef ze in haar auto zitten, haar handen nog om het stuur geklemd. Ze overwoog zo’n 20 keer in 4 minuten tijd om terug naar huis te rijden, maar dat voelde als een nog slechter plan dan dit.
          Uiteindelijk stapte ze uit, en pakte de sixpak blikjes van haar achterbank, voor ze het pad naar de voordeur opliep. Haar hand bleef even in de lucht hangen, voor ze uiteindelijk de bel indrukte.
          En meteen had ze spijt. Want hoezo zou Jack behoefte hebben om haar te zien. Van iedereen was ze waarschijnlijk de laatste persoon die hij nu wilde zien.

    ⸻ ⊱༺  ♰  ༻⊰ ⸻


    --

    ‿︵‿︵‿︵‿︵‿︵‿︵

    BASH HALL

    TOWN SQUARE ☓ W/ JACKIE


          Bash had zijn oortje op volume gehoorbeschadiging staan terwijl hij door de straten liep. Hoe dichter hij bij het centrum kwam hoe drukker het werd. Een paar keer moest hij uitwijken op de straat omdat mensen niet snapte hoe een stoep werkte. Zo moeilijk leek het hem niet, maar tuurlijk neem met zijn alle de hele stoep in beslag en ga dan ineens stil staan. Waarom ook niet. Als ze hem op een slechtere dag hadden getroffen had hij waarschijnlijk iets boos geroepen.
          Hij bleef enkel even stilstaan om zijn sigaret aan te steken, nadat het na vijf pogingen tijdens het lopen niet was gelukt. Zijn duim ondertussen iets verband aanvoelend.
          Zodra hij bij de hoek van Town Square aankwam, keek hij kort om zich heen. Hij leunde uiteindelijk tegen de muur van City Hall aan. Met de sigaret losjes tussen zijn lippen gebalanceerd probeerde hij de verf restanten van zijn vingers te pulken, maar het leek weinig op te leveren. Hij wist zeker dat hij meteen nadat hij klaar was vanmiddag zijn handen had gewassen, twee keer zelfs, maar het leek soms weinig op te leveren. Het viel tenminste door de verf vlekken minder op dat de zwarte nagellak die Kit twee dagen geleden had aangebracht, alweer half gesneuveld was.
          Zodra Bash beweging voor zich merkte keek hij op. Een glimlach verscheen op zijn lippen toen hij Jackie zag en hij haalde de sigaret van tussen zijn lippen vandaan. "Hey,” sprak hij, terwijl hij de oortjes uit zijn oren trok. Bash drukte de sigaret uit tegen de muur van City Hall en liet wat ervan over was op de grond vallen. "Ik begon al bang te zijn dat ik je uit je huis moest gaan sleuren.”


    ・✞✞ -- ✞ --


    --



    LACEY

    HAYES

    with maverick - shooting tent

    ]De lucht rook naar zonnebrandcrème en gefrituurd eten. Lichtjes liepen van kraampjes naar kraampjes en van gevel naar gevel. Met hoeveel toeristen door Blackwater Pines liep zou men haast verwachten dat het een wereldstad was, en niet een klein dorp gelegen in het midden van een bos en niets anders. Voor haar ouders verreweg het drukste moment van het jaar. Het was haar eindelijk gelukt om weg te komen, na vele dagen van voorbereidingen. Of eigenlijk, weggeglipt. De volgende ochtend zou haar moeder ongetwijfeld bonkend voor haar kamerdeur staan met alles wat ze eigenlijk nu zou moeten doen. Als ze een dertienjarige puber was en niet een vrouw van éénentwintig.
          Stilstaand stuurde ze een SMS naar Harper.

    Naar: Harper
    Ik ben ontsnapt. Waar ben je?

    Haar ogen bleven hangen op het SMS’je dat al meer dan vierentwintig uur onbeantwoord ging, al waren haar vrienden uit Los Angeles daar inmiddels wel aan gewend.

    Van: Emily
    Heb je je ingeschreven voor het nieuwe semester? We missen je.

    Haar lichaam verstrakte. De scherpe nagel van haar duim drukte in haar handpalm. Diep ademhalen. In en uit. Emily zou nog wat langer moeten wachten.

    Lacey stond in de rij voor een slushpuppie toen ze tussen alle kermiskraampjes Maverick zag staan, bij de schietkraam. Perfect.
          ”Een man van verborgen talenten, zie ik,” glimlachte ze, naast hem opduikend. Vele van de ballonnen waar hij op moest schieten waren kapot. Lacey gebaarde naar de eigenaar van de tent dat ze ook een poging wilde wagen. Haar poging bleef slechts daarbij. Ze raakte slechts één van haar ballonnen. En twee ballonnen van haar buurman. De eigenaar keek alsof hij nog nooit iemand zo slecht zijn spel had zien spelen. Voor iedereens veiligheid, legde Lacey het geweer snel neer. “Laten we doen alsof dit nooit gebeurd is,” murmelde ze tegen Maverick. “Ik houd het maar bij de grijpmachines.”
          Met haar rug naar het kraampje gedraaid, gebruikte ze de dekking van Mave’s bovenlichaam om het heupflesje uit haar binnenzak te halen, zodat ze een flinke scheut wodka in haar aardbeien slushpuppie kon dumpen. “Heb je football training gehad?” Lacey tikte op zijn arm. “Ik wist niet dat jullie gingen vandaag. Of misschien heb je gewoon een geheime kermiscarrière waar niemand van weet,” voegde ze eraan toe, terwijl ze haar beker een klein rondje draaide zodat de wodka zich beter met de felroze slush vermengde. De eerste slok brandde meer dan verwacht, maar ze trok alleen kort haar neus op en deed alsof dat precies de bedoeling was. "Grijpmachines? Als jij zo goed bent met een geweer, verwacht ik eigenlijk ook wel dat je me minstens één knuffel uit zo’n ding kan winnen."

    [ bericht aangepast op 8 maart 2026 - 21:18 ]


    baby, let's get messy, let's get all the way undone



    AYIANA

    REDWILLOW

    with bram - town square

    ]Ondanks dat de oranje kleuren van de zonsondergang niet meer de hemel kleurden, hing de warmte nog in de lucht. Ayiana leunde tegen een houten paal, kijkend naar de mensen alsof ze naar een live natuurdocumentaire keek. Toeristen, overal. Haar favoriet tot nu toe was de man die tot nu toe al twee keer zijn ijsje had laten vallen. Zeer tragisch. Hij deed haar denken aan de dikke toerist uit Lilo en Stitch.
          Kleuters renden gillend rond, achtervolgt door overspannen ouders. Maverick probeerde stoer te doen bij de schietkraam. Enkele straten verder op was een bandje bezig met hun soundcheck. Het was charmant, ondanks de drukte. Al vroeg ze zich toch elk jaar weer af hoe het dorp er mee akkoord ging om elk jaar twee weken lang door mensen overspoelt te worden, die wilden genieten van de natuur zolang er maar internet was. De vraag ‘is er hier internet?’ werd gesteld voor er een begroeting was geuit. Ayi vertelde deze toeristen steevast dat er helaas geen internet was. Ze genoot stiemen van de lichte paniek die ontstond bij degenen die zich plotseling afgesneden voelden van hun digitale wereld.
          Ze blies een pluk haar uit haar gezicht en keek hoe iemand een veel te grote roze teddybeer probeerde te winnen bij een kraampje. De man gooide zijn derde bal mis. Ayi trok één wenkbrauw op. “Incapabel,” mompelde ze.
          Er deed zich een waar mirakel voor: priester Bram met een suikerspin groter dan zijn hoofd. Ze rommelde in haar tas voor haar tweede handscamera en nam snel een foto voordat Bram kon beseffen dat hij begluurd werd.

          Zonder pardon stapte ze op hem af. “Voel je je wel goed?” vroeg ze quasi-bezorgd, al schitterden haar ogen van vermaak. Ayi legde haar hand op Bram’s voorhoofd. “Je weet dat mensen hier zijn om plezier te hebben, hé?” Ze zwaaide met haar camera. “Geen zorgen hoor, ik heb dit moment al voor je vereeuwigd, mochten mensen je niet geloven wanneer je hen vertelt over dit wilde avontuur.” Ongegeneerd plukte ze een stukje suikerspin van zijn stok en stak ze het tussen haar lippen. Het roze suikergoedje smolt onmiddelijk op haar tong en ze glimlachte. “Houd je het bij je schattige suikerspin of waag je je ook aan de zweefmolen of het spookhuis?” Ze boog zich naar hem toe. "Als je bang bent mag je mijn hand wel vasthouden. Ik zal niemand verklappen dat je hebt gegild."

    Naar Celeste
    Ik heb iets voor je

    Naar Richard
    Ik heb je lievelingszeep voor je bewaard.


    baby, let's get messy, let's get all the way undone



    MAVERICK

    MERCER

    met Lacey - grijpmachines

    Maverick zijn armen verzuurden, terwijl hij het geweer doelgericht omhoog hield. Zijn lichaam was op, maar dat was te verwachten na twee lange en intensieve weken trainingskamp in Portland. Hij had Blackwater Pines niet echt gemist in de afgelopen dagen. Sinds het lichaam van Laurel Summers was gevonden, inmiddels vier weken geleden, was er iets veranderd in het stadje.
          Rustig ademde hij in en uit, om vervolgens de trekker over te halen.
    Pang.
          Opnieuw raak.
    Er waren nog maar een paar ballonnen over. Het was vermakelijk, maar ook kinderspel. Maar desondanks de enige boeiende attractie op de kermis als je het hem vroeg. Niet zo leuk als de schiettent waar zijn vader hem sinds zijn puberjaren mee naar toe nam, maar toch. Een man moet kunnen schieten, was zijn vaders mening. Maverick was het met hem eens. Hij vond rust in de wetenschap dat hij dit kon. Net zoals hij genoot van op het veld staan, zijn lichaam tot het uiterste pushen. Maar er was nog iets anders waar hij van genoot. Iets waar zijn vader het niet mee eens zou zijn...
          ”Een man van verborgen talenten, zie ik,” Lacey dook glimlachend naast hem op. Haar stem en gezicht even opgewekt als altijd.
    Maverick grinnikte toen Lacey ook een geweer in handen nam. Dit moest hij zien. Ze zette haar fel rode slushpuppy neer en waagde een poging. Het koste Maverick al zijn zelfbeheersing om niet in lachen uit te barsten. Slechts één ballon wist ze te raken. Het was treurig, maar wel uiterst vermakelijk.
          “Dit is niet een van jouw verborgen talenten, hm?” grijnsde hij toen ze het geweer neerlegde.
    “Laten we doen alsof dit nooit gebeurd is,” murmelde ze.
          "Oh, absoluut niet.” zei hij. “Als ik me ooit down voel dan denk ik terug aan dit moment.”
    “Ik houd het maar bij de grijpmachines.”
          Maverick haalde zijn schouders op en vervolgde het rondje waar hij mee bezig was. Nog drie ballonnen. Lacey deed een stap dichterbij en haalde iets uit haar heupflesje.
          “Nog niet genoeg chemicaliën in die rode meuk?” vroeg hij terwijl hij de trekker opnieuw overhaalde. Nog twee ballonnen.
    Lacey tikte op zijn bovenarm. Maverick richtte en schoot opnieuw. Nog één ballon.
          “Heb je football training gehad?” vroeg ze. “Ik wist niet dat jullie gingen vandaag. Of misschien heb je gewoon een geheime kermiscarrière waar niemand van weet,”
          Hij humde instemmend. “Vandaag teruggekomen uit Portland. Twee weken lang afgebeukt,” zei hij, terwijl hij zichzelf uitstrekte, zijn spieren flexte om zich vervolgens te focussen op de laatste ballon.
          Opnieuw raak.
    “En nee ik heb geen geheime kermiscarriere.” Hij leverde zijn geweer in, ontving zijn gewonnen prijs: een wegwerpcamera en sloeg een arm om Lacey heen.
          "Grijpmachines? Als jij zo goed bent met een geweer, verwacht ik eigenlijk ook wel dat je me minstens één knuffel uit zo’n ding kan winnen."
    Mav trok één mondhoek op in een tevreden glimlach. “Als jij een knuffel wilt, dan gaan we dat regelen.”

    Met Lacey naast hem baande Maverick zich een weg over het drukke kermisterrein. De geur van suikerspin kwam hun tegemoet toen ze langs de kraam liepen waar een gezette vrouw genant grote suikerspinnen overhandigde aan een stel pubers. En als Maverick zich niet vergiste zag hij priester Bram ook met zo’n overdadige roze versnapering staan.
          Het was druk bij de grijpmachines. Al lag de gemiddelde leeftijd wel wat lager dan die van Lacey en Mav. Het waren voornamelijk pubers die een poging waagden een knuffel of nep horloge te grijpen. Mav stopte met lopen bij overdreven schattige biggen knuffels.
          “Dit past wel bij jou,” Zei hij, waarop hij Lacey losliet, de slushpuppy uit haar handen griste en een slok nap. Zijn gezicht vertrok direct. Zoete rotzooi maakte geen onderdeel uit van zijn normale dieet en zijn smaakpapillen moesten even bijkomen van de overvloed aan suiker en alcohol. “Hoe drink jij dit?” Vroeg hij, terwijl hij muntjes in de automaat gooide en zijn eerste poging deed om een biggetje voor Lacey te winnen. “En hoe is het met de zaken?” Vroeg hij. “Zijn er nog genoeg toeristen in jullie B&B’s of wilt er niemand meer komen sinds…” Hij keek Lacey aan. “.. je weet wel.” Hij haalde een vinger langs zijn keel.

    Naar Thomas
    Ben je ook op de kermis vnv?

    Burnerphone
    Naar Joel (en andere klanten in zijn telefoon)
    Vnv speciale aanbieding.
    Kermisprijs.
    10% korting op alles.
    20% als je binnen het uur besteld.

    [ bericht aangepast op 9 maart 2026 - 17:07 ]


    always keep the picnic blankets in the back

    VALENTINA DELACROIX
    with alexis ➵ town square





    Het was een krappe vier weken geleden dat het lichaam van Laurel Summers was gevonden. De rouw hing nog steeds zwaar in Blackwater Pines, een herinnering die als een schaduw over het festival trok. Toch ging het leven door.

          Het jaarlijkse zomerfestival was begonnen. Town Square was gevuld met kraampjes vol eten, prullaria en spelletjes, terwijl ’s avonds lokale bands en artiesten hun podia zouden vullen. Het festival trok toeristen en dorpsgenoten aan, waardoor de straten druk en levendig waren. Het was een vreemd contrast met de somberheid die nog steeds door het dorp zweefde.

    Valentina slenterde langs de kraampjes, haar vingers licht plakkerig van de suikerspin die ze net had gekregen. Ze had er al een paar kleine plukjes vanaf getrokken, meer uit gewoonte dan uit echte honger.

    Alexis liep naast haar, en hoewel Valentina haar aanwezigheid nauwelijks hoefde te controleren om te weten dat ze er nog was, voelde het geruststellend om haar daar te hebben. Tussen de toeristen, de dorpsbewoners en de eindeloze stroom gezichten die haar soms net iets te lang aankeken.

    Ze liet haar blik langzaam over het plein glijden. Een klein jongetje probeerde een ring over een glazen fles te gooien bij een kraampje, zijn vader stond ernaast met een halflege beker bier in zijn hand. Een groep tieners lachte luid bij de botsauto’s. Verderop schalde muziek uit een oude speaker, iets dat klonk als een band die waarschijnlijk pas later die avond op het kleine podium zou spelen. De lucht was zwaar van geuren: gefrituurd deeg, karamel, versgebakken churros, warme popcorn. Af en toe waaide er een windvlaag door het plein die de zoete geur van suikerspin vermengde met het metaalachtige aroma van de attracties. Valentina ademde diep in. Het voelde bijna… normaal.
          Bijna.

    Een paar mensen knikten naar haar toen ze voorbij liep. Sommigen glimlachten beleefd, anderen fluisterden iets naar elkaar wanneer ze haar herkenden. In een dorp als Blackwater Pines ging herkenning snel.
          Dochter van Dominic Delacroix.
    Die naam droeg gewicht, zelfs op een plek als deze. Diezelfde naam was ook precies de reden dat ze een paar minuten eerder gratis hadden mogen schieten bij het kraampje achter haar. De jongen achter de balie had eerst gegrijnsd toen hij haar herkende, daarna overdreven nonchalant gedaan terwijl hij de luchtbuks over de toonbank schoof.
          “Voor jullie is het huis vanavond gul,” had hij gezegd. Valentina had haar wenkbrauw licht opgetrokken, maar de glimlach die ze hem gaf was precies charmant genoeg geweest om hem nog een extra rondje te laten aanbieden.

    En daarna die suikerspin.

    Ze wist niet eens meer wie er uiteindelijk van hun twee beter had geschoten. Het was ook niet echt belangrijk geweest. Het ging om het moment. Het korte, zorgeloze gevoel dat niemand iets van haar verwachtte behalve dat ze lachte en een blikje omver schoot. Weer gleed haar blik over het plein, alsof ze onbewust controleerde of iemand van haar familie in de buurt was. Niet dat haar vader hier rond zou lopen. Dominic had wel belangrijkere dingen te doen dan rondslenteren tussen toeristen en marktkraampjes. Ze had hem die ochtend alleen vluchtig gezien toen ze naar beneden kwam.
    Zijn koffie nog halfvol.
    Zijn blik al op zijn telefoon.
          “Blijf uit de buurt van de Quarry,” had hij gezegd zonder echt op te kijken. “En laat je niet meeslepen door de drukte.”

    Typisch.

    Alsof Valentina degene was die zich ooit liet meeslepen. Haar moeder Isadora had haar dochter toen wel aangekeken. Niet streng, niet bezorgd: eerder met die rustige, analyserende blik die haar moeder altijd had. Alsof ze elk detail opmerkte dat Valentina probeerde te verbergen.
    Haar outfit.
    Haar make-up.
    De kleine spanning in haar schouders.
    Maar uiteindelijk had ook zij niets gezegd. Alleen een lichte knik gegeven voordat Valentina het landgoed had verlaten.

    Nu, midden op Town Square, voelde het alsof die wereld kilometers ver weg lag. Hier waren alleen lichtslingers die al boven de straat hingen voor wanneer de zon zou ondergaan. Gelach dat uit alle richtingen kwam. De zachte muziek van een carrousel die ergens verderop draaide. En voor één avond hoefde Valentina niet perfect te zijn.

    Ze trok een pluk suikerspin los en liet het langzaam oplossen op haar tong terwijl ze haar blik naar de attracties liet glijden. Toen keek ze opzij naar Alexis. “Dus,” zei ze luchtig, terwijl ze weer een klein stukje van de suikerspin afscheurde, “gaan we eerst ergens anders nog iets winnen wat we eigenlijk niet nodig hebben…” Een kleine, speelse glimlach verscheen rond haar mondhoek. “…of denk je dat we nog een keer gratis mogen schieten als ik weer lief lach?”

    [ bericht aangepast op 9 maart 2026 - 22:15 ]


    self love, baby



    HARPER

    HAYES

    wachtend op Thomas - bij het spookhuis

    De afgelopen weken waren een ramp geweest en dat had meerdere redenen.
          De eerste was Laurel Summers. Natuurlijk leefde Harper mee met de familie Summers. Het moest verschrikkelijk zijn om Laurel te verliezen. Afgrijselijk zelfs. Maar het overlijden van Laurel was voor Harper ook niet makkelijk. Hoe moest Harper aan de investeerders uitleggen dat de vondst van het lichaam van Laurel niet in de weg moest staan van de bouw van het mega resort Cascade Horizon. Als er iets slecht was voor business dan was het wel de moord op een jonge vrouw.
          Dus naast dat Harper de familie Summers haar medeleven had gewenst, had ze de Cascade Horizon Group de afgelopen weken wanhopig geprobeerd te overtuigen van het feit dat de vondst van Laurel op zichzelf staat en geen patroon is in Blackwater Pines.
          Maar hoe geloofwaardig was dat? Laurel was niet de eerste die het bos had betreden en het niet kon navertellen.

    Op de tweede reden van Harpers rampzalige afgelopen weken stond ze nu te wachten.
          Zenuwachtig tikte ze haar laatste werkmails op haar Blackberry, terwijl ze af en toe opkeek om te zien of hij er al was. Een groep pubers kwam gillend uit het spookhuis waar Harper naast stond en verschrikt keek ze op. Niemand die ze kende. Gelukkig. Het laatste wat ze wilde was met hem gezien worden. Had ze maar de zelfbeheersing om hem te sms’en dat ze niet kwam. Dat ze klaar was met hem. Dat ze niet bij elkaar pasten en dat het daarom beter was als hun wegen elkaar scheidden. Maar ze kon het niet. En eerlijk zijn tegen Lacey over haar plannen vanvaond lukte ook niet. Schuldbewust stuurde ze haar nichtje een smoes met waar ze was en trok ze haar capuchon verder over haar hoofd.
          Maar ze stond hier niet voor niks. Harper haatte het om toe te geven dat ze gek was op zijn warrige, donkere haar. Dat ze smolt van de dromerige, afwezige blik in zijn ogen nadat hij had geblowd. En wanneer hij lachte…
          Harper schudde haar hoofd. Ze zou deze gedachten moeten verbannen, in plaats van ze te koesteren. Na vanavond was het klaar, nam ze zichzelf voor, na vanavond zou ze een punt zetten achter Thomas Sinclair.

    Naar Lacey
    Nog op werk. Ik weet niet of ik naar de kermis kom.

    [ bericht aangepast op 10 maart 2026 - 15:08 ]


    always keep the picnic blankets in the back

    Alexis Antheia DeWitt
    Alexis Antheia DeWitt

    AND SHE CARVES HER L I P S INTO MINE LIKE SHE'S MICHELANGELO AND I AM SOMETHING HOLY.

    Dear Diary,      Toen het lichaam van Laurel Summers werd gevonden, had Alexis erop aangedrongen dat haar ouders haar terugbelden. Ze kreeg alleen de assistente van haar vader aan de lijn, die haar verzekerde dat ze de begrafenis van het meisje in zijn te drukke agenda zou plannen – een agenda vol rijke en politieke drama's. Alexis kon er zo melancholisch over zijn als ze wilde, en er lang over blijven piekeren, maar hoop was een kinderlijke emotie. Zij was de enige die de schuld droeg voor de eenzaamheid die ze die dag voelde, rouwend om een ​​jong meisje, ver onder de grond begraven. Haar enige gezelschap waren haar eigen stemmen, haar tollende gedachtes, die haar constant leken te willen vernederen: Waarom heb je niet met haar gepraat? Waarom heb je het haar niet gevraagd? Waarom ben je haar niet gevolgd? Maar Alexis moest de 'wat als'-vragen over Laurel loslaten. En zichzelf zijn, in het nu. Hoe moeilijk dat ook was.
          Ze wachtte echter op haar ouders. Alsof die ene klop op haar deur het enige was dat haar chaotische emoties in bedwang hield, maar het was hopeloos om te wachten op iemand die niet zou komen. Oproepen werden binnen een paar seconden doorgeschakeld naar voicemail, zelfs hun assistente was hun dochter zat. En terwijl zij waarschijnlijk met hun tenen in de glinsterende, blauwe, zoute oceaan van hun vakantie-eiland zaten, zette Alexis zich schrap in haar zwarte Mary Janes om de buitenwereld weer onder ogen te zien.
          Gelukkig stond Alexis bij Valentina niet in het middelpunt van de belangstelling. Haar beste vriendin straalde als de zon, en schitterde nog feller tegen Alexis' donkere kant. Waar Alexis de leegte niet wilde opvullen, kwam Valentina met haar aantrekkelijke glimlach en de juiste woorden, en zo belandden ze bij de schietbaan. Hun lieve glimlachen werden beloond met een vriendelijk gebaar: twee gratis rondjes schieten. “Voor jullie is het huis vanavond gul,” had hij gezegd, waarna het eerste geweer voor hen werd gevuld. En stiekem, terwijl Valentina zich op haar doel concentreerde, kon Alexis het niet laten om een ​​bepaald iemand een berichtje te sturen.

    To: Bash Hall

    Geen tekst, alleen een foto van haar rode kanten bh op haar witte lakens.


          Ze beloonden hun schietkunsten met een suikerspin, die ze ook cadeau kregen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze hoefden zich niet eens voor te stellen of te pronken met hun achternamen, maar werden meteen herkend. Alexis vond het niet erg om te betalen, maar de vrouw achter de toonbank stond erop hen te trakteren, waarna Valentina de suikerspin had aangenomen. Het leek wel alsof iedereen vandaag in hun gunst wilde staan... Maar ach, mensen kunnen vreemde wezens zijn en een kermis is geen plek voor zaken. Bovendien, de meisjes waren hun ouders ook niet, maar wilden vandaag gewoon plezier hebben. En daarop haalde Alexis nog een beloning uit haar handtas.
          En daar liep ze dan. Met een vleugje wanhoop tussen haar lippen, die ze zachtjes en charmant tussen haar vingers hield om een ​​wolkje grijze rook uit te blazen. Normaal gesproken zou ze niet zo openlijk roken; ze vond het zelfs onbeleefd om anderen tot last te zijn en hen te dwingen haar ongezonde gewoonte over te nemen. Maar vandaag voelde Alexis zich niet zo sterk als haar felle blik deed vermoeden, en ze had iets nodig om de rilling te verbergen die haar lichaam voelde telkens als het wapen van de schietkraam op de kermis dat vreselijke geluid maakte. Dus ja, ze nam dat schaamtegevoel en maakte het zich eigen, want vandaag werd ze liever achter haar rug beoordeeld dan dat ze openlijk werd ontmaskerd.
          Naast haar pakte Valentina, na een aantal minuten in haar schaduw over de kermis te hebben gelopen, het gesprek weer op. In een oogwenk viel de sigaret tussen Alexis' vingers op de grond, gevolgd door Alexis' peperdure Mary Jane-schoen die hem in stukken scheurde en de rokerige as over de stenen tegels verspreidde. Zodat Alexis, zodra Valentina zich omdraaide, snel en speels een hapje van haar suikerspin kon pakken.
          “Dus,” begon Valentina, “gaan we eerst ergens anders nog iets winnen wat we eigenlijk niet nodig hebben…” Op het gezicht van Alexis haar vriendin verscheen een aanstekelijke glimlach. “…of denk je dat we nog een keer gratis mogen schieten als ik weer lief lach?”
          ”Oh, Valentina...” Alexis staarde naar de vreselijk lawaaierige schietkraam achter haar vriendin, helemaal tot aan de man achter de toonbank. Het figuur achter de toonbank kruiste Alexis' blik met wellustige ogen, grijnsde even en trok zijn wenkbrauwen op, alsof hij hen uitdaagde terug te komen, voordat hij zich weer tot zijn klanten wendde. Alexis rolde met haar ogen. ”Als we terugkomen, denkt hij zeker dat hij nog... Meer van je kan krijgen.” Alexis keek haar vriendin serieus aan, terwijl een zware nadruk legde op het woord meer. Ze hoopte dat Valentina begreep wat ze daarmee bedoelde. ”Deze keer meen ik het echt! Hij probeerde al in je shirt te kijken terwijl je aan het schieten was. Ik weet het, we zien er goed uit, maar laten we ergens heen gaan waar mannen een beetje fatsoen hebben...”
          Normaal gesproken vond ze deze flirterige spelletjes niet erg, maar alleen als beide partijen respect voor elkaar toonden. En ze had geen zin om terug te gaan, want er waren vandaag nog meer dingen te doen op de kermis. Speels, met een licht opgetrokken mondhoek terwijl ze om zich heen keek of iemand hen kon horen, bracht Alexis haar gezicht dicht bij dat van Valentina. Net alsof ze haar vriendin een geheim vertelde, zei ze: "Ik hoorde... dat..." Ze keek Valentina diep in haar ogen aan. "Ze hier een spookhuis hebben. Wil je een kijkje nemen? Het kan er wel heel eng zijn, zeg maar..." Ze keek argwanend om zich heen om de spanning op te voeren, waarna ze haar haar hand voorzichtig legde op de schouder van Valentina. En toen plotseling... Uit het niets... Vervolgde ze haar zin met...
    "BOEEEEEE!"
          Alexis lachte en huppelde op haar voeten terwijl ze een paar stappen voor Valentina uitliep. Toen draaide ze zich om en riep: "Kom op! Het wordt leuk!"