[RPG - 0] Blackwater Pines - Speeltopic 1 - Speeltopics

De geur van suikerwafels en gebrande amandelen hing zwaar in de lucht terwijl Bram langs de vele kermiskramen liep. Zijn keurig zwart pak stak vreemd af tegen de felle kleuren van de lampjes, de knipperende attracties en de lachende mensen die langs hem heen liepen. Kinderen renden met plakkerige handen en felgekleurde ballonnen, terwijl ergens een draaimolen een vrolijk - en als je het aan Bram vroeg, haast irritant - deuntje herhaalde.
      Hij bleef even staan bij het reuzenrad en keek omhoog. De gondels draaiden langzaam tegen de avondlucht, alsof ze probeerden de hemel zelf aan te raken. Een halve glimlach verscheen op zijn lippen. Misschien, dacht hij, was een kermis niet zo anders dan een kerk. Mensen kwamen hier ook om even hun zorgen te vergeten, om te lachen, om iets te voelen dat groter was dan hun gewone dag. Hij plukje een stukje roze wolk van de gigantische suikerspin in zijn hand.
      ''Pastoor Bram?''
      Bram draaide zich om in de richting van de stem. Voor hem stond Agatha Moore, een oudere dame die heel actief was binnen Brams kerkcirkels. Ze hield het hand vast van een kleine jongen die, net zoals Bram, een absurd grote suikerspin op een stokje vasthield. Al leek de jongen, Lukas, als Bram het zich goed kon herinneren, iets minder succesvol in het opeten van de suikerspin. Agatha glimlachte verwachtingsvol naar Bram, en hij stak snel een hand uit - en hoopte dat die niet te plakkerig zou zijn. Hij schudde haar hand voorzichtig, met de waardigheid van iemand die probeerde te doen alsof een suikerspin op een stokje een volstrekt normale accessoire was voor een priester.
      ''Mevrouw Moore,'' zei hij vriendelijk. ''En Lukas, als ik mij niet vergis.''
      De jongen knikte, maar zijn aandacht werd onmiddellijk weer opgeslokt door de roze wolk voor zijn gezicht. Een pluk bleef aan zijn neus plakken. Agatha zuchtte zacht, maar haar ogen verraden het plezier die ze voelde.
      ''Pastoor Bram,'' zei ze. ''Ik had u hier niet verwacht.''
      ''Dat maakt ons twee,'' antwoordde hij en lachte. ''Ik had mezelf hier ook niet verwacht.''
      Agatha lachte met hem mee. Achter hen denderde een karretje van de achtbaan voorbij en een golf van gegil rolde over het plein. Lukas keek ernaar alsof hij zojuist een openbaring had gezien.
      ''Lukas wilde per se naar de kermis,'' legde Agatha uit. ''Zijn ouders werken vanavond laat. Dus dacht ik: waarom niet? De Heer heeft tenslotte ook rustdagen bedoeld voor…'' Ze gebaarde naar de lichtjes, de muziek en de chaos. ''Dit alles.''
      Bram keek bedachtzaam rond zich heen. Een groep jongeren liep luid lachend voorbij, en een luide bel signaleerde dat iemand een spelletje eendjesvissen of schieten had gewonnen. ''U zou verbaasd zijn hoeveel theologie men kan vinden op een kermis.''
      ''Echt?''
      ''Absoluut,'' zei hij samenzweerderig. ''Hoop.'' Hij knikte naar het reuzenrad. ''Risico,'' voegde hij eraan toe toen de achtbaan opnieuw naar beneden dook. ''En,'' hij keek naar Lukas, die inmiddels een kleverige hand op zijn onderarm had gelegd, ''vergeving.'' Hij knipoogde, en plukte een stukje suikerspin van zijn eigen stok en wreef het over Lukas' neus, alsof hij een kruisje maakte op het gezicht van het kind. Lukas giechelde, en Agatha keek met grote, liefdevolle ogen naar haar kleinzoon en de priester.
      ''Geniet van de kermis beide,'' zei Bram. ''Ik hoop jullie zondag in de kerk te zien.'' Agatha knikte enthousiast en vertrok vervolgens met een reeks 'natuurlijk, Pastoor', 'daar kunt u op rekenen, Pastoor' en 'het was erg fijn u te zien, Pastoor'.
      Toen ze buiten zijn gezichtsveld waren, wreef hij voorzichtig de suikerachtige plak van de mouw van zijn jasje en vervolgde zijn wandeling.
      Hij was nog maar zo'n twee meter verder toen hij een koude hand op zijn voorhoofd voelde en een waas van donker haar en een warm getinte huid voor zich verscheen, welke enkel kon toebehoren aan Miss Ayiana Redwillow.
      ''Voel je je wel goed? Je weet dat mensen hier zijn om plezier te hebben, hé? Geen zorgen hoor, ik heb dit moment al voor je vereeuwigd, mochten mensen je niet geloven wanneer je hen vertelt over dit wilde avontuur. Houd je het bij je schattige suikerspin of waag je je ook aan de zweefmolen of het spookhuis? Als je bang bent mag je mijn hand wel vasthouden. Ik zal niemand verklappen dat je hebt gegild."
      Bram zuchtte, want wat kon hij anders bij mensen als Ayiana Redwillow. Hij had de neiging om een halve stap achteruit te doen, maar dat zou impliceren dat hij zich daadwerkelijk uit balans liet brengen door Miss Redwillow, en dat weigerde hij principieel.
      ''Miss Redwillow,'' zei hij, half als begroeting, half als een manier om haar te berispen omdat ze haar hand op zijn voorhoofd had gelegd, wat niet enkel ongewenst was maar tegelijkertijd ongepast. ''Ik waardeer uw bezorgdheid voor mijn gezondheid, maar ik verzeker u dat een suikerspin op een kermis geen erkende medische noodsituatie vormt.''
      Hij keek naar de stok in zijn hand, waar inmiddels een duidelijke hap uit verdwenen was.
      ''Hoewel,” vervolgde hij droogjes, maar met een zweem van een glimlach om zijn lippen, ''ik wel moet toegeven dat de situatie verslechtert door ongeautoriseerde interventies.'' Hij gebaarde naar de camera in haar handen. ''En ik vermoed dat u met ‘vereeuwigd’ bedoelt dat er ergens een foto van mij bestaat die binnen de komende vierentwintig uur op een zeer ongelukkig moment aan mij zal worden getoond.''
      Achter hen rinkelde opnieuw een bel bij een kraampje. De lucht rook naar gefrituurd deeg en karamel. Bram keek even naar de zweefmolen die boven de menigte draaide. De stoeltjes vlogen in een cirkel terwijl de passagiers lachten en riepen. Hij begreep de aantrek niet goed.
      ''Miss Redwillow,'' zei hij kalm, ''ik voel mij verplicht u erop te wijzen dat priesters beroepsmatig al regelmatig door spookhuizen lopen.'' Hij knikte naar het gebouw met de knipperende skeletten. ''Alleen noemen wij het meestal een parochieraadvergadering.''