Story: Omdat er altijd uitzonderingen zijn

Ik schrijf, omdat ik me niet heb leren beheersen. Ik zou me willen inhouden, maar helaas. Een volle pen moet leeg, en daar staat tegenover dat een leeg schrift vol moet. Voor mensen die bekwaam zijn in de Natuurkunde zal dit bijzonder logisch klinken, want waar ik op doel is natuurlijk de ‘Wet van behoud van energie’ die ons leert dat energie niet verloren kan gaan, dan wel uit het niets kan ontstaan. Voor inkt geldt natuurlijk precies hetzelfde: nooit zal de inkt uit een willekeurige pen zomaar in rook op gaan, dan wel zomaar uit de lucht komen vallen. Op een enkele uitzondering na. Die uitzondering van de verromantiseerde situatie waarin een inktpotje –uiteraard zonder deksel- noodlottig omgestoten wordt en tijdens zijn vlucht als in slow motion de zwaartekracht leert kennen. Juist. Alleen op de letterlijke manier komt inkt zomaar uit de lucht vallen.

In mijn woordenchaos probeer ik met verrassende onderwerpen te komen, die voor velen misschien onvindbaar lijken. Helaas, ook ik ben één van die velen, maar ik blijf zoeken terwijl ik over standaard dingen schrijf die ik dan maar zo origineel mogelijk probeer te verwoorden.

En in de hoop dat mensen mijn werk een soort van de moeite waard vinden, blijf ik mijn woorden en spaties voor ze uitwerken, al geloof ik dat er genoeg mensen zullen zijn die denken het beter te kunnen dan ik. Waarschijnlijk hebben ze gelijk.

Mysare.