[RPG] Saltwater Sleep | Praattopic 2 - Praattopics

22 juli 2025 - 18:47 Merrin is offline

Merrin 28874

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 27 jan 2026 - 19:02 ]

help

12 jan 2026 - 6:55 Monpress is offline

Monpress 6084

Merrin schreef:
(...)

I still wanna talk about this more but yall ignoring me xoxo

Idk Marthe! Idk what I think about this! I don't think about these details when not directly posting about them... I chose powers that sounded cool (and ripped them from other media in Carters case) and hadn't been done before in other chars as far as I knew/read when making them. Hoe mijn characters ermee omgaan staat in hun rol, Jack slecht and hates it en Carter goed and thinks it is very useful. Idk wat ik nu zou moeten bespreken?

Do it scared, but do it anyway.

12 jan 2026 - 8:30 Merrin is offline

Merrin 28874

Rassalentar schreef:
(...)
Idk Marthe! Idk what I think about this! I don't think about these details when not directly posting about them... I chose powers that sounded cool (and ripped them from other media in Carters case) and hadn't been done before in other chars as far as I knew/read when making them. Hoe mijn characters ermee omgaan staat in hun rol, Jack slecht and hates it en Carter goed and thinks it is very useful. Idk wat ik nu zou moeten bespreken?

Exactly this!

help

12 jan 2026 - 11:15 Miyah is offline

Miyah 1584

Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

12 jan 2026 - 11:30 Renna is offline

Renna 3240

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Hugs en sterkte for you <3

Dramatic

12 jan 2026 - 12:59 Merrin is offline

Merrin 28874

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Hoop dat het snel weer beter gaat! Bedankt voor de update en zorg goed voor jezelf (H)

help

13 jan 2026 - 15:23 Catmint is offline

Catmint 8028

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Hugssss en hopelijk tot snel weer! Take ur time en wees lief voor jezelf iig! (flower)

---

@Marthe, not ignoring, maar heb gewoon geen idee. Group discussion in discord might work tho, dan kan je sneller reageren op elkaar :Y)

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

14 jan 2026 - 11:38 Monpress is offline

Monpress 6084

Rassalentar > Monpress

Do it scared, but do it anyway.

15 jan 2026 - 13:02 Rozanov is offline

Rozanov 5144

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Heel veel sterkte <3 Denk goed aan jezelf!

For those who come after

20 jan 2026 - 14:17 Merrin is offline

Merrin 28874

Merrin schreef:

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{^{^{my existence is a scandal}}}
^{S O U N D | L O O K}

E L I N O B L E

Eli is het dichtste dat Julian ooit zal komen bij het hebben van een zielsverwant. Toen ze elkaar in de middelbare school leerden kennen, was het meteen duidelijk dat ze goeie vrienden zouden worden; beiden te goed voor deze wereld, beiden niet geïnteresseerd in saaie, alledaagse dingen, beiden voorbestemd om leiders te worden. Wat begon met het delen van lunchpaketten op school, ging snel dieper. De filosofische gesprekken die Julian niet met zijn moeder of vader kon hebben, voerde hij met Eli. De frustraties over zijn ouders, die Julian nergens anders kwijt kon, kon hij wél delen met Eli. Zonder oordeel en zonder medelijden. Zonder klikspaan te spelen, al kwamen sommige van Julians uitspraken vaker dan eens uit het zwartste deel van zijn ziel.
Ondanks die connectie waren er altijd geheimen, maar Julian had altijd respect voor die van Eli. Eli soms wat minder voor die van Julian. Misschien omdat Eli zag dat er iets veranderde in Julian na de dood van zijn moeder. Misschien omdat hij Julian ergens toch een beetje onder controle probeerde te houden.
Toen Julian zeventien was en Eli achttien, startten ze samen aan de universiteit van Melbourne. Ze werden samen lid van de prestigieuze New Lyceum Society en stonden samen steeds aan de top van hun opleidingen; Julian op nummer één, Eli op nummer twee - maar dat was oké, want wanneer Eli iets nodig had dat hij niet alleen kon bereiken, kon hij altijd op Julians hulp rekenen.
Het was Maddy die een wig tussen hen dreef. Eli en zij leerden elkaar op sprookjesachtige wijze kennen; beide rijkend naar hetzelfde boek in de bibliotheek. Een blik was genoeg - op slag smoorverliefd met de belofte om eeuwig samen te blijven. Althans, tot het Nieuwjaarsgala van de studentenclub. Toen Maddy Julian ontmoette, had ze plots enkel voor hem ogen - en Eli zag het. Hij zag hoe haar belangstelling groeide en in een poging om zijn relatie onder controle te houden, betrok hij Julian bij hun relatie. Als voyeur - als iemand om de spanning op te drijven. Dat werkte misschien iets beter dan Eli had gehoopt, want het bleek Maddy net iets te veel te worden.
Het was pas toen Julian en Maddy in hun vierde jaar net na elkaar arriveerden op het zoveelste studentenfeestje en Eli Julians cologne op Maddy rook, dat Eli er niet meer om heen kon dat zijn vriendin hem met zijn beste vriend aan het bedriegen was. Het studentenfeestje eindigde in vechtpartij die meteen waardig was voor de geschiedenisboeken van de universiteit. Gelukkig was er een geneeskundestudente aanwezig die Julians gebroken neus meteen weer recht kon zetten.
Het duurde zo'n week of twee voordat Julian en Eli het weer bijlegden. Julian verzekerde Eli dat het hem enkel om seks te doen was en dat het altijd Maddy was geweest die de eerste stap zette. Eli zag in dat hun vriendschap belangrijker was dan zijn bevlieging met een of ander meisje. Maddy wilde geen van beide kwijt, maar koos uiteindelijk toch weer voor Eli. Ze gingen samen naar Port Bersea om te investeren in hun relatie. Ironisch.

M A D E L E I N E W A L S H

Maddy was een wervelwind in Julians leven, al zou hij dat zelf nooit zo omschrijven. Hij leerde haar kennen op het Nieuwjaarsgala van de New Lyceum Society in zijn eerste jaar aan de universiteit. Het was vreemd om te zien dat het meisje waar Eli al weken over droomde geen enkel oog had voor hém. Julian merkte haar blik op toen hij met professoren stond te praten en toen hij met doctoraatsstudenten stond te flirten. Hij zag haar van onder haar wimpers in zijn richting spieken wanneer ze op Eli's schoot zat met zijn lippen in haar nek, terwijl Julian op de sofa aan de andere kant van een staflokaal met een van die doctoraatstudenten lag te vrijen. Alsof ze er zelf liever gelegen had.
Haar aandachtigheid bleef niet beperkt tot die ene avond - en als er iets is waar Julian altijd van geniet, dan is het aandacht. Het werd een spelletje van suggestieve blikken en aanrakingen die nét te lang bleven duren, en wanneer Eli het opmerkte en zijn jaloezie de kop begon op te steken, werd het voor Julian alleen maar leuker. Na die eerste keer dat Eli Julian en zijn camera in zijn en Maddy's slaapkamer uitnodigde, duurde het niet lang voordat Maddy bij Julian kwam aankloppen. Ze was boos en gefrustreerd door een hevige ruzie met Eli maar ergens in haar ogen lag ook iets anders: een soort triomf, alsof ze nu eindelijk iets kreeg waar ze al veel eerder naar had verlangd - en wie was Julian dan om haar af te wijzen?
Hoewel Maddy en Eli's relatie wel vaker knipperde, was Mady's affaire met Julian niet enkel beperkt tot die momenten waarop zij en Eli in een dip zaten. Julian werd haar biechtstoel; voor al haar onzekerheden, haar dromen en verlangens. Ze is nooit verliefd geweest op Julian, zei ze, maar ze kon ook niet zonder hem. Eli was zelf te obsessief verliefd op haar - te bezitterig. Hoewel hij er vroeger geen problemen mee had, kon hij het niet opkroppen om Maddy te delen, hoe graag zij ook maar gedeeld wilde worden.
Vlak na Eli's dood kwam Maddy opnieuw bij Julian aankloppen, zoals ze daarvoor al talloze keren gedaan had. En Julian gebruikte haar maar al te graag om het gat dat Eli had achtergelaten te vullen; om zijn rouw zo ver weg te duwen dat het bijna leek alsof die niet bestond. Hij zocht Eli in haar huid, in haar stemgeluid, in de manier waarop ze hem soms met halfgesloten ogen aankeek. Het werkte nooit langer dan een seconde, maar dat was genoeg. Genoeg om te vergeten dat ook Eli hem achtergelaten had.
Toen Maddy stierf, kwam ze niet meer aankloppen. Ze lag stil in zijn armen, in zijn nachtmerries - zwaarder dan ooit tevoren - en het enige dat hij voelde, was razernij. Niet om haar dood, maar om haar vertrek. Om het feit dat zij hem, net als Eli, net als zijn moeder, in de steek gelaten had.

T R I S T A N E V E R E T T M O N T R O S E

Om te zeggen dat Tristan en Julian tegenpolen zijn, is waarschijnlijk een understatement - en tegelijkertijd lijken ze toch heel hard op elkaar. Beiden komen ze uit rijke families die te veel verwachtingen hebben; beiden doen ze zich anders voor dan ze werkelijk zijn (ook al weten ze misschien zelf niet goed wat dat inhoudt; en beiden houden ze zich vast aan controle alsof het hun levenslijn is.
Julian vindt Tristan tegelijkertijd een dom schaap en een arrogante aandachtshoer (de hypocrisie daarvan negeert hij) en hij heeft nooit begrepen wat Eli in hem zag. Misschien was Tristan voor Eli een liefdadigheidsprojectje - iemand die hij op 'het rechte pad' kon brengen om zichzelf beter te voelen. Misschien was Eli iets verschuldigd aan Tristans familie. Misschien hadden ze stiekem een homoseksuele affaire. Toen Julian Eli ernaar vroeg, zei Eli simpelweg: 'Hij is een goeie vriend', waarop Julian zijn wenkbrauwen optrok, zuchtte, en besefte dat het al te laat was. Eli had Tristan, voor welke reden dan ook, in zijn hart gesloten en Julian wist heel goed dat Eli helaas niet iemand was die zo'n mensen snel weer losliet. Helaas was Eli ook iemand die zich graag beter voordeed dan hij was. Julian confronteerde zijn beste vriend drie keer met het feit dat hij zich rond Tristan net als een heilige engel gedroeg en dat hij ervan wilde braken - en drie keer liep het op ruzie uit. Drie keer won Julian die ruzies, aangezien hij de koppigste van de twee was, en Eli aan het eind van de dag niet zonder hem kon.
Uiteindelijk accepteerde Julian maar dat Tristan en Eli verliefd - excuseer, vrienden - waren, al deed hij dat niet zonder oogrollen en zuchten. Integendeel. Hij deed en doet er alles aan om Tristan te tonen dat hij beter is. Hij maakt Tristan duidelijk wat hij van hem dacht: dat hij uitschot is en Eli's vriendschap niet verdiende. Wanneer Tristan Julians subtiele gedragingen uitdaagt of in vraag stelt, is Julian steeds de onschuld zelf. Zo kwam het op Julians 22ste verjaardagsfeest bijna tot een gevecht tussen de twee. Bijna, omdat Eli Tristan wegstuurde toen die Julians neus brak.

C H A E W A L S H

Hoewel Maddy doorheen het jaar wel eens over haar familie vertelde, leerde Julian Chae pas op het einde van zijn eerste academiejaar kennen, op zijn verjaardag. Julian was dronken en high, liet zich meeslepen door de muziek, en verwelkomde Chae alsof hij een oude bekende was. Erg veel praatten de twee jongens niet. Ze zagen elkaar op gala's en feestjes, waar Julian Chaes feestbeestigheid steeds apprecieerde - zelfs al kon hij Julian keer op keer onder tafel drinken - totdat hij ergens met een meisje om een hoekje verdween. Hun andere interacties beperkten zich tot korte gesprekken aan de rand van een balzaal, wanneer Julian Chae erop betrapte heimelijk naar een gelukkige Maddy en Eli te staren, of wanneer Julian een meisje met interesse voor Chae bij hem dropte.
Van iets dat toch een beetje begon te lijken op een vriendschap, was pas sprake in de zomer na Julians derde jaar aan de universiteit, na een avondje clubben op een afgelegen plek in de buurt van Eli en Julians thuisstad. Maddy werd geroofied en Eli was nergens te vinden, dus verenigden Chae en Julian zich om Maddy weg te trekken bij een te handtastelijke feestganger - die Julian na en wulpse opmerking ook nog eens een knietje in zijn kruis gaf - en brachten ze haar naar zijn auto. Julian reed met vintage Rolls-Royce die hij van zijn stiefmoeder had gekregen voor zijn achttiende verjaardag en die eigenlijk al even eens binnen moest bij de garage. De auto begaf het halverwege de rit naar Eli's huis en uiteraard hadden ze ook geen bereik om iemand te bellen. Maddy, die zo goed als bewusteloos was, kreeg niet veel mee van de twee-uur durende wandeling naar de bewoonde wereld, maar Julian en Chae gebruikten de tijd om elkaar eindelijk eens wat beter te leren kennen. Chae zag als een van de enige mensen ooit dat Julian toch best zorgzaam kan zijn, en Julian leerde Chae wat beter kennen; dat hij niet homo was, zoals de geruchten hem verteld hadden, en dat Chae eigenlijk niet heel erg close meer was met Maddy - dat hij bezorgd om hun relatie was. Dat was ook het moment waarop Chae wat meer van Julians oprechte cynisme te zien kreeg. De avond eindigde bij Julian thuis - zijn huis was dichterbij dan dat van Eli en er waren genoeg gastenkamers - waar Julian Chae bedankte en aangaf dat Maddy geluk had om hem in haar leven te hebben.
Nadat Eli overleed en Maddy meer toenadering tot Julian zocht, zagen Julian en Chae elkaar vaker in het dagelijks leven. Het was Chae's nummer dat Julian intoetste toen Maddy zelfmoord pleegde - waarmee Chae ook meteen de enige is die Julian oprecht overstuur en in paniek gezien heeft. Daarna nam Julian afstand, niet in staat om geconfronteerd te worden met het feit dat hij Chae te veel van zichzelf had laten zien, maar toch slaagde Chae erin om Julian te overtuigen mee te komen naar Port Bersea om Maddy en Eli te eren. Julian zei uiteindelijk vooral ja omdat hij niet wilde riskeren dat zijn reputatie eronder zou lijden als hij thuis bleef.

R O M É E E L O I S E D E L A C O U R

Romée kwam naar hem toe - niet verleidelijk, maar haast strategisch. Het was vlak nadat Maddy haar plots was gaan negeren en de blik in haar ogen was er één die Julian kende: niet verliefd, niet hunkerend, maar op oorlogspad. Hij had het spel al talloze keren gezien, maar zelden met zoveel elegantie gespeeld. En dus ging hij erin me. Uit verveling, uit nieuwsgierigheid, maar bovenal om te zien hoe Maddy zou reageren.
Ook Romée wist niets van Julian en Maddy's affaire, maar ze zag wel hoe Maddy naar Julian keek. Dat hij iets in Maddy losmaakte - dus nam Romée hem. In de openbaarheid. Met net genoeg hand op zijn arm, net genoeg glimlach op haar lippen. Alsof ze hem koos, terwijl ze eigenlijk op Maddy mikte. Mensen gaapten haar na, want hoe was Romée er in vredesnaam in geslaagd om Julian, die bekend staat om zijn kortstondige, hete scharrels en allerminst boyfriend material is, in een relatie met haar te strikken?
Voor Julian was het amusant. Niet omdat hij Romée begeerde - de seks was leuk, maar verder verlangde hij niets - maar omdat het allemaal zo perfect voorspelbaar was. Hij zag haar spel, doorzag het, en speelde terug. Als zij hem gebruikte om Maddy te raken, gebruikte hij haar om de verveling tussen hoofdstukken te vullen; ter afleiding van de saaie studieboeken waar hij tijdens de tentamens doorheen vloog. Ze was decoratief, beschikbaar, controleerbaar - en belangrijker: ze paste goed in het beeld.
Het is dan ook geen wonder dat Julian ook Romée fotografeerde. Niet op haar verzoek, niet als romantisch gebaar. Gewoon, omdat ze het toestond - net als alle vrouwen voor haar. Omdat het licht op haar gezicht viel als op marmer. Omdat ze de stilte duldde, en hij in haar blik net genoeg zelfhaat herkende dat hij wist dat ze die van hem nooit zou opmerken.
Het duurde even door wanneer Maddy en Eli naar Port Bersea vertrokken. Romée was beschikbaar, makkelijk op afstand te houden - en toen Maddy terugkwam, eindigde het vanzelf. Alsof iemand het licht uitdeed. Hij zei niets. Zij ook niet. Misschien hoopte ze nog op iets - een uitleg, een terugkeer, een blik. Hij gaf haar niets. Niet uit wreedheid, maar omdat er niets wás.

H A Y L E Y P E A R C E

Hayley was... ongemakkelijk aanwezig, vond Julian toen hij veertien was. Ze dook op op het slechts mogelijke moment - midden in de nasleep van zijn moeders dood, net toen hij geleerd had dat het beter was om te kijken dan om deel te nemen. Zij was het overgebleven kind van een vrouw die zich ineens moeder begon te noemen alsof het een jas was die ze tijdelijk had uitgeleend en plots weer wilde aantrekken.
De eerste keer dat hij Hayley ontmoette, zei ze nauwelijks iets. Hij ook niet. Ze waren haast spiegels van elkaar: stug, wantrouwend, met de norse blik van iemand die zich niet welkom voelde.
Voor Julian was ze eerst gewoon een bijzaak. Een vreemd bijproduct van zijn stiefmoeders vorige leven, die af en toe kwam opduiken als ze zogenaamd weer een 'band' wilde opbouwen. Eli vond haar een lekker ding, maar dat begon Julian pas te zien naarmate Hayley ouder werd. Plots werd ze zichtbaar; niet mooi in de klassieke zin, maar intens. Geconcentreerde blik, gespierde lijn in haar schouders, een soort woede in haar houding die hem aantrok als een magneet.
Ze haatte hem. Dat merkte hij al snel. En hij genoot ervan. Niet per se omdat hij iets tegen haar had, maar omdat ze zo duidelijk niet wist wat ze met hem aan moest. Dat is wat haar interessant maakte.
Op familievakanties in Italië, Bretagne, de Algarve, waar hij halverwege de middag fruitcocktails zat te drinken met een hand tussen de benen van een meisje dat hij ergens in een club had opgepikt, ving hij haar blik vaak in het voorbijgaan. Ze keek afkeurend. Geërgerd. Gefascineerd. Ze keek alsof ze hem wilde ontleden en tegelijk vreesde wat ze zou vinden. Hij had op zo’n moment weleens zijn shirt iets trager uitgetrokken dan nodig was. Haar naam met opzet fout uitgesproken, alsof ze hem moest corrigeren. Zijn blik iets te lang laten hangen toen zij nat uit zee kwam en nog niet doorhad dat haar bikini was verschoven. Niet omdat hij iets wilde. Maar omdat ze dan iets voelde. En dat was genoeg.
Toen ze hem een keer verweet dat haar moeder zich gedroeg alsof hij haar vriendje was in plaats van haar stiefzoon, had hij alleen zijn hoofd een beetje schuin gehouden en geantwoord: "Jaloers?"
Hayley had gesnoven en zich omgedraaid. Haar lange haren zwiepten in Julians gezicht.
De laatste keer dat hij haar zag was op een station. Ze zei zijn naam niet, keek hem amper aan. Maar haar kaak stond strak, alsof ze haar hele jeugd in één keer achterliet. En iets in hem vond dat... jammer.
Niet omdat hij haar miste. Maar omdat ze hem wél zag, terwijl de rest alleen maar keek.

F L O R E N C E A N T O I N E T T E I D R I S

Flora en Julian zijn eigenlijk nooit officieel vrienden geweest. Of ja, niet in de ogen van hun families. Voor de Idrissen en de Archambeau-Strathwyns was het contact verboden terrein - een gevaarlijk spel van oude vetes, geruchten en reputaties. Misschien was het net daardoor dat Flora en Julian elkaar vonden, want ondanks alle verschillen tussen de twee, zijn ze op een vreemde manier elkaars tegenpolen én elkaars spiegel.
Julian leerde Flora - of Flo, zoals hij haar nu vaker noemt - kennen toen hij veertien was en zijn moeder begraven werd. Ze hoorde er niet te zijn - was ook niet uitgenodigd, en toch stond ze daar. De dochter van een familie waarvan de naam als een vloek in het Archambeau-Strathwynhuishouden was. Net als alle anderen keek Flora hem aan met een blik vol medelijden. Toen ze naar hem toe kwam om hem te condoleren, bestudeerde hij even haar gezicht, en draaide zich toen om om Eli te gaan zoeken.
Hij weet nog steeds niet waarom Flo zich in hem vastbeet. Of ja, eigenlijk weet hij het wel - medelijden. Voor die arme jongen die alles kwijt was en zich dan maar in luxe en rijkdom ging wentelen. Hij was haar project: een gebroken ziel die zij kon lijmen. Voor Julian was Flora een irritant meisje dat maar niet leek te vatten dat hij geen therapie nodig had, en al helemaal niet van haar.
Hun eerste jaren samen waren dan ook vooral gevuld met spanning. Julian duldde haar zorg met de gebruikelijke charme en spot - want Eli en Maddy waren op haar gesteld - maar hij maakte er geen geheim van dat hij haar neerbuigend vond. Ze was veel te braaf, veel te gehoorzaam aan haar vader, veel te bang om echt los te breken. De bom barstte in het tweede semester van hun eerste jaar aan de universiteit. Hij maakte haar duidelijk dat ze moest ophouden met hem te betuttelen - dat ze nooit één van hen - Eli, Maddy en Julian zelf - zou zijn als ze ook maar durfde om haar vreemde psychologische experimenten op hem met de wijde wereld te delen. Hij bedreigde haar met sociale dood, noemde haar in haar gezicht een bangerik - iemand die altijd netjes binnen de lijntjes kleurde en te laf was om ooit écht iets te riskeren, zoals hij, Eli en Maddy dat wel deden.
Flora besloot hem ongelijk te bewijzen, op een manier die zelfs Julian niet zag aankomen. Een paar weken later verscheen ze voor zijn deur met een schilderij van zijn moeder, Victoire - een werk dat na de begrafenis bij de Idrissen terechtgekomen was, zorgvuldig weggestopt in hun huis. Ze had het gestolen, puur om hem iets terug te geven dat haar familie hem nooit gegund had.
Vanaf dat moment begon er iets te verschuiven. Voor het eerst keek Julian anders naar haar. Niet meer als het brave meisje dat hem wilde redden, maar als iemand die durfde. Iemand die regels brak - niet uit decadente overdaad, maar uit pure oprechtheid. Het irriteerde hem dat hij haar vanaf toen niet meer kon wegzetten als zwak of naïef. Het fascineerde hem nog meer dat ze haar rebellie speciaal voor hem had bewaard. En omdat hij niet helemaal wist wat hij nu met haar aan moest, vertaalde zich dat in dat typische geflirt waar Julian zo bekend om staat. Hij keek meer naar haar - zag haar vaker staan. Maar zijn heimelijke blikken waren berekend en verfijnd - zoals ze dat altijd waren. Het leidde slechts één keer tot iets meer. Tijdens een zat, hitsig feestje bij de Lyceum Society, waar Julian op zijn gewoonlijke plekje in de zetel lag te loungen met twee meisjes tegen zich aangedrukt. Misschien was het een of ander plan om Julians aandacht weg te krijgen bij Maddy, of misschien was het een poging van Eli om Julian in zijn verleidingsplannen te ondersteunen; hoe dan ook daagde hij Flora uit om Julian te kussen, en Flora had diep genoeg in het glas gekeken om de uitdaging aan te gaan. Het was een beetje stuntelig, een beetje te snel - niet zo heet als Julian misschien gehoopt had, maar ze kwam wel twee seconden op zijn schoot zitten toen ze haar evenwicht verloor.
In de jaren die volgde werd hun band er een die altijd balans zocht tussen irritatie en aantrekking. Flora bleef, hoe hard Julian er ook tegenin ging, een engel die hem wilde herstellen, die hem probeerde te laten zien dat niet alles altijd een façade hoeft te zijn - een boodschap die hij keer op keer afblokte. En Julian bleef voor Flora de duivel die haar naar de rand duwde, maar ook iemand die haar leerde dat er leven bestond voorbij de lijntjes van haar vaders agenda.
Na Eli's dood liet Flora hem in de steek. Hij voelde dat ze zich van hem wegtrok - en hij sloot zichzelf zo snel hij kon af van haar, omdat hij het voelde, in de manier waarop ze zich plots weer in haar studies smeet. Geen tijd meer voor plezier. Geen tijd meer voor psychoanalyse en filosofische gesprekken over literatuur die ze dan met zijn gemoedstoestand verbond.
Het was oké zo. Misschien zelfs een opluchting, vertelde hij zichzelf. Was hij eindelijk af van zijn hoofdpijn omdat ze haar mond nooit wilde houden. Maar toen Maddy ook stierf en Flora hem na de begrafenis opzocht om afscheid te nemen met de boodschap dat ze haar studies in Engeland zou afwerken, voelde hij zich verraden. De kus die ze hem ten afscheid schonk - anders dan eender welke kus Julian ooit met eender wie gedeeld heeft - bracht hem in verwarring en maakte het gevoel van verraad enkel erger.

E L O Ï S E M O N T G O M E R Y

Eloïse - Lolly, zoals hij haar noemt - en Julian zijn neef en nicht. Familie, al voelt dat woord altijd te klinisch voor wat ze werkelijk zijn.
Ze groeiden op als twee scherpe messen in dezelfde lade, twee handen van hetzelfde lichaam, en die band werd over de jaren heen enkel sterker. Ze zijn nooit tegelijk in beweging, maar altijd in elkaars buurt. Als zij de stoot geeft, vangt hij op. Als hij snijdt, houdt zij het mes vast.
Als kind en tiener kende Julian Eloïse vooral van de familiediners in de zomerhuizen aan de kust. Ze was de enige die durfde terug te praten, zelfs toen ze nog niet eens boven de tafel uitkwam. Op Kerstdag, 2012, terwijl de grote mensen praatten over fondsen en aandelen, greep ze onder tafel zijn hand vast. Haar ogen waren groot van baldadigheid toen ze hem aanspoorde om met haar naar de tuin te ontsnappen. Daar, tussen de rozenstruiken, sloten ze een pact - half spel, half belofte - dat ze nooit zoals hun ouders zouden worden. De negenjarige Julian had gelachen, omdat hij toen al wist dat hij dat wel zou worden.
Ze werden ouder; hij in Australië, zij in de VS. Hij als briljant wonderkind aan de beste school van heel Australië, zij als rebels probleemkind in drie verschillende kostscholen. Telkens Julian Eloïse terugzag, keerde ze een beetje scherper terug. Ze werd voor Julian vermoeiend en verfrissend tegelijkertijd. Vermoeiend, omdat ze nooit ophield met denken dat ze slimmer was dan hij. Verfrissend, omdat ze af en toe gelijk had. Over de jaren heen leerde ze zijn stijl kennen, zijn manieren - en zijn zwakke plekken.
Op momenten dat ze elkaar weer zagen, was het alsof er geen tijd verstreken was: ze daagde hem uit, hij hield de façade van onverschilligheid op. Zij verbrak de regels, hij deed alsof hij haar uit de brand hielp. Maar hij genoot te veel van de vonken om echt afstand te nemen.
Na Victoires dood - nadat ze geen woord tegen elkaar hadden gezegd op haar begrafenis en zij enkel, onder tafel, in zijn hand geknepen had - schreven ze elkaar brieven. Niet het sentimentele soort, maar berichtjes vol intriges en halve bekentenissen. 'Ze denken dat ze me breken,' schreef Eloïse ooit vanuit haar tweede kostschool, 'maar ik leer gewoon beter liegen.' Hij schreef terug: 'Dan zul je het ver schoppen. Liegen is de hoogste vorm van beleefdheid in onze familie.'
Toen ze elkaar opnieuw tegenkwamen aan de universiteit, veranderde hun pact in iets ingewikkelders. Eloïse begon Julian kleine verzoeken te sturen - 'taakjes', noemde ze ze luchtig. Misschien had ze lucht gekregen voor de 'taakjes' die hij voor Eli en Maddy uitvoerde. Misschien verveelde ze zich gewoon en was ze benieuwd hoe ver Julian zou gaan.
Soms waren haar 'taakjes' banaal - iemand afleiden, een gunst doorgeven, een naam laten vallen op de juiste plek. Soms iets wat de grens van fatsoen overschreed. Hij deed het niet uit loyaliteit, niet eens voor wat ze hem beloofde, maar uit een soort verveelde nieuwsgierigheid. Omdat hij wilde zien hoever ze zou gaan. En omdat zij de enige was die niet vroeg waarom hij het deed. Want Eloïse leek de enige te zijn die begreep wat niet eens Eli en Maddy snapten: dat hij zijn morele kompas al lang geleden had opgeborgen, en dat hij zich beter voelde wanneer iemand hem de kans gaf dat te gebruiken. Zij bood hem dat. Met een glimlach, met een vleug parfum, met een belofte die zelden expliciet werd gemaakt.
Julian neemt haar niet altijd serieus - hij vindt haar roekeloos, te impulsief, te hongerig naar aandacht. En toch, wanneer ze hem midden in de nacht belt, haar stem zacht en bijna teder, voelt hij diezelfde elektriciteit als vroeger, onder de tafel, tussen de rozenstruiken.
Tussen Eli, Maddy en hem heerste altijd een soort zinderende intensiteit - een vurige, zondige band van hartslag, huid en chaos. Zij trokken hem het donker in door verlangen: het genot van voelen, van verliezen, van branden.
Eloïse trekt hem het donker in door berekening: het genot van zien, van weten, van beheersen.
Ze lijken in niets op elkaar, behalve in hun overtuiging dat ze beter zijn dan de rest. Zij met haar verbale vlijmscherpte en haar verfijnde rebellie; hij met zijn gecultiveerde charme en berekende kilte. Samen vormen ze iets dat niemand in de familie goed begrijpt - een bondgenootschap dat net zo goed een vorm van oorlog is. Hun gesprekken zijn duels met fluwelen handschoenen, hun blikken halve dreigementen.
Eloïse zegt dat Julian haar ‘onderaannemer’ is. Julian noemt haar zijn ‘favoriete plaag’. In werkelijkheid weten ze dat ze elkaars gelijke zijn - en dat maakt hun nabijheid zo gevaarlijk.
Wanneer zij hem iets vraagt, zegt hij meestal ja, maar niet uit onderdanigheid. Hij doet het omdat ze iets in hem aanspreekt dat hij bij niemand anders toelaat: dat kleine, giftige verlangen om gezien te worden zoals hij echt is - zonder oordeel, zonder medelijden, maar ook zonder vergeving. Ze zijn twee mensen die elkaar niet hoeven te genezen, omdat ze allang weten dat ze ziek zijn. Als hij naar haar kijkt, ziet hij wat er overbleef van Eli's intellect en Maddy's vuur - gefilterd door ijskoud verstand.
Ze spelen hetzelfde spel, alleen met andere regels. En zolang ze elkaar nodig hebben, blijft het in evenwicht. Maar zelfs Julian weet: als één van hen ooit besluit te winnen, verliezen ze allebei.

J U D E M O N T G O M E R Y

Als Lolly vuur is, dan is Judy stilte - en Julian heeft altijd beter geweten wat hij met stilte aan moest.
Julian kent Jude even lang als Eloïse - alle drie opgegroeid in dezelfde verstikkende wereld van familiediners, zomerhuizen en te dure feestjes waar kinderen geacht werden zich als minivolwassenen te gedragen. In het begin was Jude niet meer dan Eloïses schaduw: haar rustige, saaie tweelingbroer, een aanhangsel dat zwijgend naast haar zat terwijl zij drama maakte. Julian zag hem nauwelijks.
De eerste keer dat hij dat wel deed, was na Victoires dood toen Julian veertien was. Eloïse praatte, eiste aandacht op, probeerde hem af te leiden met rebellie en allures. Eli reageerde zoals Eli altijd reageerde: groot, intens, beschermend. Hij nam Julian bij de arm, trok hem mee door de dagen na de begrafenis, bleef slapen, praatte hem door de stiltes heen. Eli werd zijn schild tegen de wereld – luid, vastberaden, bijna agressief loyaal.
Jude zei niets. Hij stond gewoon naast Julian tijdens de begrafenisreceptie, gaf hem een glas water, bleef zitten toen de rest weer naar binnen ging. Geen vragen. Geen holle zinnen. Alleen aanwezigheid. Als een anker in de woelige stroming.
Eigenlijk heeft Julian nooit beseft hoe zeldzaam dat was.
Door de jaren heen groeide tussen hen iets dat moeilijk te benoemen valt. Geen vurige vriendschap zoals met Eli, geen geladen bondgenootschap zoals met Eloïse. Iets rustigers. Eenvoudigers. Wanneer ze elkaar zagen - op vakanties, familiebijeenkomsten, later ook binnen Julians vriendenkring - hoefden ze niets te spelen. Jude stelde geen vragen en Julian voelde geen behoefte om te liegen.
Waar Eloïse hem uitdaagde en Eli hem probeerde te beheersen, hield Jude hem in evenwicht. Hij zei weinig, maar lette op alles. Julian merkte dat Jude kleine dingen zag die anderen ontgingen: wanneer zijn glimlach te strak stond, wanneer hij te veel dronk, wanneer hij net iets te hard zijn best deed.
Jude benoemde het nooit - en net daarom begon Julian hem te vertrouwen. Ze leken op elkaar in wat ze niet zeiden.
Jude trok zich nooit iets aan van verwachtingen. Eloïse rebelleerde om zich te bewijzen; Jude lapte regels aan zijn laars omdat hij ze simpelweg irrelevant vond. Pragmatisch. Oprechter dan zijn zus - in Julians ogen. Nooit wilde hij iets van Julian, en dat maakt hem, ironisch genoeg, de enige persoon bij wie Julian zich nooit gebruikt heeft gevoeld.
Toch zit er gevaar in die rust. Bij Jude kan Julian zichzelf zijn zonder façade, zonder strategie - een intimiteit die Julian nooit gekend heeft, laat staan begrepen.
Na Eli's dood sloot Julian zich af. Zijn masker werd scherper, berekender - ook bij Jude. Die bleef hetzelfde: zwijgen en blijven. Geen vragen, geen medelijden, geen grote gebaren. Op de begrafenis kwam hij naast Julian en Maddy zitten, zoals altijd een stille rots, om daarna weer te vertrekken zonder iets terug te vragen.
Julian wilde die steun niet nodig hebben, maar door zijn eenzaamheid accepteerde hij het toch. Misschien is dat de reden dat hij Jude onbewust beschermt. Dat hij hem nooit betrekt in zijn duistere spelletjes, zoals hij dat met Eloïse, Eli, Maddy en Romée wel deed en doet.
In een wereld vol mensen die iets van hem willen, is Jude de enige die niets eist - en Julian, die altijd alles onder controle moet houden, weet diep vanbinnen dat dát Jude, nu Eli er niet meer is, een van de gevaarlijkste mensen in zijn leven maakt. Hij ként Julian. Zonder pantser, zonder charme, zonder berekening. Misschien zelfs beter dan Eli dat ooit gedaan heeft.
Jude is Julians stilste vriendschap. Zijn meest oprechte connectie. En waarschijnlijk ook zijn breekbaarste.

Even een geüpdatet relatielijstje (:

Ik moet me ook echt eens aan Jamies relatielijstje zetten but anyway

help

21 jan 2026 - 15:02 Merrin is offline

Merrin 28874

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

D E V I K A M E R V I N E

Devika was altijd een constante in Andreas' leven. Ze was geen hand die hij kon vasthouden, maar een lijn die Andreas steeds naar het vluchtpunt leidde - die hem richting gaf. Ze groeiden op in dezelfde gangen en kamers, aten aan dezelfde tafel, sliepen onder hetzelfde dak. En toch voelde Devika voor Andreas vaak verder weg dan de sterren die boven zijn bed dansten.
Toen hij klein was, keek hij tegen haar op. Niet omdat ze ouder of wijzer was, maar omdat ze er steeds perfect in slaagde om te verdwijnen. Om zichzelf deel van de omgeving te maken - bijna onzichtbaar; een kopie van haar moeder. Ze wist precies wanneer ze moest glimlachen, wanneer ze moest zwijgen, of wanneer ze kwetsbaarheid als wapen kon inzetten. Andreas was twee jaar ouder dan Devika, maar Devika stond vaak drie stappen verder. Ze had het vermogen om te passen - om erbij te horen - en hoewel Andreas vaak probeerde om haar daarin te volgen, merkte hij snel dat hij daarvoor te veel buiten de lijnen kleurde.
Ze botsten zelden openlijk, maar het schuurde constant. Andreas met zijn oceanendiepe emoties die hij vaak moeilijk verborgen kon houden; Devika met haar feilloze zelfcontrole. Waar hij soms op het randje van explosie stond, slaagde zij er steeds in om mooi binnen de grenzen te dansen. Waar hij hopeloos probeerde te begrijpen en uit te leggen wat hij voelde, bleef zij een kalme spiegel die onbreekbaar leek. En toch begreep ze hem. Soms zelfs meer dan Skyler of Magnus. Ze wist hem op de juiste momenten stil te houden, met een korte blik van onder haar wimpers, een sierlijk gebaar met een losse pols, een subtiel woord dat kortaf had moeten zijn, maar het eigenlijk nooit was.
Ze was geen zus. Dat was ze nooit echt. Ze was eerder een echo - van alles wat Andreas niet kon zijn en tegelijkertijd soms toch meende te herkennen in zichzelf. Een rivaal. Een spiegel. Een metgezel in het hallucinante, decadente, losgerukte bestaan waar de naam Mervine hen in terechtgebracht had. De naam die nooit echt bij Andreas leek te passen.
De nacht dat Lucan stierf was het breekpunt. Andreas wilde haar beschermen. Hij greep haar vast, drukte haar tegen hem en bleef zeggen dat het oké was. En hij meende het. Alles in hem wilde haar vasthouden. Ze was bang, ze had geen controle, en voor één moment zag hij de echte Devika - jong, verslagen, klein, en zo ontzettend veel als hemzelf. Hij vergaf haar al nog voor ze schuld bekende.
Daarna kwam het verraad. Ze zweeg toen hun ouders Andreas als zondebok aanwezen - zoals altijd, eigenlijk.
Jamie herinnert zich Devika niet meer - of, althans zijn brein is haar vergeten. Maar het lichaam vergeet niet zo snel - en dat is waar dromen nu net bestaan. Soms ziet hij haar in dromen, in flitsen. Soms ruikt hij haar parfum op plaatsen waar ze nooit geweest is. Soms voelt hij haar blik op zijn huid als hij slaapt en weet hij dat ze iemand is die ooit betekenis had.

S K Y L E R M E R V I N E

Skyler was alles wat Andreas niet was, maar ooit wel wilde worden. Er was iets ontastbaars aan hem - iets wat zelfs de zwaarte van hun naam, hun familie, niet kon breken. Skyler droeg charisma als een tweede huid. Hij bewoog alsof de wereld hem iets schuldig was, en dat leek de wereld ook te weten. Hij sprong, hij lachte, hij raasde, alsof hij nooit zou vallen - en hoewel Andreas soms wel vermoedde dat het een act was, volgde hij Skyler toch. Niet als een kopie, maar als een maand rond een planeet: zijn licht kwam van Skyler. Zijn zwaartekracht ook. Skyler zag hem. Niet zoals volwassenen hem zagen - raar, stil, moeilijk - maar echt. Meestal dan toch. Soms bleef hij stil op momenten die er toe deden; schaarde hij zich achter zijn ouders wanneer Andreas hem eigenlijk aan zijn kant nodig had. Maar Andreas vergaf Skyler die momenten, want hij begreep het. Het was normaal dat familie - bloed-échte familie - eerst kwam. Andreas leerde de belangrijke momenten met Skyler koesteren. Die waarop Skyler hem meenam, het bos in, hem de namen van bomen leerde en hem toonde hoe je stilte kon vertrouwen. Wanneer ze alleen ware, mocht Andreas zacht zijn. Nieuwsgierig. Moeilijk. Skyler behandelde hem - wanneer het er toe deed - als familie, lang voordat Theo en Sloane dat ooit geprobeerd hadden.
Skyler werd Andreas' held. Zijn broer, zelfs als hun bloed iets anders zei. Skyler was degene die zijn tekeningen bewaarde, die geen vragen stelde wanneer Andreas ineens in stilte wegdook. Hij was de eerste die hem ooit zei dat hij oké was, zonder er iets achter te plakken.
En toch was Skyler ook het begin van het einde. Al die belangrijke momenten vervaagden toen het er werkelijk toe deed. De nacht dat Lucan stierf, was Skyler maar heel even weg. Later, toen de ruzie uitbrak tussen Andreas en hun ouders, stond hij stilzwijgend naast Devika. En Andreas besefte dat hij de breuklijn tussen hen die ondertussen een onoverbrugbaar ravijn was geworden, eigenlijk al zijn hele leven genegeerd had. Omdat het makkelijker was, zo. Omdat het fijner voelde.
Nu blijft enkel de afgrond over.

M A G N U S V A L E N T I N V A L E B R O O K

Ze ontmoetten elkaar toen Andreas elf was. Onder een tafel, met een schetsboek op zijn schoot, tijdens een of ander belangrijk feest. Magnus kwam bij hem zitten, zonder woorden, zonder ook maar één blik in Andreas' richting. Een metgezel, toen al, met enkel interesse in de beelden die Andreas' potlood neerschetste. Het waren niet meer dan vage vormen; sterren en krullen, figuren die overvloeiden in andere figuren. Ook daar vroeg Magnus Andreas niet naar. Hij keek gewoon. Andreas pauzeerde, heel even, en tekende toen verder.
Magnus noemde hem Phantom Fox. Niet plagend en ook niet per se liefdevol. Eerder een vaststelling - en voor Andreas was het ergens een bevestiging dat Magnus écht naar hem keek. Dat Magnus hem zag, zoals hij was. Niet meer, niet minder. Niet met de Mervine-naam op zijn voorhoofd geplakt, niet als een bedrieger die er eigenlijk niet paste. Wanneer de drukte Andreas te veel werd en hij zich ergens in een hoekje verschool, leek Magnus hem altijd te vinden. Dan zaten ze naast elkaar, in stilte. Andreas tekenend, Magnus toekijkend. Schouder tegen schouder.
Wanneer ze wel spraken, spraken ze in metaforen en analogieën. Onafgewerkte zinnen en gedachten, omdat ze wisten dat het begrip er al was en dat het niet nodig was om bedoelingen te expliciteren. Het was een vreemde relatie. Niet echt vrienden, amper kennissen. Gelijkgezinden. Het was een comfort in samen zijn. Troostend, bijna, zelfs wanneer Magnus niet voor Andreas opkwam als hij naar de zijlijn geduwd werd. Andreas was het gewoon, van Skyler en Devika, van de omgeving waarin hij zich bevond. Het was normaal dat hij er niet bijhoorde - en het was normaal dat Magnus hem, in de openbaarheid, ook soms wel eens zo behandelde.
Andreas vertrouwde hem meer dan wie dan ook in de Mervine Estate. Hij wist dat Magnus zijn geheimen zou bewaren, ook al vroeg hij hem dat nooit. Magnus is de enige die weet had van de relatie die Andreas met Lucan had. Hij betrapte ze toen Andreas vijftien was en Lucan 27. Ze spraken er nooit over, en Andreas kon niet anders dan dankbaar zijn.

J A C K M C K A L L

Jack hoorde bij een tijd waarin hij en Andreas te jong waren om te weten waar de grenzen lagen. Ze waren tieners - onervaren, slapeloos, zoekend. Wat ze hadden was rommelig en onaf - aan en uit, zonder afspraken, zonder toekomst. Jack kwam dichtbij en trok zich weer terug - en Andreas bleef. Meestal.
Bij Jack voelde Andreas zich gezien zonder vastgehouden te worden, iets wat tegelijk troostend en pijnlijk was. Andreas merkte dat Jack bang was voor hechting, voor dromen, voor wat er gebeurde als hij te dicht kwam. Ergens dacht Andreas dat geduld genoeg zou zijn - maar hij wist ook al op een vroege leeftijd dat geduld niet zijn schoonste deugd was.
Hun magie maakte alles nog ingewikkelder dan hun beider afkomst. Andreas zag Jacks dromen en daardoor werden ze sterker. Nachtmerries vonden sneller hun weg naar buiten wanneer hij in Jacks buurt was; wat Jack droomde, begon te lekken in Andreas' werkelijkheid. Ze versterkten elkaar, zonder dat ze het door hadden. twee tieners met te veel macht en te weinig begrip van de schade die dat kon aanrichten.
Toen Lucan kwam, liet Jack definitief los. Niet boos, niet jaloers - gewoon afstandelijk, zoals altijd. Hij was er niet toen alles uiteenviel. Misschien was hij, in het grotere verhaal dat Andreas' leven vormde, er gewoon te vroeg geweest.

C A R T E R N A T H A N I E L M E R V I N E - B E C K

Hoewel Carter drie jaar jonger was dan Andreas, voelde het vaak andersom. Waar Andreas zich terugtrok, stapte Carter naar voren. Waar Andreas bleef hangen in observatie, trok Carter hem mee naar buiten. Hij behandelde Andreas nooit alsof hij breekbaar was - alleen alsof hij stil was, en dat verschil deed meer dan Carter ooit geweten heeft.
Ze waren amper tieners toen Carter Andreas uit zijn schulp trok. Niet met grote woorden, maar met vanzelfsprekendheid. Carter vroeg niet waarom Andreas liever keek dan meedeed - hij ging er gewoon van uit dat Andreas mee zou komen. Naar het strand; naar plekken waar Andreas normaal alleen op zijn eentje durfde zijn.
Andreas zag dat Carter meer wist dan hij liet merken. Zijn intuïtie was scherp, en zijn dromen nog scherper, maar hij drukte er geen gewicht op. Soms keek hij Andreas aan alsof hij iets zag aankomen, maar hij zei er niets over. Hij stuurde niet, greep niet in, bleef alleen aanwezig.

☼ ☾ ☼ ☾ ☼ ☾ ☼ ☾ ☼ ☾

JAMIE REID

[ bericht aangepast op 22 jan 2026 - 10:07 ]

help

21 jan 2026 - 15:25 Merrin is offline

Merrin 28874

marianne grieves

devika mervine

Minnie en Vik ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens een diner op het landgoed van de Mervines, toen Devika nog te jong was om zich te vervelen en Minnie al oud genoeg om onzichtbaar te zijn. Devika sprak haar aan alsof dat vanzelfsprekend was. Ze stelde vragen, luisterde écht, lachte zonder voorbehoud. Minnie wist toen nog niet dat dit uitzonderlijk was.
Ze begonnen elkaar vaker te zien - eerst bij openingen en diners, later ook daarbuiten. Minnie werd een vaste schaduw in Devika's jeugd: aanwezig, beschermend, net iets te volwassen. Het leeftijdsverschil vervaagde snel; Minnie leerde hoe ze speelser kon zijn, Devika leerde hoe ze stil kon kijken. Ze groeiden samen op in salons en tuinen, tussen verwachtingen die nooit hardop werden uitgesproken.
Skyler was er ook altijd. Devika's oudere broer, scherpzinnig en oplettend, met een soort rust die Minnie herkende. Hij behandelde haar niet als breekbaar, maar als gelijkwaardig - iets wat haar tegelijk aantrok en ongemakkelijk maakte.
Door de jaren heen verschoof Minnies rol. Van beschermende buitenstaander werd ze referentiepunt, vertrouweling, noodzakelijk onderdeel van het Mervine-universum. Devika straalde steeds feller, Skyler trok zich vaker terug, en Minnie bleef ertussen hangen - bewonderend, jaloers, onmisbaar.
Wat begon als een vriendschap werd iets dat geen naam meer kon krijgen. Minnies liefde voor Devika werd intenser en gevaarlijker naarmate Devika minder afhankelijk werd. Ze zou zonder vragen een moord voor haar plegen.

florence antoinette idris

Minnie ontmoette Flora bij toeval, in een bar in Chester, Engeland, die te klein en te stil was om toeval te verdragen. Flora herkende haar van een eerder, vluchtig moment - een gevallen schetsboek op straat, een naamloos gezicht - en gaf het terug alsof dat de meest vanzelfsprekende reden was om iemand aan te spreken. Alsof ze Minnie had lopen zoeken.
Minnie vroeg haar cynisch waarom ze het niet gewoon had weggegooid - of verbrand. Flora vroeg Minnie waarom ze zichzelf aan het verdrinken was op een plek waar niemand keek.
Wat volgde was een uitwisseling van scherpte. Minnie was depressief omdat haar ouders haar dat weekend in Engeland nauwelijks een blik waardig gekeurd hadden, en ze kon het niet verbergen. Ze wou het niet verbergen. Ze sprak met Flora zoals twee spiegels met elkaar spreken: elke opmerking teruggekaatst, licht verdraaid, net genoeg om te snijden. Minnie was onbeleefd zonder verheffing en Flora nieuwsgierig zonder zachtheid.
Flora noemde Minnies werk opmerkelijk. Minnie noemde het leeg. Technisch perfect, zei ze - en niets meer dan dat. De beheersing die ze over haar medium had, was niets meer dan een gevangenis. Zonder de imperfecties die emoties teweegbrengen.
Hun discussie werd er een over kunst - wat het zou moeten zijn en waarom Minnies werk dat niet was. Ze bleven het oneens - en precies daarom bleef het gesprek duren.
Er was geen bekentenis, geen opening. Alleen een moment waarop Minnie ophield met drinken, Flora een nieuw glas bestelde en ze elkaar werkelijk aankeken. Minnie voelde zich gezien - en plots was ze doodsbang. Ze schonk Flora een kus en daarna gingen ze uiteen als vreemden.

jude montgomery

Zo'n vier maanden geleden, toen Minnie weer eens een depressieve episode doormaakte, sloop ze onder het mom van onbekendheid Rainbow Road binnen, een discrete gay bar net buiten het centrum van Port Bersea. Net op het moment dat ze met een knappe vrouw durfde flirten en haar zorgen van zich af liet glijden, besloot een stuntelige, lange jongeman om haar drankje over haar crèmekleurige jurk uit te kieperen. Haar humeur was meteen weer helemaal om zeep - en ze liet het duidelijk blijken. Het gezicht van die jongeman vergeet ze niet meer.

walker mervine

Vijf jaar geleden was Minnie nog steeds in ontkenning. Ze hoopte dat ze, als ze goed genoeg haar best deed, gewoon kon doorzetten als hetero vrouw. Haar geaardheid wegduwen, ook al gooide haar studententijd in Sydney nog zoveel mooie vrouwen op haar pad.
Haar doorzettingsvermogen liet haar meerdere keren in de steek.
Ze was net begonnen aan haar doctoraatstudie in de kunstwetenschappen toen ze Walker Mervine tegen het lijf liep - vrij letterlijk. Hoewel ze het nooit hardop zou toegeven - het zou immers verraad naar Devika zijn - had ze de man altijd intrigerend gevonden. Er was, toen ze jonger was, steeds een deel van haar geweest dat zich tot hem aangetrokken voelde. Dus, in Sydney, zonder Devika, zag ze een kans. Een kans om voor eens en altijd te bewijzen dat ze niet abnormaal was - dat ze niet bang was voor een relatie met een man. Dat ze zichzelf kon zijn.
Haar zachte manipulatie kwam al boven toen ze hem het eerst vroeg of hij samen koffie wilde drinken. Al haar charmes waren al in de strijd gegooid op het moment dat ze met stiekeme glimlachjes toegaf dat ze Walker eigenlijk nooit echt vriendelijk behandeld gaf - omdat ze aan de kant van haar beste vriendin wilde blijven. Koffie werd wijn op een zoveelste uitstapje en Minnie, bevallig tipsy, bekende dat ze nooit echt had gezien waarom Devika zo'n hekel aan Walker had.
Haar toneelstuk werkte. Walker viel voor haar en zij overtuigde zichzelf dat zij voor hem viel. Ze mocht hem - echt, dat voelde ze - en ze voelde zich bij hem op haar gemak. Ze startten een relatie die niet per se verborgen was, maar vooral uit Devika's zicht plaatsvond, op de momenten dat Walker in Sydney was, of wanneer ze toevallig samen op een conferentie aanwezig waren.
Ze voelde zich op haar gemak bij Walker, vond het fijn om met hem te praten, met hem te lachen - en toch slaagde ze er niet in zichzelf volledig te geven. Hij had het sneller door dan zij.
Toen hij - op die kalme, bevestigende manier waarop alleen hij dat kon - haar vertelde dat hun relatie in zijn ogen niet werkte, schold ze hem de huid vol. Omdat ze hem haatte - hield ze zichzelf voor.
Maar de waarheid was dat ze zichzelf mislukt voelde. Dat Walkers afwijzing een bevestiging was dat ze niet normaal was - dat ze dat nooit zou zijn.
Ze weigerde in zijn bijzijn te huilen, maar eens ze bij hem weg was, weer in haar studentenwoonst, crashte ze volledig. Ze blokkeerde zijn nummer en hield zichzelf voor dat het zo beter was - dat ze nu ten minste niet meer tegen Devika hoefde te liegen.
Ergens is ze Walker dankbaar voor het inzicht dat hij haar gegeven heeft - dat ze niet op mannen valt. En ergens mist ze hem ontzettend hard.

[ bericht aangepast op 23 jan 2026 - 14:19 ]

help

22 jan 2026 - 21:22 Monpress is offline

Monpress 6084

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

༺Jude Augustus Montgomery༻

Jude is een van de personen die Jack sinds recent regelmatig op spreekuur heeft. Hoewel hij eerst niet zijn dokter was, is dit na een doorverwijzing wel zo geworden. Naast de behandelkamer is het strand ook een plek waar Jack de jonge soldaat steeds vaker treft. Hij heeft ondertussen geleerd dat Jude een vergelijkbaar verschrikkelijk ritme aanhoudt en de jongen begint steeds makkelijker een praatje op de vroege ochtend of in de late avond. Gelukkig is het hebben van een confidentiële dokter-patient relatie een extreem goed excuus om hem op flinke afstand te houden. Iets waar Jack zich dan ook uit alle macht aan vast klampt.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

༺Andreas Orin Mervine༻

Jong, onbezonnen en onwetend. Een leeftijd waar grenzen er waren om te overschrijden en om later spijt van te hebben. Voor het eerst in jaren had Jack iemand gevonden om dichtbij te willen zijn. Om alles mee te doen. Maar iets hield hem tegen. Elke keer weer. Jack wilde weten hoe het voelde als aanrakingen geen pijn deden en Andreas wilde het hem geven. Maar toch kreeg Jack het niet in zijn hoofd dat zoiets kon. Elk geduldig gebaar van Andreas werd vervormd in zijn hoofd. Bij elke aanraking trok hij terug. Elke keer schreeuwde zijn hoofd. Paniek, frustratie en begeerte kolkten door elkaar. Elke keer dat Jack het zelf probeerde stopte hij kort. Zijn handen trillend voordat hij ze terug trok en zichzelf achteruit schoof. Het kon niet.

Andreas maakte alles beter en erger tegelijk. Eén fantastische avond met de Mervine maakte dat Jack dagen nauwelijks sliep en elke schaduw hem deed opschrikken. Altijd overstemd door de vloek die op hem rustte. De vloek die alleen maar erger leek te worden, hoe langer hun spel doorging. Andreas was die enige, naast zijn familie, die ervan wist. De enige wie Jack voldoende vertrouwde om hem binnen te laten. Het was nog steeds met gestrekte arm en alleen dat waarvan Jack het wilde opgeven, maar na Andreas heeft hij nooit meer iemand gevonden aan wie hij zijn geheim toevertrouwd heeft.

Lucan maakte het makkelijk. De keuze werd voor hem gemaakt en Jack liet het gebeuren. Van een afstandje keek hij nog even toe, maar uiteindelijk werd ook dat te pijnlijk. Jack draaide weg. Zelfs de begrafenis was een nieuwtje dat zijn vader een keer tussendoor liet vallen. Alles wat ooit had kunnen zijn, maar het nooit zou worden.

⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙
^{^{⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙}}

༺Jamie Reid༻

Collega's, maar zelfs dat eigenlijk niet. Hoewel ze binnen hetzelfde medisch centrum werken, spreken ze elkaar zelden. Zolang Jamie zijn werk naar behoren blijft doen, heeft de dokter ook niks aan te merken. Echter zit er wel iets herkenbaars in Jamie. Alsof Jack hem ooit eerder ontmoet heeft, maar het vertrouwde dat hij in zijn gezicht ziet, kan hij nergens plaatsen.

[ bericht aangepast op 23 jan 2026 - 20:54 ]

Do it scared, but do it anyway.

22 jan 2026 - 21:26 Monpress is offline

Monpress 6084

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

Devika 'Vik' Mervine

Carter kon zich niet herinneren wanneer hij zijn nicht voor het eerst ontmoet had. Ze was sinds altijd al op dezelfde bijeenkomsten en feestjes en liep rond op de estate. Hun ontmoeting en de vriendschap die daaruit volgde was haast een natuurlijke evolutie van iets dat toch al zo zou zijn. Samen bijeenkomsten ontwijken, samen het eiland rond. Alles wat kinderen op die leeftijd hoorden te doen op de momenten dat hun ouders niet goed genoeg opletten. Met Vik klikte het gewoon, iets wat op de een of andere manier met haar broer nooit tot stand kwam.

Het veranderde toen Carter verhuisde. Voor een paar jaar was het contact verbroken. Zijn moeder verbood alles en Carter was nog niet gewend genoeg in de nieuwe omgeving om haar te ondermijnen. Na een jaar of drie vond Carter manieren om Vik toch te bereiken. Eerst heel eenvoudig met brieven die hij via vrienden liet sturen, later door de technologische beveiliging van zijn moeder te omzeilen. Het was alsof ze nooit weg waren geweest en alles ging gewoon weer als vanouds verder.

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Andreas Orin Mervine

Neef Andreas was cool en interessant! Carter snapte nooit zo goed waarom hij niet gewoon mee kon spelen. Hij was een goed persoon en een leuk persoon. Het was vooral vreemd dat de rest dat niet kon zien. De interessantste dingen vielen hem op en Carter luisterde maar al te graag. Tuurlijk, de oudere Mervine had wat tijd nodig om uit zijn schulp te kruipen, maar Carter had tijd. Net iets te vaak kreeg hij van zijn vader op z'n op als hij weer eens met Andreas was gaan spelen in plaats van met Vik en Skyler. Maar papa voelde altijd stom als hij dat zei, dus dat betekende voor Carter dat hij daar niet naar hoefde te luisteren!

De oudere man en de klif waren iets dat Carter meerdere keren had gezien bij Andreas, maar de dromen kwamen te laat. Carter zat al in Sydney en zijn moeder permitteerde geen enkel contact met het eiland. Daarnaast had hij geleerd wat er zou gebeuren als hij het probeerde te veranderen. Bang voor dezelfde consequenties als bij zijn vader bleef Carter stil.

Het nieuws dat Andreas overleden kwam in de vorm van een simpele kaart die door z'n moeder meteen in de vuilnis belandde. Net als alles dat ze van het eiland kreeg. Carter kon zich vaag herinneren dat hij vroeger wel met een Andreas gespeeld had, maar of ze goede vrienden zijn geweest? Vast niet, hij was altijd met Vik.

De nieuwe dromen vertellen echter een ander verhaal. Een volledig gedetailleerd beeld van een oudere man. Iemand die Carter duidelijk kent, maar voor z'n gevoel nog nooit gezien heeft. Steeds een andere ontmoeting, een andere vage plek op het eiland, een ander moment in de tijdslijn, maar altijd dezelfde persoon. Ergens vaag heeft hij de naam Andreas aan de man gekoppeld, maar waarom? Het kon sowieso niet dezelfde zijn, de enige Andreas die hij ooit kende is al lang dood. Daarnaast kende hij hem ook lang niet zo goed om zulke beelden te geven. Eén ding weet Carter zeker. Hij gaat deze man op het eiland ontmoeten, elke versie van de toekomst heeft hem dat laten zien.

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Marianne 'Minnie' Grieves

Soms had Vik een schaduw, vaak had Vik die niet. Voor Carter maakte het eigenlijk weinig verschil, Minnie deed toch bijna nooit iets interessants. Ze was daar, stil en op de achtergrond. Zelfs zijn intuïtie kon hem bijna niks over haar vertellen. Haast alsof er geen eigen persoon achter haar ogen zat. Uiteindelijk maakte het dat de jonge Carter haar niet interessant genoeg vond om een uitgebreide vriendschap mee aan te gaan. Hij had het wel geprobeerd, vriendelijk zijn, haar uit haar schulp proberen te trekken, haar proberen uit te lokken. Maar er bleef een bepaalde leegte tussen hen in handen. Een leegte die groot genoeg was voor Carter on af te haken. Toch bleef hij haar af en toe zien. Niet omdat hij daar op aandrong, maar gewoon omdat er nu eenmaal een beperkt aantal kinderen te vinden waren op de sociale evenementen die hij moest bezoeken. Het was eigenlijk jammer dat ze zo saai was, ze zag er wel leuk uit.

[ bericht aangepast op 24 jan 2026 - 13:21 ]

Do it scared, but do it anyway.

26 jan 2026 - 13:53 Hollander is offline

Hollander 12409

Walker Mervine

• Jude Augustus Montgomery
Met in the army, US base in Iraq
Secret hook ups
Walker left the army before Jude's accident, but they continue to see each other whenever possible
He's been ignoring Jude since Sloane and Theo died, also doesn't know about Jude's accident
Fully convinced Jude doesn't want anything to do with him anymore, Jude doesn't know about his dream magic

• Devika 'Vik' Mervine
Rejected at first sight by his new sister, he tried for a couple of years to get her to see him in a different light, show her he's not a threat to her legacy and all he wants is to be part of the family. Devika never allowed him in, despite Walker influencing Theo and Sloane to influence their children's opinion on him with magic.
She's horrified he didn't come to the funeral.
He feels very guilty about everything, but not guilty enough to come clean.
He's been ignoring the letters about the will and inheritance distribution for the past few months, but the clock is ticking.

• Skyler Mervine
Like Devika, their relationship has never been how Walker wanted it. Threatened by the idea of an older male heir - Skyler kept Walker at a distance at first. When it became clear that was never Theo or Walker's intent, Skyler softened a little, but there was never actual brotherly affection between them. It was more like Skyler tolerated Walker being there.
Walker was still surprised that Skyler reached out to him in the aftermath of Theo and Sloane's deaths - asking him to return to the island for the funeral. Walker feels slightly bad he never replied

• Marianne 'Minnie' Grieves
Met 5 years ago during their uni years in Sydney. Walker was surprised she gave him any attention at all, considering her cold attitude towards him the previous years on the island. They started dating, keeping it secret from Devika in particular.
After a few months, Walker felt like something was still off between them and began wondering if it was really him Minnie was into, or if she just liked attention. And then he questioned whether she liked men at all. When he asked her about it, stating his concerns and the fact that their relationship wasn't really working, she got angry and left. When he tried contacting her, he found out she'd blocked him.
He finished his degree then joined the US Army in an attempt to forget about her. He still misses their conversations to this day.

• Andreas Orin Mervine / Jamie Reid
Walker bumped into Jamie in Perth a few months ago, when Walker was at the hospital doing some pro bono work. He recognized him, not as Jamie, but as a little ginger boy running around the island. Someone who should be dead. Walker had called him by his old name 'Andreas Mervine,' introducing himself as Walker Mervine, Theo's son, living on the island of Port Bersea. Before he knew it, the red haired man ran off

• Magnus Valentin Valebrook II
• Carter Nathaniel Mervine-Beck

Sadie Arnaud

• Jude Augustus Montgomery
Met at a gay bar on the island. She'd seen him around a few times but he never seemed to flirt with men so she was worried he was secretly homophobic.
One night, she's flirting with Minnie and Jude walks into Minnie. Sadie asks what his deal is and after a while he admits he's gay but in secret
Became friendly after that.

• Devika 'Vik' Mervine
Sadie has been doing floral arrangements for all Mervine parties and occasions for the last few years
Her relationship with Devika is strictly professional, but they get along well.
Financial strains on the Mervine Estate might have effects on Sadie's business as well.

• Marianne 'Minnie' Grieves
Friends with benefits/booty call
Met at a gay bar a few months ago
Sadie actively tries to pursue Minnie romantically, but she feels like she's being played and used by the other woman and is starting to be fed up with it.
She asked Minnie out on a date, but Minnie freaked out and things are kind of weird since then (a week ago)

• Jack Mckall
Met when Sadie delivered flowers to the hospital gift shop
She tried to have small talk with Jack who reacted very sour. She's decided she doesn't like him now.
He's hiding/scared from her because she knew him as children, so she'd know (about) his family
She works in his mother's bakery on Sundays

• Jamie Reid
Chaotic duo
Met at the shop when Jamie complimented Sadie's pride pin
Then met again when Sadie was getting shit for parking on a disabled parking spot without looking like she needed it. They teamed up and verbally made the person regret ever leaving their house that day.
Met again when Sadie was having trouble with her leg during a bakery shift and Jamie took a look at it. She offered to buy him coffee as a thank you.
Became friends after that

• Mahina Hana Ramirez
Childhood besties
Bonded through trauma, now Sadie has latched on to Hana and she's not planning on letting go anytime soon
Quiet x loud duo, calm x hyper duo, mean x nice duo.

[ bericht aangepast op 26 jan 2026 - 18:40 ]

kindness is never a burden.

27 jan 2026 - 19:00 Renna is offline

Renna 3240

DEVIKA "VIK" MERVINE

Relaties van de Golden Girl

☼ ☼ ☼

SKYLER MERVINE

Devika keek haar hele leven naar Skyler op: de grote broer waarmee ze over het eiland mocht struinen, en degene voor wie ze was opgevoed om de perfecte rechterhand te zijn. Naarmate ze ouder werden, voelde het soms alsof zijzelf de hardere, geschiktere leider zou zijn geweest, maar haar rol was altijd duidelijk: extra hard rennen zodat hij het ook kon bijbenen, de Estate draaiende houden zodat hij in het licht kon staan.
Ondanks haar twijfels of hij niet te zacht was voor het leiderschap, trok ze zijn autoriteit nooit in twijfel. Ze waren hecht; avonturiers sinds hun jeugd. Sinds de dood van hun ouders begon het echter anders te voelen. Skyler werd stiller, teruggetrokkener. Devika vertelde zichzelf dat het de druk was van het erfgoed dat nu op zijn schouders rustte, en werkte des te harder om hem te ontzien.
Totdat hij met de noorderzon vertrok. Het kwam aan als een baksteen. Half hoogverraad, half een tragische bevestiging van wat ze altijd al wist: dat hij misschien nooit gemaakt was voor dit leven. Ze verwijt zichzelf dat ze het niet zag aankomen, dat hij niet naar haar toe kwam, dat ze misschien iets groots heeft gemist.
En toch… hoe zeer het ook doet dat hij haar met de chaos achterliet, ze kan het hem op een of andere manier niet écht kwalijk nemen. Hij blijft haar grote broer. Altijd.

☼

☼

☼

ANDREAS ORIN MERVINE

Devika weet niet beter dan dat Andreas onderdeel van het gezin was, al was het altijd op een andere manier. Ze groeide op met de impliciete boodschap dat hij erbij hoorde, maar nooit helemaal gelijk was. Hij paste niet in het plaatje, en Devika kon niet anders dan wel in dat plaatje passen. Iets anders werd niet van haar verwacht, dus ze bleef op afstand.
Maar ook van die afstand zag ze de dingen waar hij mee worstelde, en hoewel dat tot frustratie leidde in Devika’s jongere jaren, sloop Andy toch langzaam haar hart binnen. Ze herkende in hem iets van zichzelf: dezelfde worstelingen, hetzelfde gevoel van kwetsbaarheid in het grote spel dat om hen heen gespeeld werd. Het verschil tussen hen was dat zij zag hoe het in elkaar stak, welke fouten hij maakte, en welke zetten hij moest doen om wél te winnen. Omdat Andy toch deel was van de familie en moest meekomen in het ritme, hielp ze waar ze kon. Op haar manier, vanuit de coulissen.
Zijn dood was de eerste keer dat Devika geconfronteerd werd met de eindigheid van iemands bestaan. De nacht die een feest had moeten zijn eindigde in een val van de kliffen, en de ochtend erna werd ze wakker met gaten in haar geheugen en een gevoel dat ze nooit helemaal heeft kunnen plaatsen. Haar moeder noemde het trauma, haar brein dat haar probeerde te beschermen door de herinneringen uit te schakelen. Devika heeft sindsdien alleen fragmenten, ingevulde stukjes, en een leegte waar het moment zou moeten zitten. Hoe ze ook probeert, ze krijgt het beeld van die nacht niet terug.
Met de jaren zijn haar herinneringen aan Andy vervaagd. Ze kijkt geen foto’s terug. Maar soms, onverwacht, flitst het gevoel van hem door haar heen. Een kind dat onder een tafel weggekropen is tijdens een benefietdiner, of een abstracte schets op een kladpapiertje. Een echo van iemand die ooit deel van haar wereld was, en nu enkel een stilte achterlaat.

☼

☼

☼

CARTER NATHANIEL MERVINE-BECK

Carter is voor Devika iemand bij wie ze niet hoefde te doen alsof. Geen tactische spelletjes, geen façade, gewoon een jongen met natuurlijk charisma en een vlotte lach. Bij hem kon ze ademen. Ze deelden een diepe liefde voor hun eiland en vonden elkaar vaak op het strand, in een band die gebouwd was op wederzijds vertrouwen en een vanzelfsprekende verbondenheid.
Dat maakte het des te pijnlijker toen hij na de dood van zijn vader plotseling uit haar leven werd weggerukt. Zijn moeder verhuisde halsoverkop naar de andere kant van de oceaan en nam Carter mee. Devika bleef achter in volledige radiostilte. Pas jaren later ontdekte ze via Instagram dat hij in Sydney woonde, en volgde ze zijn leven voornamelijk via zijn posts over surfwedstrijden en later marine studies in Amerika. Een wereld die niet eens enorm veel verschilde met Port Bersea, maar zich wel aan de andere kant van de planeet afspeelde.
Tot er op een dag een envelop op de mat viel met een rits aan Amerikaanse postzegels. Carter was op analoge middelen overgestapt om de controlerende macht van Tante Sienna te omzeilen en zocht voorzichtig contact. Vanaf dat moment wisselden ze brieven uit. Voor Devika werd dat een veilige plek om haar hart te luchten, om even buiten haar elitaire bubbel te geraken en in verbinding te blijven met de wereld buiten het eiland.
Hoewel ze elkaar al jaren niet in levende lijve hebben gezien, blijft hun band sterk. Bij vlagen hebben ze intensief contact, dan is het weer even stil, maar beiden weten dat ze het altijd weer op kunnen pakken alsof er in de tussentijd geen minuut voorbij is gegaan.

☼

☼

☼

WALKER ~~MERVINE~~ ATKINSON

Walker is zo’n zeldzaam iemand die Devika een gevoel van machteloosheid kan geven door simpelweg te bestaan, het levende bewijs dat haar wereld van het ene op het andere moment kan instorten. Devika was 15 toen ze te horen kreeg over de halfbroer uit het overspel van haar vader, midden in de puberfase waarin moodswings tot de orde van de dag behoren en identiteit toch al een wankel maar cruciaal vraagstuk is.
Ze vond het een grove belediging aan het adres van haar moeder dat werd besloten Walker toch in huis te nemen. Zijn aanwezigheid op het Mervine Estate voelde als een persoonlijke aanval. Hij was ouder, groter, óók nog eens magisch begaafd, en daarmee een directe bedreiging voor dat wat Skyler en zij altijd als vanzelfsprekend zagen: hun positie, hun toekomst, hun alles. Hoezo was Skyler ineens niet langer de oudste Mervine-zoon? Straks werd Walker nog aangewezen als voornaamste erfgenaam, en dat betekende dat Devika’s rol als Skyler’s rechterhand zou komen te vervallen.
Met haar moeder trainde Devika nog harder om haar mentale muren hoog te houden. Ze vertrouwde hem absoluut niet en al zijn pogingen om toenadering te zoeken zag ze als manipulatie en huichelarij, een truc om haar voor zich te winnen. Daar trapte ze dus mooi niet in.
Devika deed het liefst alsof Walker niet bestond. En public zat ze misschien gevangen in het plaatje van de perfecte Mervine-dochter, maar dat weerhield haar er niet van om met scherpe opmerkingen vermomd als grap door te laten schemeren wat ze écht van hem dacht: een parasiet, uit op hun naam en geld.
Tot Devika’s opluchting werd Walker niet tot erfgenaam benoemd, maar kreeg hij een rol als loopjongen. Dat hielp. Iets. Het voelde als herwonnen territorium toen hij eindelijk uit huis ging.
Walker’s grootste misdaad, in haar ogen, was het feit dat hij niet kwam opdagen bij de uitvaart van haar ouders. Dat bevestigde de overtuiging dat het hem altijd enkel om het geld en de reputatie te doen was, en door weg te blijven verloor hij ieder recht op haar aandacht. Ze heeft hem per direct uit alle familiechats gegooid en hem op iedere vorm van sociale media geblokkeerd. Daarmee is wat haar betreft het zwarte hoofdstuk “Walker” voorgoed gesloten.

_{Click for teenage angst:}

Het was toch vreemd hoe iets simpels als een deurbel je leven kon verpesten.
Er had een jongen aan de deur gestaan. Een jaar of vijf ouder dan zij, met donker haar en blauwe ogen die Devika niet bekend voorkwamen maar die haar vader hadden doen verbleken. Zij en Skyler werden per direct naar hun kamers gestuurd terwijl de jongen de woonkamer binnen werd geloodst alsof niemand hem mocht zien. Alsof hij smokkelwaar was, of een gestolen relikwie.
Uiteraard zaten Skyler en Devika op de overloop mee te luisteren naar wat er gezegd werd. Echte woorden konden ze niet verstaan, maar ze verstijfden allebei toen hun moeder haar stem verhief. Hun vader probeerde haar te sussen. Van de jongen hoorden ze niets.
Devika’s vingers vlochten zich om de spijlen van de reling. Skyler’s ogen stonden ernstig. Beiden voelden aan dat dit geen goednieuwsgesprek was.
De tijd verstreek en haar benen verkrampten. Een koude rilling trok over haar rug. De stemmen beneden werden na verloop van tijd rustiger. Gelaten. Een doorgehakte knoop waar niemand echt blij mee was.
Stoelen werden achteruit geschoven en zij en Skyler vlogen tegelijkertijd overeind, hun slaapkamers in. Devika duwde de deur stilletjes weer in het frame, maar wist dat wat er op haar af kwam niet zo gemakkelijk buiten te sluiten zou zijn. Een onrustig gevoel roerde zich in haar binnenste.
Twee paar voetstappen kwamen de trap op. De lichtere stappen van haar moeder liepen haar deur voorbij, naar die van Skyler. Haar vader…
Hij klopte aan. ‘Vika, mag ik binnenkomen?’
Ze zat als bevroren in haar grote oorfauteuil. Wilde eigenlijk nee zeggen, maar hij had zijn hoofd al om de hoek gestoken. Zijn kaken stonden strak, zijn glimlach geforceerd. ‘We moeten even praten, ben ik bang.’
Devika hief haar kin. ‘Wie was dat?’
Hij knielde voor haar stoel neer, maakte zich klein, alsof dat het nieuws op een of andere manier behapbaarder zou maken. Zijn lichaamswarmte straalde tegen haar benen. Ze wilde ze wegtrekken maar dwong zichzelf niet te bewegen.
‘Voordat ik met mama Skyler en jou had gekregen,’ begon hij, ‘was er… een andere vrouw.’
Ze schoot overeind. De toon die hij gebruikte was een stem die je opzette tegen kinderen van tien jaar of jonger. Ze was vijftien—ze wist echt wel wat hier gaande was. ‘Ben je vréémdgegaan?’
Het antwoord lag al in haar onderbewuste. Toch voelde het alsof hij een emmer ijswater in haar gezicht smeet toen hij knikte.
‘Met wie?’ siste ze. ‘Wanneer? Hoe vaak?’
‘De details zijn voor mij en mama om te bespreken—’
‘Dat slaat nérgens op! Alsof dat niet belangrijk voor ons is.’
Hij probeerde haar handen vast te pakken, maar zijn aanraking voelde als slijk op haar huid en Devika trok resoluut terug en glipte langs hem heen. Halverwege haar slaapkamer bleef ze staan en keek ze schichtig over haar schouder.
Een flikkering van verdriet trok over het gezicht van haar vader. Ze deed net alsof dat haar niet raakte.
‘Zijn naam is Walker—’
‘Kan me niet schelen!’
‘—en hij is een van ons.’ Haar vader ging zitten in haar leesstoel, zijn armen rustend op de leuningen. Ze haatte hoe zijn air van autoriteit het meteen tot troon maakte. ‘Vannacht zal hij hier blijven slapen.’
‘Wát!’ Razende hitte in haar borstkas. Devika begon te ijsberen om die energie ergens heen te laten gaan, van de kast naar het bureau en weer terug. ‘Hij hoort hier niet!’
‘Vika, lieverd, luister…’
‘Nee.’ Kast—bureau—kast—bureau, de aanwezigheid van haar vader een dreigende stormwolk in haar ooghoeken. Ze wilde hem weghebben. Uit haar kamer, uit haar ademruimte.
‘Ik snap dat dit moeilijk voor je is. Ikzelf had ook niet verwacht dat hij ineens voor de deur zou staan—’
Als gestoken draaide ze naar hem toe. ‘Jij wilde dit voor altijd geheim houden!’
Hij keek haar aan met de blik die waarschuwde op haar toon te passen, maar als ze nú al haar woorden in moest slikken, zou ze ontploffen. ‘Wat wil je dat ik zeg?’ riep ze, haar handen in de lucht. ‘Dat het okay is? Want dat is het niet. Die jongen is ouder dan ik, je liegt al mijn hele leven tegen mij! En dan wil je hem bij ons in huis stoppen en verwacht je dat dat prima is?’
Hij zei niets. Keek enkel toe hoe ze raasde, alsof hij wachtte tot de storm ging liggen en dan weer van voor af aan zou beginnen. Het gevoel van machteloosheid maakte haar gek.
‘Probeer je Andy te vervangen?’
‘Doe niet zo raar.’
‘Zijn Skyler en ik niet genoeg voor je? Waarom moet er altijd iemand bijkomen?’ En toen, een vraag vanuit het niets die plots de allerbelangrijkste was: ‘Hou je wel van mama?’
Want dat zou ze het ergst vinden. Als hij liever kinderen had gehad met een andere vrouw. Als Skyler en zij zijn tweede optie waren geweest. Als hij, iedere keer als hij naar haar keek, dacht aan een andere dochter die hij had kunnen hebben.
Ze hoorde zijn antwoord niet eens. Devika viel neer op haar bed, in elkaar gedoken met haar hoofd in haar handen. Haar haren schoven voor haar ogen en onttrokken hem aan haar zicht. Achter haar ribben brandde iets. Het groeide en het groeide en ze probeerde het weg te ademen maar dat ging niet meer.
‘Ga weg,’ zei ze tussen opeengeklemde kaken.
Ze paste niet meer in haar lichaam en ze kon nergens heen en haar hoofd stond op klappen en—
‘Vika…’
Ze brak met een schreeuw. ‘GA WEG!’
Hij zweeg. Even hoorde ze niets dan het suizen van bloed in haar oren en haar eigen, gejaagde ademhaling. Vier hartslagen. Tien.
Met brandende ogen keek Devika op. Haar vader hing achterover in de stoel met een nietsziende blik, zijn hoofd tegen de hoofdsteun gekanteld. Alle kracht was uit zijn lichaam gevloeid.
Voor een moment leek alles stil te staan. Dat had zíj gedaan. Dat was… dat was haar magie.
‘Pap?’ vroeg ze, een bibber in haar stem.
Geen reactie.
Een klein, bang geluidje viel van haar lippen. Toen kwam de rest, een vlaag aan blinde paniek die haar zicht vertroebelde en de adem uit haar borst sneed. Nee. Dit was… nee—
‘Mama?’ riep ze terwijl ze de kamer uit struikelde. ‘Mama!’
Haar moeder stond al op de overloop. Haar wangen glansden onder het licht van de kroonluchter.
‘Papa is…’ begon Devika, maar ze stikte in de krop in haar keel en begon te huilen. Kreeg de volgende woorden amper over haar lippen—‘Ik heb… i-ik wilde niet…’—en wees toen maar naar de deur.
Haar moeder bewoog langs haar heen. Een vluchtige aanraking op haar schouder, meer niet, voordat ze in Devika’s slaapkamer verdween met een voorzichtige, ‘Theo?’
Stilte.
Haar lichaam schokte. Devika spande al haar spieren aan in een verwoede poging niet naar adem te blijven happen, maar hete tranen stroomden over haar wangen.
Ze voelde een blik op haar rusten. Vanuit de deuropening beneden werd ze aangestaard door de jongen. Die… vreemdeling, die stilzwijgend toekeek hoe ze alle controle verloor.
Het sloeg in als een woeste golf die haar meesleurde en onder water trok. Ze verdronk in schaamte, in onrecht en boosheid, en vanuit de diepte echode er een schreeuw: weg, weg, weg weg wegwegweg.
Devika stoof de trap af, haar voetstappen denderend over de houten treden. Langs hem, hoofd afgewend, de hal door. Wég, en het maakte niet eens uit waarheen.
“Blijf hier,” klonk de stem van haar moeder vanaf de overloop. “Devika, stop!”
Bijna bij de achterdeur. Haar vingers raakten de deurklink—
Iets glipte haar brein binnen en trok. Haar bewustzijn schoot achteruit. Een donkere tunnel vouwde zich om haar blikveld. Vaag merkte ze nog dat haar lichaam in volle vaart tegen de deur aan knalde en ineenzakte.
Toen werd alles zwart.

☼

☼

☼

MARIANNE "MINNIE" GRIEVES

Devika kan zich niet herinneren wanneer ze Minnie voor het eerst zag; ze was er gewoon ineens. Overal waar Devika was, stond Minnie ook. Stil, afwachtend, bijna onzichtbaar—maar niet voor Devika. Juist die stilte, die afwachtende afstandelijkheid trok haar aan. Eindelijk iemand die niet gemaakt vriendelijk deed in de hoop dat Devika’s ouders het zagen, geen socialite die via haar hogerop wilde komen.
Dus besloot Devika dat Minnie’s stilte lang genoeg had geduurd. Ze wilde weten wat er achter die observerende blik schuilging. Wat ze vond, was iets wat ze nooit eerder had gehad: een echte vriendin. Iemand die niet op haar geld of naam afkwam, maar op haar. Iemand die haar begreep. Iets ouder, ja, maar met een wijsheid waar Devika alleen maar naar kon opkijken.
Door de jaren heen raakten hun levens steeds meer met elkaar verweven. Ze oefenen samen met droommagie en zo groeit hun band van wederzijds vertrouwen. Minnie werd de eerste persoon aan wie Devika dacht wanneer er iets gebeurde, groot of klein. Dit moet ik Minnie vertellen, denkt ze regelmatig, of Min zou dit helemaal geweldig vinden.
Dat Minnie ooit onzichtbaar was voor de wereld, kan Devika zich nauwelijks meer voorstellen. Minnie is allesbehalve stil, ze is een storm die haar eigen kracht nog niet kent. Voor haar is Minnie een thuishaven waar ze gezien wordt, begrepen wordt, en nooit meer hoeft te zijn dan zichzelf.

☼

☼

☼

MAGNUS VALENTIN VALEBROOK

Magnus is met zijn mysterieuze air altijd al onderwerp van intrige geweest voor Devika. Al vanaf hun kindertijd kwamen ze elkaar geregeld tegen bij sociale events van Port Bersea's high society, of als hun ouders een meeting hadden als conculega rijke families. Erg vond Devika dat niet, totdat ze erachter kwam dat het géén toeval was dat ze vaak naast hem kwam te zitten tijdens familiediners, en dat de dromen die ze over hem had niet van haar waren maar zorgvuldig in haar brein werden geplant door haar ouders. In hun wens om hun invloed uit te breiden, was zelfs hun dochter een pion in hun spel. En wat is een betere manier om macht te vergroten dan om de Mervine en Valebrook families te verenigen door een huwelijk?
Devika vond het in alle opzichten een slecht idee. Het zou sowieso macht delen zijn, niet uitbreiden. En de Valebrooks?! Die stonden, hoe je het ook zou wenden of keren, beneden hen. Dus na een teenage tantrum werd het woord “trouwen” niet meer genoemd in Huize Mervine. Het plan was nog niet van de baan, maar Devika besloot dat zolang niemand erover begon, ze net kon doen alsof er niets aan de hand was.
Magnus zelf was altijd de beleefdheid zelve, maar vertrouwen deed ze hem nooit. Ze herkende in hem de sporen van een soortgelijke opvoeding die ze zelf heeft gehad. Het maakt hem tot een geduchte tegenstander, iemand die ze in de gaten moet houden voordat hij vanuit het niets toeslaat en haar aftroeft.
En toch blijft dat intrigeren. Devika houdt van dat soort spelletjes, en een uitdaging van zijn kaliber komt ze maar zelden tegen. Hij is misschien meer robot dan mens, maar juist dat roept bij haar de vraag op: wat gebeurt er als ze dat masker openbreekt? Zit er nog iemand onder, of is hij helemaal uitgehold door de wereld waarin ze beiden zijn opgegroeid?

☼

☼

☼

Dramatic

Index RPG Actieve Topics Zoek