Een plan...

Daar stonden we dan, op het perron, we liepen weg van het perron en toen we bij de kiosk gingen schuilen kreeg ik een plan, "Ik heb het!" riep ik.
Een paar mensen keken me aan en ik werd rood, ik dacht hardop dat deed ik wel vaker, maar dit was best beschamend. "Wat heb je?" vroeg Kiana.
"Ik weet hoe we hier weg kunnen komen, ik heb een plan wat kan lukken maar dan moet er wel een beetje geluk bij komen kijken." antwoordde ik.
"We luisteren." zei Lisa. "Oke, ik heb mijn telefoon, als we die nou verkopen voor ongeveer 100 euro, dan kopen we voor dat geld treinkaartjes terug naar Amsterdam en vanaf daar naar Utrecht. En tja, met geluk bedoel ik dat dat eigenlijk bijna alleen kan bij een telefoonwinkel waar je je telefoon kan inruilen voor geld, en we dus het geluk moeten hebben dat er zo`n winkel in de buurt zit." legde ik uit.
"Kan werken, maar dan moeten we inderdaad geluk hebben." zei Kiana.
We liepen weg van het station en een paar straten verderop zagen we een telefoonwinkel. Op de winkelruit stond Cash 4 your Phone!.
Ik liep naar binnen en legde mn telefoon op de toonbank, ik vertelde de man dat ie opgeladen moest worden en dat ik hem daarna wilde verkopen.
De man deed hem aan de lader en toen het batterijtje van rood naar groen ging keek de man hoeveel hij ervoor wilde geven. Ik wilde graag 100 euro want dan konden we terug, maar de kans dat ie dat gaf voor een gebruikte telefoon leek me niet erg groot. "175 euro." zei de man. Ik lachte en nam het geld aan. We gingen terug naar het station en kochten 3 kaartjes om naar Amsterdam te gaan. Eenmaal zittend in de trein voelde ik getik op m´n schouder, ik keek achterom en wat ik daar zag...