014 Part 2

'What?' vroeg ik. Volgensmij had Damon iets te veel gedronken gisteravond. Nou, eigenlijk vanochtend. 'Hoeveel bier heeft hij op?' vroeg ik aan Stefan. 'Ongeveer 6 bier, 3 wodka, 4 tequilla en twee of drie ouzo.' Hmm. Niet genoeg voor hem om wartaal uit te slaan. 'And why do you think I have 'the power of no power"?' Damon keek me aan met zo'n 'kom-aan-ik-ben-dronken-en-zelfs-ik-snap-het-nog' blik. '1: You are immune to my power and Stefans power. B: Because I just saw that.' Okay, hij was echt nog dronken. Hij ging van 1 naar B! 'But the first time, at the almost accident, Stefan wasn't surprised!' protesteerde ik. 'That's because I didn't lock you out.' zei Stefan. Whut? Hij zag mijn niet begrijpende blik en zuchtte. 'Bij het manipuleren van tijd zijn er altijd twee krachten: de vertragende kracht en de beschermende kracht. Mensen, nouja, mensen, zoals ik beheersen alleen het beschermende deel: deze bepaalt wie normaal blijft bewegen en wie vertraagt of stopt. Maar zodra ik het beschermende deel inschakel, wordt het vertragende deel ook direct actief. Hoe meer energie ik in het beschermende deel stop, hoe langzamer de mensen gaan.' 'Okay. Maar manipuleer je dan het vertragende deel ook niet?' 'Het is meer het gevolg van een gevolg. Doordat ik energie erin stop, komt het beschermende deel. Door het beschermende deel komt het vertragende deel er weer.' Mensenkinderen, het leek net school. No me gusta. 'Dus jij zegt dat bij het bijna-ongeluk jij mij binnen het beschermende deel had?' 'Jup. Anders zou jij op normale snelheid doorgaan, dat zou een beetje raar zijn.' Ik knikte, dat klonk wel logisch. 'Maar wat zagen de andere mensen dan?' Stefan haalde zijn schouders op: 'Dat we langzamer gingen rijden, waarschijnlijk.' Okay, het was dan onmogelijk voor de wetten van Newton en Einstein enzo, maar het klonk logisch. 'Ehm, Jade, er is misschien een klein probleempje.' zei Stefan. 'Wat?' vroeg ik, geschokt door zijn plotseling serieuze stem. Hij legde zijn handen op mijn schouder. 'Je tomatensoep is koud geworden.' Ik keek met een berekenende blik naar mijn soep. Die was inderdaad koud. Ik pakte m'n kom op en rende richting de keueken toe, terwijl ik 'Microwaaaaave!' riep. Uiteindelijk verdwaalde ik en sleurdde Damon me mee naar de keuken. Richtingen zijn nou eenmaal niet mijn sterkste punt. Nadat ik mijn soep op had, keek ik afwachtend naar Damon en Stefan. 'Dont I get a tour through this beautiful house?' vroeg ik onschuldig. 'Nope. Got a hangover.' zei Damon en hij liep naar boven, waarschijnlijk naar z'n bed toe. 'Ik geef je wel een rondleiding.' zei Stefan. Uiteindelijk zag ik niet zoveel van het huis, maar alsnog. Muahahahaha.