Friendzone.

Toen we eindelijk onze koffie's kregen voor geschoteld keek ik op naar Liam met een vragend blik. 'Dus zeg nou maar wat er is, je maakt me nieuwsgierig.' Liam grijnsde even naar me en schudden zijn hoofd afkeurend, maar al snel keek hij hem weer serieus aan. 'Dus je weet dat ik mee doe met x-factor hé.' Ik keek hem aan en schoot in de lach. 'Moest je me hier voor om 11uur uit mijn bed hallen, ik wist het allang het is namelijk op tv te zien.' Ik haalde eens een hand door mijn haren heen en keek hem aan. 'Dat is het niet.' Zei hij snel en keek me aan. 'Wat is er dan wel?' Ik keek naar hem en nam eens een slok van mijn koffie. 'Nou, je moet wel beloven dat je er niks van zegt tegen iemand anders.' Ik keek hem nu even boos aan. 'Liam god zeg wat er is!' Hij schrok even en keek me aan. 'Sorry, ik ben gewoon moe.' Zei ik maar snel en keek hem aan. 'Nou, dus we hebben een nieuw idee gekregen om samen een groep te vormen met 4 andere finalisten.' Ging hij verder en ik knikte eens. 'En het ze verwachten veel vrouwelijke fans dus.' Ik keek hem aan en fronste eens. 'Praat verder.' Mompelde ik en keek hem aan. 'Dus moeten we even praten over nou, onze situatie.' Ik keek naar hem en liet de woorden nog eens even allemaal bezinken maar al snel wist ik al wat hij bedoelde. 'Oh ik snap het al.' Zei ik even en beet even op zijn onderlip. 'Nou kijk Al, ik weet dat het moeilijk is maar je weet dat dit het gene is wat ik altijd wilde.' Ik knikte rustig ookal kwamen zijn woorden maar traag aan bij me, ik wist wat hij bedoelde en als je het in een normale zin zou zetten dan zou het er uitkomen als ; je bent weer in de friendzone, maar maak je geen zorgen ik heb een leuke carrière en van mij hoor je niks meer. Prima, net de woorden die ik moest horen om 11uur 's nachts terwijl ik dood moe was en morgen ook nog naar school was. Oh oh wat was hij een heer.