THE SPOOKIE GIRL :)

Dit is het verhaal van een meisje die echt meer wil weten over haar verleden. Een paar jaar geleden toen haar ouders stierven of beter gezegd vermoord waren moest ze vluchten, want ze was wees. Niemand kon haar nog helpen, haar oma en opa moesten niets van haar weten en haar andere familieleden waren ook vermoord. Ze was helemaal alleen op de wereld. Toen de politie van New Jersey haar vond tussen de vuilnisbakken, brachten ze haar naar een weeshuis. Toen ze er aankwam kreeg ze al direct een kamer en kleren. Ze was verbaast dat er zoveel weesjes waren. Toen ze kennis had gemaakt met haar kamergenoot Jessica, of Jess, vertelde ze al meteen de legende van het weeshuis Joma…
“Wat zeg je Jess? Spoken! Je bent gestoord!!”
“ Nee echt?”
“Echt, en vertel nu verder!”
“…”
Toen ze klaar was met vertellen was het al tijd om te eten. Al snel had Gwen nieuwe vriendinnen maar ze had ook al een vriend. Chace’ ouders hadden hem verlaten en daarna gedropt in een vuilnisbak van de GB. Linia was ook een wees maar ze dacht echt dat ze alles was. Altijd roze… we noemden haar allemaal Barbie. Ik haatte haar. Waarom weet ik niet, misschien omdat ze altijd aan zichzelf dacht. Mijn ouders vertelden me ooit: “Als een kind naar zichzelf kijkt zijn ze het niet waard om je vriend te zijn.” ’s Avonds lag ik in bed en dacht ik na of de legende echt kon zijn. Toen ik juist in slaap was gevallen hoorde ik een stem op de gang. Het was een meisjesstem. Ze kwam dichterbij en toen ik plots iemand voor de deur zag staan maakte ik Jess wakker.
“Jess, er staat iemand voor de deur zou het dat spook zijn waarover je had vertelt?”
“ZZZ…”
“Jess!!!”
“WAT?!”
“Het spook staat voor de deur!”
“Doe niet zo dom wie is er dan gestoord?”
“AAAAAAAAAAHHHH!”
Plots ging de deur met een ruk open. Mevrouw Liguine stond in de deuropening.
“Wat is er? Ik hoorde gegil, je weet dat je niet mag praten over de avond.”
“N…Niets hoor, Mevrouw Liguine, ik euhm ik dacht dat er een inbreker was ofzo….”
“Ja precies!”, zei Jess overtuigend.
“Zie maar dat je niet meer gilt of je weet wel wat daar aan vast hangt!”
“Jaja, we gaan… stil zijn. We zullen zwijgen tot morgen vroeg, we zullen niets meer zeggen tot morgenvroeg en we zullen…”
“Jaja we weten wat je bedoelt, Jess zorg maar dat je het navolgt!”
“Ja, mevrouw Liguine”
“Wacht ben jij niet dat nieuwe meisje? Euhm… Gwelovine? Nee nee, Gliwodine?”
“Gwendoline, mevrouw, je mag me gerust Gwen noemen.”
“Welkom! Heb je het hier naar je zin?”
“Ja, hoor, ze heeft mij toch…”
“Wie zegt dat ze dat leuk vind?”
Plots stond Barbie in de deuropening, ze riep zo luid als ze kon “KAN DAT GEKIBBEL IETSJE STILLER ER PROBEREN HIER MEISJES TE SLAPEN EN EEN MEISJE BEN IK!!!”