005

Zondag, 14.50, op weg naar de MacDonalds
Ik liep langs een stoplicht. Misschien was het toch slimmer geweest om op de fiets naar de Mac te gaan. Maarja, ik kon nu niet meer terug. Ik drukte op het knopje van het stoplicht en wachtte tot hij op groen sprong. Okay, ik bleef op het knopje drukken, maar hij gaat dan gewoon sneller op groen! Ik keek wat rond en zag een kat. Bah. Ik ben echt geen kattenmens, ik ben ook allergisch voor katten (ook voor zeurende zusjes, maar dat heeft er niks mee te maken). Die kat bleef maar naar mij staren. 'Dude, ik heb geen vis,' mompelde ik. 'ksst!' De kat bleef zitten. Zucht. Ik stak de straat over, ging linksaf, werd bijna aangereden door een fietser en liep naar de ingang van de MacDonalds. Daar stond hij al. In een leren motorjack. Niet zo'n lelijk ik-heb-deze-aan-omdat-het-cool-staat-jack, maar een die-vlieg-gaat-pijn-doen-als-ik-deze-niet-aandoe-jack, maar daardoor veel hotter, met een helm in zijn hand. 'Hey Stefan.' zei ik. 'Hi Jade,' zei hij, en hij glimlachtte -pefecte tanden-, 'heb je er al zin in?' 'Tuurlijk. Hoewel dit eigenlijk totaal nutteloos is, maar alnsog.' zei ik, ook glimlachend, 'zullen we dan maar gaan?' 'Prima. Jij bent lopend, niet waar?' 'Klopt, het is maar een klein stukje.' 'Nou,' zei hij, 'ik heb een beter idee. Als jij nou eens achterop springt, zijn we er eerder en kunnen we langer "leren".' Ik haalde mijn schouders op. 'Ik heb er geen problemen mee. Maar heb je wel een helm dan?' Hij liep naar zijn motor en deed een of andere klep open. Hij pakte er een zwarte helm uit en gaf die aan mij. 'Okay, dan kunnen we denk ik wel gaan,' zei ik, 'Weet je de weg?' Hij schudde zijn hoofd. 'Oh, geweldig...' mompelde ik. Nu moet ik m'n ruimtelijk inzicht ook nog gebruiken. Ik legde Stefan de weg uit, wat niet zonder moeite ging, aangezien ik rechts en links altijd door elkaar haalde. Hij stapte op zijn motor en ik gin (zonder hem of mijzelf te bezeren achter op zitten. Ik zette die helm maar op (ramp voor je haar) en stond toen voor een dilemma: hoe ga ik niet van die motor afflikkeren zonder hem direct een 'knuffel' te geven en heel awkward te lijken? Gelukkig hoefde ik hier niet lang over na te denken. Gelukkig, want in het weekend moet je niet nadenken. Maarja. Stefan reikte achter zich, pakte mijn hand en trok mijn arm om hem heen. 'Je wil er toch niet afvallen?' hoor ik hem zacht zeggen. Nouja, waarschijnlijk niet zacht, want alles werd gedempt door die helmen. Ik sloeg mijn andere arm ook om hem heen en hield me stevig vast. Hij startte de motor op en gaf geleidelijk gas. Tot mijn grote verbazing viel ik er geen één keer af. Zelf niet bijna! Bij mijn huis aangekomen (zonder ook maar één keer verkeerd gereden te zijn) deed ik de deur open en pleurde mijn jas op de grond, legde Stefans reserve helm voorzichtig neer. Ik had de 'leeropstelling' al klaar staan (lees: de computer stond aan) en pakte wat te drinken. 'Wil je ook wat drinken?' 'Nee, bedankt.' zei hij. 'Dan niet,' mompelde ik, 'Nou, als jij nou eens die zelftest gaat doen, bespreken we straks je fouten.' Hij knikte en ging achter de (verschrikkelijk slome) computer. Ik zwierf een beetje rond in mijn door mij rommelige huis. Het was niet het grootste huis, en de tuin had de grootte van een postzegel, maar het stond vlak bij de stad. Uiteindelijk pakte ik maar een boek en herlas die maar weer. Soms gluurde ik over mijn boek heen en keek naar Stefan, terwijl hij alle vragen zwoegend beantwoordde. Ik keek nog eens goed naar hem: bruin haar, groene ogen, omgringt door lange wimpers, een rechte neus en perfecte lippen. Niks op aan te merken, dus. Hij was echt knap. Ik voelde de vlinders in mijn buik fladderen. 'Alle aapjes op een stokje!' mompelde ik, onhoorbaar voor Stefan, terwijl ik me verstopte achter mijn boek. 'Ik ben toch niet ... verliefd?' Voordat ik op deze 'zeer filosofische' vraag kon doorgaan werd ik uit mijn gedachten gehaald door Stefan. 'Jade? Ik ben klaar. En volgensmij heb ik welgeteld drie vragen goed.' Ik zuchtte. Dit wordt nog wat...