In het busje...

Toen we wegreden met het busje duurde de reis lang, heel lang. De reis duurde 4 uur... Na die 4 uur kwamen we aan in Düsseldorf bij een tankstation. De man trok me uit het busje en liep met me het bos naast het tankstation in. Toen we verder het bos in liepen stond er een klein huisje, de man van het busje trapte de deur kapot en daar troffen we twee bejaarde Duitsers aan. Ik keek om en hoorde daarna twee schoten, ik keek meteen weer de andere kant op en daar lagen de bejaarden op de grond, de man met een gat in zijn borst en de vrouw met een bebloed gat in haar hoofd. Ik schrok en wist dat ik deze man moest gehoorzamen en niet moest tegenspreken als ik ooit nog in Nederland wilde komen. We liepen verder en daar stond een klein meisje met rood haar en sproeten. Ze begon te huilen, ik wist wel bijna zeker dat dit haar opa en oma waren. Ik rende weg en de man van het busje kwam achter me aan! "Rot op!" zei ik.
Ik sprintte een paar keer heen en weer door het bos en ik was hem kwijt! Eindelijk! Ik zag een vrachtwagen met een Nederlands kenteken en vroeg of ik mocht meeliften naar Utrecht, de man zei dat dat goed was. Toen ik in Utrecht kwam belde ik bij de eerste de beste telefooncel meteen mijn ouders en ik zei dat alles goed was. Toen zag ik Kiana en Lisa lopen aan de overkant. "Hey!" riep ik. Ze kwamen naar me toe rennen en vroegen hoe het met me ging, toen ging ik naar huis en toen alles was afgehandeld met de politie ging ik achter de pc, ik zag dat ik een nieuwe e-mail had binnen gekregen:

Van: Kees de Ruiter
Aan: Jarie Koch
Onderwerp: Ik krijg je wel

---

Hey Jarie,

Je bent dan misschien vrijgekomen maar ik heb net je schooltas geopend en ik vond in je agenda je
Telefoonnummer en e-mailadres, ik zal je dus nog wel krijgen en je bent nog niet van me af, en wie
weet waar we dan naartoe gaan. Ik zie je spoedig

Kees


Wordt vervolgd...
:X