019.

Mathilde Monique Boosch (Zaine)

We zaten ongeveer al zo’n halfuurtje op de boot. Ik had gedanst met Amber, maar wanneer die eventjes neer was gaan zitten, werd Louis mijn nieuwe danspartner. Hij deed de vreemdste danspasjes die ik met moeite kopieerde, waardoor ik er vast lachwekkender uit had moeten zien dan hem. Wanneer mijn benen begonnen te klagen omdat ik te veel op en neer had zitten springen, had ik me in mijn eentje teruggetrokken naar de andere kant van het cruiseschip.
De kapitein had de boot stil gelegd en was begonnen aan de cocktailbar, waardoor de boot nu stilstond middenin de zee. In de verte zag ik nog de kleine lichtjes van de stad Firenze. Het water klotste zachtjes tegen de rand van de boot aan. Het maanlicht weerkaatste op het water, waardoor er een sprookjesachtig tafereel ontstond. Aan de hemel fonkelden duizenden sterren, veel meer dan ik ooit in mijn hele leven gezien had. Ik zuchtte diep en kon alleen maar naar daar kijken. Ze deden me denken aan de ogen van Niall, die twinkelden ook altijd zo mooi.
Opeens voelde ik iets warms over mijn schouders. Ik keek geschrokken op. Niall stond grijnzend achter me en hij had zijn vestje over mijn rug gelegd. Ik wou protesteren, maar bedacht me dat dat er niet echt elegant uit zou zien in het zwarte jurkje dat ik droeg. Ik vond het eigenlijk niet erg, maar ik wilde ook niet dat hij het koud zou krijgen. “Dank je”, zei ik uiteindelijk. De glimlach die daarop volgde, was spontaan.
“Graag gedaan”, zei hij. Hij kwam naast me staan en keek ook naar de sterren. “Ik heb er nog nooit zo veel gezien”, zei Niall terwijl hij zijn ogen haast uit zijn kop keek.
Ik had hem de hele tijd aan zitten staren. Ik kon er maar niet over hoe mooi deze jongen was en zijn aaibaarheidsfactor was eentje die verboden moest worden, omdat ik er helemaal gek van werd. Daarbij was hij nog zo verschrikkelijk aantrekkelijk in alle betekenissen van het woord, waardoor ik onbewust wat dichter naast hem was gaan staan.
“Wil je weten hoe het komt dat we hier meer sterren zien dan in Londen of een andere plaats?” vroeg ik terwijl ik mijn ogen terug op de lucht richtte.
“Ja”, zei Niall op een geïnteresseerde toon.
“Dat komt omdat wij te veel licht maken. Doordat er in de grote steden te veel licht is, kunnen we het licht van de sterren niet zien. Da’s best zonde”, vertelde ik hem.
Ik draaide mijn hoofd terug naar hem toe en zag dat hij me ook aankeek. Zijn ogen fonkelden prachtig in het zwakke maanlicht en er stond een glimlach op zijn gezicht. Mijn wangen gloeiden en ik voelde mijn mondhoeken opeens naar boven trekken, waardoor er een kleine glimlach op mijn gezicht ontstaan was.
“Inderdaad”, zei hij na een lange stilte. Ik wendde mijn blik naar de grond en knikte langzaam.
Opeens voelde ik het gesprek naar de ongemakkelijke richting gaan, aangezien ik opeens niet meer wist waarover ik het met hem moest hebben en de stilte tussen ons al te lang bezig was. “Waarom zijn jullie hier?” vroeg ik uiteindelijk, omdat dat het eerste was dat in me opkwam.
Niall zuchtte en wanneer ik hem terug aankeek, zag ik dat hij zijn schouders ophaalde. “We zaten al wekenlang in de studio en we hadden nog steeds geen volledig liedje geschreven. Savan raadde ons daarom aan om op vakantie gaan. Het was Liams grootmoeder die ons aanraadde om naar Toscane te trekken met de hele groep, dus hebben we dat maar gedaan.” Terwijl hij me alles uitlegde, keek hij afwezig naar de golven van de zee en ik had zijn voorbeeld gevolgd.
Ik had de hele tijd aandachtig zitten luisteren. Niet alleen omdat zijn antwoord op mijn vraag me interesseerde, maar ook omdat ik helemaal gek was van zijn Iers accent. Hij had echt een leuke stem om naar te luisteren.
“Waarom zijn jij en Amber hier? Toch ook niet door dezelfde reden, hoop ik? Want ‘Licht uit’ was zo geweldig, dat zoiets wel onrealistisch lijkt.”
Ik perste mijn lippen samen tot een verontschuldigende glimlach en trok mijn schouders op. “Toch is het zo”, zei ik terwijl ik hem aankeek.
Hij had voor enkele secondes een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht, maar hij herstelde zich. “Dat is jammer. Nu kan ik tijdens de vakantie jullie nieuwe boek niet lezen.”
Ik grinnikte. “Ik vind het ook jammer, want nu kan ik tijdens de vakantie niet naar de liedjes van One Direction luisteren.”
Niall lacht eventjes, maar sloeg toen speels met zijn vuist tegen de bovenkant van mijn schouder. Of ik denk toch dat hij het speels bedoelde en ik ben er zeker van dat zijn vrienden het niet erg vonden, maar ik vond dat het redelijk pijnlijk was. “Jij bent slim”, zei hij met een brede grijns.
Ik trok een glimlach op mijn gezicht en besloot om de pijn te negeren. Ik sloeg hem ook speels met mijn vuist en schudde het hoofd. “Ik herhaal alleen de dingen die jij gezegd hebt, maar door mijn oogpunt.”
“Het klonk slim”, ging Niall in de tegenaanval. Ik keek hem even met één opgetrokken wenkbrauw aan, maar wanneer ik hem op dezelfde manier terug zag kijken, schoten we beiden lichtjes in de lach.
De stem van Louis deed ons beiden stoppen met lachen. “Mathilde! Mathilde! Kom eens even die cocktail van je maken!” riep hij terwijl hij met beide armen naar ons zwaaide, alsof we te dom waren hem op te merken.