Hoofdstuk 4

Morgan deed de deur van haar appartement open en gooide haar jas op de kapstok. Zonder omkijken plofte ze in de zetel. Haar oog viel op een papiertje dat op haar koelkast geplakt was. Ze liep in een bijna rechte lijn naar de koelkast. Het was van Nick. Ben pas laat thuis. Nick ‘Blijf maar lekker lang weg’ dacht ze. Ze had geen zin in de confrontatie. Ze was het vertrouwen in Nick verloren toen ze vernam dat Nick drugs dealde. Ze deden een inval en hij was net op die plaats. Morgan knikte even met haar hoofd. Ze trok de koelkast open en bestudeerde wat er in lag. Haar lasagne lag er nog steeds te wachten. Al glimlachend verwelkomde ze haar avondmaal. Ze zetten haar oven op 250°C en slenterde weer naar haar comfortabele zetel. De tv zou haar even vermaak moeten brengen. Even later zette ze haar lekkere vriend in de oven en dekte de tafel voor één persoon. Wat je dekken kon noemen in ieder geval. Slonzig lagen haar mes en vork naast haar bord, helemaal tegenin de tafeletiquette.

Morgen zou ze naar die oude vrouw gaan. Ze nam het papiertje uit haar broekzak. Het adres bevond zich net buiten de stad. Ze kwam er nooit, maar ze wist dat alles rondom de perifeer van de stad anders was. Rustiger zeiden ze. Veel aangenamer en beter als je een gezin zou willen starten. Morgan dacht liever nog niet aan een gezin. Ze was nog vrij jong en hield van haar vrijgezellenbestaan. Ze was nog niet toe aan een serieuze relatie, laat staan huisje, boompje, tuintje. Ze nam haar ovenwanten en nam haar lasagne klunzig uit de oven. Ze gooide praktisch de lasagne op haar bord, maar dat maakte haar niet uit.

Morgan ruimde alles op. Het was net 23h gepasseerd. Nick was nog steeds niet thuis. Ze rolde een keer met haar ogen. Typisch. Ze griste haar papiertje met het adres van het salontafeltje. Ze nam haar laptop uit de kast en zette die op haar eilandje in de keuken. Eigenlijk was het geen keuken, of toch niet alleen de keuken. Het was een hele leefruimte: de keuken, eetkamer en de woonkamer. Klein maar fijn, en dat klein voelde je helemaal niet. Ze zocht de route op naar de vrouw haar huis. Morgan noteerde enkele belangrijke punten. Ze klapte haar laptop weer dicht en dacht na. ‘Wat moet ik zeggen als ik daar aan kom?’ ‘Wat als ze me niet binnenlaat?’ Ze wist zo snel geen antwoorden. Ze zou in ieder geval morgenochtend naar de winkel gaan voor een thee. Dan stond ze daar in ieder geval niet met lege handen. ‘Zou ik wel thee meenemen? Die oude vrouw heeft sowieso thee in huis.’ Ze schudde die gedachte weg en borg haar laptop terug op. Ze deed de lichten uit en ging naar haar kamer. Het stond in ieder geval vast dat ze morgen zou gaan. Ze kleedde zich om en zocht haar plaatsje in bed. Ze sloot haar ogen. Morgan dacht nog even de deur open en dicht te horen gaan. Dat zou Nick zijn.