Hoofdstuk 1

Morgan knipperde het licht in de gang uit. Ze sloot de deur achter zich en liep de trappenhal in. Het was weer eens veel te laat geworden. Er was ook altijd zoveel papierwerk dat ze moest doen, maar ze wist dat haar werk respectvol was. Haar baas was goed voor haar, zeker wanneer ze overuren maakte. Ze zuchtte eens. Haar lichaam begon moe te worden. Doorheen het gevoel van moeheid voelde ze ook aan dat ze dringend iets moest gaan eten. Thuis wachtte er een heerlijke lasagne in de koelkast, een heerlijk vooruitzicht. Ze deed de trappen één voor één. Doordat haar benen bewogen, voelde Morgan zich al wat minder moe. De laatste trede kwam er aan en ze deed automatisch de deur al open. Ze liep richting de voordeur. Morgan gaf een vriendelijk knikje naar Anton, de conciërge van deze avond. Soms bleef ze nog even babbelen, maar vandaag was haar honger te groot. Met grote passen liep ze naar de voordeur. De koele avondlucht streek langs haar gezicht toen ze buiten kwam. Het zou snel november worden en dat betekende dat het nog kouder ging worden. Morgan was meer een zomermens, altijd al geweest. Ze liep rustig naar haar auto, maar er was iets anders aan deze avond. Ze kon niet zeggen wat, maar het gaf haar de kriebels. Enigszins een beetje afgeschrikt, startte ze haar autootje en reed naar huis.

Ze parkeerde op de parking van haar flatgebouw. Ze deed rustig de auto op slot, maar alweer kreeg ze een raar gevoel. Ze holde naar binnen. De trap leek soms eindeloos lang, maar Morgan was getraind. Ze zocht de sleutels in haar tas. Terwijl ze haar handen in de tas had, ging de deur vanzelf op een kier staan. Het traag openen van de deur verliep met een irritant gepiep. Morgan had zeker weten de deur niet open laten staan. Het licht bleek aan te zijn. Ze zocht snel naar het kleine busje deodorant in haar tas. Klaar om in iemands ogen te spuiten deed ze met haar linkerhand de deur verder openen. Ze schrok zich dood toen ze zag wat er aan de hand was.