010.

Amber Nathalie Hendricks (ScotlandYard)

Ik was me net aan het aankleden toen ik beneden rumoer hoorde. Snel trok ik een net lang genoeg hemd over mijn hoofd en liep op blote voeten naar beneden. Mijn natte blonde haren lagen over mijn rechterschouder en maakten het witte hem kletsnat. Niet dat me dat iets kon schelen. Nieuwsgierig stapte ik de grote raamdeur in de woonkamer door en keek naar Mathilde, die krijsend wegdook voor papieren bolletjes die door de jongens over het hek gesmeten werden. Ik leunde tegen het raamkozijn en schraapte mijn keel. Mathilde keek geschrokken om.
"Amber," zei ze met grote ogen.
"Wat ben je in godsnaam aan het doen?" vroeg ik met samengeknepen ogen.
Plots doken vijf hoofden op boven het hek.
"Hé, kijk, onze Furie heeft zich bij ons gevoegd," grinnikte Zayn geamuseerd.
Ik tuitte zacht mijn lippen en keek naar de vijf jongens.
"Oh, je bent je aan het vermaken met de buren," zei ik minzaam.
Ik voelde hoe hun ogen over mijn lichaam gleden. Nu kon het me wél wat schelen dat mijn witte hemd doorschijnend werd door het water uit mijn haren. Ik rechtte mijn rug en sloeg mijn armen voor mijn borsten voor elkaar. Gedaan met het gegluur. Ik droeg nu wel een bikini onder het hemd, maar het was een kwestie van principe.
"Hé, mijn ogen zijn hier," snauwde ik terwijl ik naar mijn gezicht wees.
Harry's blik schoot naar mijn gezicht en hij grijnsde even betrapt. Mathilde raapte haar schrift van de grond en drukte die tegen haar borstkas.
"Ik ga het eten klaarmaken," zei ik koeltjes, waarna ik de keuken inliep.
Het zou vanavond salade en Zwanworstjes worden, iets anders stond er niet in de koelkast. Ik deed de salade in een grote kom, mengde die met een dressing en goot de worstjes af. Zonder naar het hek te kijken, zette ik de tafel buiten aan het zwembad klaar. Ondertussen voelde ik Mathilde's blik op mijn lichaam branden. Toen ze zich voorzichtig op een stoel zette, keek ze me afwachtend aan.
"Geef ze toch een kans, ze vallen echt mee," probeerde ze.
Ik keek haar vanonder mijn wimpers aan en stak een blaadje sla in mijn mond. Langzaam begon ik te kauwen.
"Ik weet het niet. Je weet dat ik het haat als jongens naar me kijken alsof ik een stuk vlees ben," antwoordde ik nadenkend.
Ze zuchtte.
"Je kan het hen niet kwalijk nemen. Je bént een mooi meisje en het blijven jongens,"
Ik grijnsde even.
"Lesbisch," mompelde ik terwijl ik kuchte.
"Dat weet je toch, lieverd,"
Ik lachte geamuseerd en kauwde op een stukje Zwanworst. Aan de andere kant van het hek hoorde ik de jongens lachen en het water plonsen.
"Lukt het schrijven wat?" vroeg ik om van onderwerp te veranderen.
"Nee, niet echt," antwoordde Mathilde zuchtend.
"Ik zal morgen eens proberen,"
De rest van de tijd aten we in stilte. Alleen de stemmen van de jongens weerklonken door de koele avondlucht.
"Ruim jij af? Ik ga nog even zwemmen," zei ik toen we klaar waren.
Ze knikte en bracht de borden naar binnen terwijl ik mijn hemdjurkje over mijn hoofd trok. Sierlijk sprong ik van de rand het water in en zwom naar de andere kant van het zwembad. Toen ik weer bovenkwam, hoorde ik één van de jongens lachen. Het was een aanstekelijke lach, met een leuke korrel in. Instinctief bedacht ik me dat het Harry's lach moest zijn. Ik glimlachte even onwillekeurig en leunde op de rand van het zwembad. Alles bij elkaar hadden ze buiten het gluren niks misdaan. Morgen was er nog een dag. We zouden dan wel zien.