56.

Nog steeds verbaast zit ik naar de deur te staren en hoor alleen maar gelach en veel gestommel uit de kamer van Bill. Ik kijk Tom raar aan en zie dat hij me ook zit aan te kijken waardoor ik ook wel moeten lachen. De eerste lach die er sinds gisteren op m地 gezicht verschijnt. Nog steeds begrijp ik niet wat er allemaal gebeurd is en er tollen heel de tijd vragen rond in m地 hoofd. Ik ben er totaal niet bij met m地 gedachten en dat merken de anderen ook wel, maar ik trek me er niet zoveel van aan. Momenteel zit ik echt in m地 eigen wereld en kan alleen maar aan Alex denken. Z地 gezicht flits heel de tijd voor m地 ogen. Ik sta op een loop naar beneden, wat ik daar wil doen weet ik ook niet precies. Ik vrees echt dat ik nog een tijd zo doelloos zal rondlopen. Maar ja, wat wil je ook. Ik hoor voetstappen achter me en even wordt er over m地 hoofd gewreven. Ik draai m地 hoofd en zie dat het Tom is. Een kleine glimlach verschijnt op m地 gezicht maar hij is even snel weer weg zoals hij verschenen is. Ik zie dat Tom doorloopt naar de keuken en daar wat begint rond te rammelen in de kasten, waarschijnlijk opzoek naar eten. En opnieuw staar ik verweesd voor me uit, niet wetend wat ik moet doen. Maar vooral omdat ik niet weet wat ik nog met m地 leven zou moeten doen. Alles rondom mij loopt fout of gaat niet volgens plan. En serieus, dat is nogal een deprimerend effect. Ik word opgeschrikt uit m地 gedachten door de bel die gaat.