Isabelle,
Het werd erger en erger met mij. De mensen die langslopen, vragen af en toe steeds of het met me gaat. Ik knik dan. Ik speel en speel heel de dag, zonder pauzes. Mijn vingers lijken wel te rotten. Als dood vel. Ik ben ook dood vel. Om het zo maar nog aardig te zeggen. Vandaag heb ik een flesje water van een mevrouw gekregen. Ik ben haar er heel erg dankbaar voor. Zelf kan ik het niet kopen, ik spaar voor mijn operatie. Dat betekend dus dat ik geen geld voor eten en drinken moet gebruiken. Het geeft ook niet, zo voel ik het dan. Ik glimlach en speel door.

Ik hoest zachtjes en hou mijn adem in. Alsjeblieft, niet nu al. Ik hou mijn adem nog meer in om niet te gaan hoesten, zodat de mensen niks merken. Ik kijk even rond en haal weer adem als ik zie dat er niet echt heel erg veel mensen rond lopen. Ik hoest en hap naar adem een paar keer achter elkaar. Zo zou het wel door blijven gaan. Ik hap nog een keer naar adem, en hoor iemand 'Gaat het wel?' zeggen. Ik knik zonder op te kijken. Ik speel verder waar ik gebleven was. Ik was beter en beter geworden in spelen, ik verdiende ook veel meer geld. Nog 300 dollar, en ik kon mijn operatie betalen.

Na een tijdje nog gespeeld te hebben, voelen mijn vingers lam aan. Ik kan ze haast niet bewegen, maar probeer het toch. Ik hap weer een keer naar adem, en voel zachtjes dat mijn keyboard word weggetrokken. Ik probeer hem weer vast te grijpen, maar het lukt niet. Ik hap weer naar adem en kijk op naar de gene die mijn keyboard weg trok.