33.

Roselyn Valentina Patterson

Oké Rose. Rustig blijven ademhalen. Dit was gewoon een droom. Een verschrikkelijke droom. Ik zuchtte even diep en sloot m’n ogen. Ik droom ik droom ik droom. Ik durfde niet in m’n arm te knijpen, bang dat ik niet wakker zou worden. Ik schrok op van een deuntje. En niet zomaar een deuntje. Het was dat irritante rotlied genaamd Baby. Hoe kwam ik daaraan? Ik had dat hele lied geeneens op m’n mobiel staan. Justin had dat natuurlijk gedaan. En ik had nog zo tegen hem gezegd dat hij niks moest gaan veranderen omdat ik hem anders zou slaan. De sukkel. Maargoed, m’n mobiel rinkelde en dat betekende dus dat iemand mij nu aan het bellen was. En ik hoopte dat dat Jus niet was. Alsjeblieft niet. Dat zou echt een ramp zijn. Voorzichtig pakte ik m’n mobiel en keek op het schermpje. Ja hoor, Jus. Snel gooide ik m’n mobiel op de grond en ging onder de dekens liggen. Steeds weer bleef dat irritante deuntje rinkelen. BABY BABY BABY OOOH. Ik sloeg m’n handen voor m’n oren en begon er een ander liedje doorheen te zingen. ‘OOOH LALALA, IK VOEL ME TOCH ZOO ZIELIG. OOOH LALALA, IK BEN ZO OEKELDOM. OEEH LALAA, WAS IS HET LEVEN TOCH SOMS STOM. OOOH EN DAT RIJMT, IK BEN GEWELDIG IN RIJMEN. JAJA, RIJMEN IS COOL. EN NOU, KUTMOBIEL HOU EVEN JE SMOEL. OOOH LALALA.’ Ja, dat hielp ook echt. Dat ding ging echt niet vanuit zichzelf stoppen alleen omdat ik even dit geweldige liedje verzonnen had. Nee, óf ik moest nu gewoon opnemen óf ik kon m’n mobiel natuurlijk gewoon uitzetten. Hah, dat was slim. Ik raapte m’n mobiel weer op en zette hem snel uit. Opgelucht keek ik naar het zwarte scherm. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had. Nu kon Jus me niet meer bellen. Een paar minuten later hoorde ik de deurbel gaan. Vrolijk huppelde ik naar de deur en deed hem open. Tot m’n grote schrik zag ik daar Jus staan met zijn mobiel in z’n hand. Tja, dat kon natuurlijk ook. Ik was helemaal vergeten dat hij ook gewoon naar me toe kon gaan. En nu was hij er dan. Hij keek op van z’n mobiel en keek me woest aan. Ik schrok van de blik in z’n ogen. Zonder iets te vragen of te zeggen liep hij naar binnen en gebaarde toen dat we maar even naar boven moesten gaan. Ik zuchtte, sloot de deur en liep zenuwachtig naar m’n kamer met Jus op m’n hielen. ‘Is het sms’je waar?’ vroeg Jus meteen toen we in m’n kamer stonden. ‘Heb je echt iemand anders gezoend? En wie dan? Was het sms’je voor mij bedoelt of eigenlijk voor iemand anders?’ Hij bleef maar vragen op me afschieten. Ik zuchtte diep. Waarschijnlijk zat er niks anders op dan het hem gewoon te vertellen. ‘Oké, Jus. Rustig en luister. Ik heb inderdaad iemand anders gezoend en dat sms’je was dus eigenlijk voor iemand anders bedoelt.’ Ik keek hem verontschuldigend aan maar Jus wendde zijn hoofd af. ‘Wie dan?’ vroeg hij met een schorre stem. Ik slikte even. ‘Justin. Justin Bieber.’ Gelijk hief Jus zijn hoofd op en keek me met vurige ogen aan. ‘Dus toch.’ Fluisterde hij. ‘Ik wist het gewoon. Ik wíst het. Je hebt tegen me gelogen hè. Al die tijd wist je gewoon dat je al met hem gezoend had maar je zei niks. Je zei helemaal niks. En je wilde het nog langer verborgen houden aan het sms’je te lezen. Ik vertrouwde Rose. Ik vertrouwde je!’ Ik kromp in elkaar toen hij de laatste woorden bijna uit zijn mond schreeuwde. Tranen stonden in zijn ogen en even was ik bang dat hij in huilen uit ging barstten. Plotseling stond hij op. ‘Nou, dan ga ik maar. Dan weet ik genoeg.’ ‘Nee wacht.’ Ik stond ook op en hield hem tegen. ‘Het spijt me echt supererg. Ik weet echt niet hoe ik dit goed kan maken maar ik wil je echt niet kwijt Jus. Je bent zo lief en ik hou echt superveel van je.’ Ik keek hem smekend aan maar Jus trok zijn arm los. ‘Je bent vreemd gegaan Rose. Terwijl ik je nog wel vertrouwde. Dit kun je echt niet goed maken.’ ‘Jus, please. Het spijt me echt. Kom op. Ga niet weg.’ Jus keek me aan en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Vind je hem leuk?’ vroeg hij. ‘Wat?’ natuurlijk was het logisch wie hij met hem bedoelde. ‘Ja, die Justin. Vind je hem leuk?’ Een paar seconden zei ik niks. ‘Nee.’ Antwoordde ik uiteindelijk. ‘Je liegt. Je moest lang nadenken. Je vind hem wel leuk.’ Zijn stem sloeg over en hij keek me boos aan. ‘Nee, Jus. Ik vind hem echt niet leuk. De enige die ik leuk vind ben jij. Echt waar.’ Jus keek me aan en schudde toen zijn hoofd. ‘Nee Rose. Het is te laat. Ik kan je niet meer vertrouwen.’ Hij wilde weglopen maar weer hield ik hem tegen. ‘M-maak je het n-nu uit?’ stotterde ik. Justin knikte. ‘Ja.’ ‘Maar we kunnen toch wel vriend-.’ Verder kwam ik niet want Jus liep m’n kamer uit en sloeg de deur met een harde klap dicht.