De laatste trainingsdag. Ik haastte mij naar beneden omdat ik wist dat Meg al vroeg zou klaarstaan om met bijlen te leren zwaaien.
De deuren van de trainingshal waren potdicht. Tot mijn verbazing zag ik Meg nergens.
De tributen van district 1 en 2 waren er wel. Zij stonden rustig te praten voor de deur. Een van hen wierp mij een vuile blik toe. Ik ging nonchalant tegen de muur leunen, alsof ik mij er niets van aantrok.
De woorden van Jacob echoden opnieuw in mijn hoofd. ”Een van hen wordt je moordenaar.”
Het idee dat deze intimiderende moordmachines Megs bondgenoten waren, voelde verkeerd op elk vlak. Ik zag voor mij hoe Arthur kleinerend boven haar uit torende terwijl Gaius haar een duw gaf.
”Jij vind jezelf heel wat, of niet?” lachte de tribuut uit District Twee.
Ionia kwam naast hem staan, zodat droom-Meg helemaal omsingeld was. “Als je geluisterd had, zou je haar vermoord hebben.”
“Maar in plaats daarvan moest jij zo nodig je eigen plan trekken,” viel Atalante haar bij.
“Ondankbaar wicht,” spuugde Gaius voordat Arthur de genadeslag toediende. Ik snelde naar Meg toe, maar haar lichaam leek steeds verder weg. In de verte zag ik een Hovercraft naderen zoals altijd wanneer een tribuut stierf in de Spelen. Hij ging er eerder zijn dan ik. Een kanonschot.

De deur sloeg met een klap open. Tributen stroomden naar binnen, maar Meg was nog nergens te bekennen. Met een slecht gevoel begaf ik me naar het bijlenrek. Wat als haar echt iets overkomen was?

Terwijl ik de selectie aan bijlen bekeek, kon ik het niet helpen af en toe een blik achterom te werpen. De bijlen waren scherp, maar dun, met een vreemde vorm. De helft ervan was niet groot genoeg om een deftige boom aan te kunnen. Ik durfde mij niet afvragen waarvoor ze dan wel gemaakt waren.
De ingang van de zaal bleef leeg.
Ik koos voor mezelf de stevigste bijl. Hij voelde aangenaam in mijn hand. Ook al was het gevest iets te recht. Het voelde tenminste als hout.
Nog steeds geen Meg.
Het meisje zou waarschijnlijk een iets kleinere bijl wel handig vinden. Dan had ze geluk met deze selectie van speelgoed.
Ik keek achterom.
Ze had wel stevige spieren dus dat zou niet het probleem zijn, maar het gewicht deed er natuurlijk ook toe. En als de techniek niet goed zat, zou het al helemaal niet gaan met een groter exemplaar.

Eindelijk herkende ik de twee schattige vlechtjes die mijn bondgenoot typeerden.
“Daar ben je! Zin om met bijlen te leren zwaaien?”
Meg reageerde verrast. “Ik had nog een lesje tegoed, hè? Goed, laat maar zien.”
Nu mijn vriendin er was, voelde de trainingshal een stuk minder intimiderend. Vrolijk trok ik haar mee naar het trainingsonderdeel waar ik vandaan kwam. Haar hand in de mijne voelde bijna even geruststellend als de bijl in mijn andere. Ik kon niet wachten om Meg voor te stellen aan het werktuig dat thuis mijn leven was.
“Ik heb al even gekeken wat voor bijlen ze hebben, de meeste zijn iets minder stevig dan degene die we thuis gebruiken, maar dat maakt ze ook lichter,” legde ik uit. “We zullen moeten kijken wat jou het beste ligt.” Ik bracht haar tot bij het rek met bijlen om er een uit te kiezen.
“Je… vindt je werk erg leuk, of niet?” vroeg Meg terughoudend. Ik durfde niet te vragen of zij het hare niet leuk vond.
Ik keek naar het meisje naast mij, een kleine glimlach om haar lippen en een observerende blik, en besloot dat haar beroep niet haar eigen keuze kon zijn.
“Dus… waar moet ik beginnen?” vroeg ze.
Ik was blij me weer op de bijlen te kunnen richten. “Neem eerst misschien een van de lichtere, dan zal ik je de techniek voortonen en zodra je het onder de knie hebt, kunnen we uitzoeken welke bijl je het best ligt.”
Ik nam een licht exemplaar. “We gebruiken natuurlijk andere bijlen voor dikkere of dunnere bomen, maar de meeste mensen hebben wel een favoriet,” legde ik uit. “En goed gereedschap doet de helft van het werk.” De favoriete woorden van Gus, waar hij ons telkens opnieuw aan herinnerde wanneer een bijl geslepen moest worden.

“Wees vooral voorzichtig, dit is geen speelgoed.” Ik dacht niet dat het meisje de waarschuwing nodig had, maar als ik één ding geleerd had van Nash, was het dat veiligheid geen grap was.
Meg knikte serieus, maar bleef vertwijfeld staan met de bijl in haar handen.
“Eerst is het belangrijk dat je stevig staat, met je voeten op de breedte van je schouders.” Ik toonde haar het juiste postuur voor, zoals papa die keer op keer aan mij getoond had. Meg had kennelijk geen moeite om stabiel te staan.
De volgende stap was de bijl vasthouden. Ik herinnerde hoe mijn vader het uitgelegd had. Linkerhand onderaan, rechterhand erboven met ruimte om te bewegen. Ik legde Megs handen op de juiste plaats. “Zo hou je de bijl vast.”

”Waarom doet hij iets anders?” Met grote ogen keek ik naar Gus die zijn rechterhand op het uiteinde van de steel hield.
“Het werkt beter voor hem zo,” legde papa uit.
“Mag ik het ook zo doen?” Mijn vraag deed papa lachen.
“Wanneer je groot bent zal je dat ook kunnen. Maar voor nu hou je best je sterkste hand bovenaan.”
“En wat als dat de andere hand is?” Ik was vastbesloten deze nieuw ontdekte techniek te proberen.
Gus, die alles gehoord had, kwam naar mij toe. “Welke hand gebruik jij als je fruit plukt?” vroeg hij.
Ik stak mijn rechterarm op alsof ik naar een hoge appel reikte. “Deze,” zei ik giechelend.”
“Ik gebruik de andere,” vertelde Gus alsof hij mij een groot geheim toevertrouwde. Hij zwaaide even met zijn linkerhand voordat hij terugkeerde naar zijn boom.


“Ben je rechtshandig?” vroeg ik snel, denkend aan Ash’ beschaamde reactie toen hij vertelde dat hij linkshandig was.
“Ik ben ambidexter.”
“Dan zal het zo wel goed zijn.” Ik nam een bijl die enigszins op de mijne leek en maakte traag een bovenhandse hakbeweging terwijl ik uitlegde hoe het moest. “Wil je eens proberen?”
“Ik denk het,” knikte Meg. Vlot tilde ze de bijl op zoals ik voorgedaan had. Ik was trots om te zien hoe snel ze leerde. Dan liet ze de bijl naar beneden vallen met haarzelf erachteraan. Ik zag meteen wat er misgelopen was. Ze was niet voorbereid op het gewicht.
Snel knielde ik naast Meg neer. Zij lag ineengekrompen op de vloer, haar spieren gespannen.
“Ben je oké?” vroeg ik, ongerust dat er echt iets mis was. In een oogopslag zag ik dat de bijl een halve meter voor haar voeten de grond geraakt had. Ik legde hem nog wat verder voordat ik Meg recht hielp. “Sorry, ik had je moeten waarschuwen voor het gewicht,” lachte ik verontschuldigend. Daarna gaf ik haar de bijl terug. “Wil je het nog eens iets trager proberen zodat je beter kan controleren waar hij naartoe gaat?” Bijna was ik opnieuw de belangrijkste instructies vergeten. “En op het einde kan je iets door je knieën buigen om stabiel te blijven.”

Meg had sinds haar val niets meer gezegd. “Ik… Wat? Ik weet niet…” stamelde ze terwijl ze verward rondkeek. Ze probeerde zichzelf wat te herstellen. “Dit is vast makkelijker als je oefent met een daadwerkelijk doelwit.”
Ik wist dat ze gelijk had. Verderop stonden enkele dummy’s die goed genoeg zouden zijn om het meeste van de klap op te vangen. Toch kon ik mijzelf er niet toe brengen het voor te stellen.
“Ik denk dat het beter is als je eerst rustig probeert voor je ergens kracht op uitoefent.” In de lucht zwaaien zou haar in ieder geval helpen meer controle te krijgen.
“Het leek me makkelijker, maar jij weet het duidelijk beter.” Zonder verdere vragen te stellen begon ze opnieuw met de bijl te zwaaien, iets ijveriger dan verwacht.
Snel zette ik een stap achteruit. Ik liet haar even proberen, tot er een duidelijke frustratie over haar heen kroop. Om haar te doen stoppen legde ik een hand op haar arm, maar trok die snel terug toen ze opschrok.
“Dat gaat al best vlotjes, wil je eens onderhands proberen?” vroeg ik.
Bij die woorden lichtte haar gezicht op.

Zoals bij de vorige techniek toonde ik het eerst voor, waarna ik Megs hand vasthield om te demonstreren welke baan de bijl moest afleggen. Daarna probeerde ze het zelf. “Zoiets?” Haar bijl bewoog vlot door de lucht, maar haar lichaam volgde nog niet helemaal. Als ze met kracht ergens tegen zou slaan, zou dat een probleem worden.
Ja, ziet er al goed uit,” zei ik toen ze mij verwachtingsvol aankeek als een hoopvolle puppy.
“Let er nu op dat je je bovenste hand naar beneden laat glijden terwijl je slaat en door je knieën veert bij het neerkomen. Precies zoals daarnet.” Ik deed het nog een keertje voor, waarna ik snel toevoegde dat ze moest kijken waar de bijl ging neerkomen. Meg zou een les in veiligheid van Nash kunnen gebruiken.

Zij vatte het op als een kans om opnieuw over de dummy’s te beginnen.
“Dit punt in de lucht?” vroeg ze honend terwijl ze ergens voor zich wees. “Of is dit het moment dat we een doelwit gaan gebruiken?”
“Een doelwit zou inderdaad handig zijn,” moest ik toegeven. “Maar ik zie hier nergens bomen staan.”
Haastig zocht ik om mij heen naar een doelwit dat geen dummy was.
“Waarschijnlijk omdat we niet per se tot houthakker worden opgeleid.” Ze gebaarde naar de dummy’s. “Maar dat werkt ook.”
Natuurlijk. Jacobs woorden vlogen door mijn hoofd. ”Een boomstam en een nek zijn niet zo verschillend.” Het maakte mij misselijk omdat hij gelijk had. Opeens realiseerde ik mij dat Meg bij de mensen hoorde waarvan een volgens hem mijn moordenaar zou zijn. Ik wist niet of ik het haar kwalijk zou nemen. Misschien zag zij mij als niets meer dan een dummy die haar een extra wapen kon aanleren. Ik keek nerveus naar haar vastberaden houding.
Zij zag een bijl als een wapen. In deze context was het dat ook. Ik moest stoppen met kinderachtig doen.
Met ingehouden adem wandelde ik naar een van de dummy’s. Misschien had Meg gelijk dat ik gewoon het diepe in moest springen. Er was niets mis mee een dummy om te hakken. Ze waren niets meer dan mensvormige bomen. Ik controleerde hoe ver ik van de… van het doel stond, hief mijn bijl op zoals ik altijd deed en keek waar ik zou mikken. De knieën? De dijen? Bij een boom hakten we normaal zo laag mogelijk. Of had Jacob gelijk dat ik voor de nek moest gaan? Verslagen liet ik de bijl weer zakken. Ook al wist ik dat Meg juist was, voelde het verkeerd erover na te denken.
“In principe gaat het,” zei ik, om niet compleet nutteloos te lijken.
Daarop rende Meg weg.

Ze kwam terug met een boomstam van het survivalonderdeel. Meteen voelde ik mij slecht dat ik haar eerder met de Beroeps geassocieerd had. Dit was het liefste meisje in Panem. Ik wilde niets liever dan haar meenemen naar huis zodat ze Shallot en mijn ploeg kon ontmoeten en papa haar een deftige les houthakken zou kunnen geven.
Meg gooide de boomstam voor mij op de grond. “Hier.” Daarna legde ze een hand op mijn arm en het voelde alsof mijn hart zou exploderen.
Alsof een schichtige kat eindelijk naar mij toekwam.
“Beter?” vroeg ze.
“Ja. Bedankt.” Ik kon wel huilen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen