Hoofdstuk 21

      Op het vrouwentoilet duurt het een kwartier voordat ze stopt met huilen. Ze is alert; niemand mag dit horen, dus ze houdt in de gaten of zij wat hoort. Daarbij is haar mentor mogelijk op zoek naar haar. Dus een laag profiel houden is beter.
      Rae hoopt dat Maxine volledig klaar is met de heisa die Rae trapt, en dat ze er weer voor kiezen om Bolt te sturen als woordvoerder. Dat is voor iedereen prettiger. In dit geval zeker ook voor Rae, die besluit te verstoppen op het vrouwentoilet.
      Het duurt nog een kwartier voordat ze zich weer durft te verroeren. Ze wil de zaal nog niet in, maar niks doen maakt ruimte voor gedachten. Ze wil afleiding, dus besluit de stift die ze eerder gestolen heeft tevoorschijn te toveren. Ze besluit dan maar wat leuks te tekenen op de toiletdeur. Een dode Magnus? Nee, te pijnlijk. Ze reageert haar woede dan maar af op haar stomme koude mentor. Maxine, als haar eerder gebruikte alter ego Maximus het paard. Dat is licht genoeg. Dat is afleidend genoeg. Er verstrijkt nog een kwartier, waarin ze effectief kalmeert. Ze denkt inmiddels vooral aan het feit dat paarden écht moeilijk te tekenen zijn.
      Dan klinken er voetstappen buiten het toilethokje. Reflexief trekt Rae haar benen omhoog. Ze gaat maar op de pot staan. Shit. Is dat Bolt? In het vrouwentoilet? Rae vindt het prima om toiletten te delen, niks mis met progressie. Maar nú?
      “Wat had dat te betekenen?” vraagt een onbekende vrouw met een kille en eisende toon. Het blijft stil in de toiletten. Rae gaat in ieder geval geen antwoord geven. De onbekende vrouw knipt in haar vingers (althans, dat neemt Rae aan; het enige dat ze momenteel ziet is een matig paard op de binnenkant van een toiletdeur). “Nou?”
      Meg, het meisje van gisteren, geeft antwoord. Zij is hier dus ook? Het is comfortabel. Meg. Een greintje vertrouwdheid op deze rotdag. “Ik moest toch laten zien-”
      De onbekende vrouw (haar mentor?) kapt haar af. “Nee. Je moet hun sterke en zwakke plekken achterhalen. Niet die van jezelf prijsgeven.” Oké, rustig man. Als dit haar mentor en dus tante is, mag er echt wel een andere toon aangeslagen worden. Familiedrama hoort thuis op weinig plekken, maar dit toilet is er ééntje.
      Wanneer Meg reageert, herkent Rae weinig van de zelfverzekerde meid - en tevens Beroeps - die ze gisteren sprak. “Maar… ik dacht… ze maakten me belachelijk. En je zei ook-”
      De vrouw onderbreekt haar scherp, en bewapent een zucht. “Je maakt jezelf belachelijk. Houd jezelf op de achtergrond. Begrepen?” Wat een kutwijf - geheel objectief van uw verteller zelve. Dus dan is het de waarheid.
      Het is even stil. De sfeer is zwaar. Rae krijgt vaak op haar kop en is dus wel wat gewend, maar deze specifieke toespraak is niet bepaald gezellig. Meg reageert kleintjes dat ze het begrijpt, waarna er voetstappen klinken.
      Showtime.
      Met een passie die enkel Rae op kan brengen stort zij zich op alles dat haar maar af kan leiden van haar binnenwereld. Nu? Meg.
      Rae springt van het toilet en knalt bombastisch de toiletdeur open. Ze fluit, en zegt “Lekkere mentor heb je.” Meg schrikt, enorm. Oeps. Wel, Rae weet ook niet zo goed wat ze had verwacht. De meid klonk al timide en dit… was niet subtiel. De geschrokken meid tegenover haar is goed getraind en dus gelijk gevechtsklaar. Gelukkig gaat ze niet in op haar instincten. Rae was nergens klaar voor. Terwijl haar lichaamshouding licht kalmeert, begint Meg: “Ik… Wat doe jij-” Haar ogen vallen op het paard op de toiletdeur. Niet per se goedkeurend. Misschien omdat het beest zo lelijk is*. “Laat maar. Het gaat je niets aan.”
“Klopt.” Rae haalt lui haar schouders op. “Maar dat gaat niet meer op, ik heb het nu toch al gehoord.” Rae zorgt wel dat het haar wat aangaat. Die trainingsdagen mogen best wat interessanter. Meg blijft stil. Rae trekt verwachtingsvol haar wenkbrauwen op. “Laat je haar écht zo tegen je praten?”
      De blonde meid tegenover haar slaat haar armen over elkaar. Ze heeft nog veel weg van de timide meid die Rae niet zag, maar enkel hoorde. Toch heeft ze haar masker op. Theater. Zoveel, dat er zelfs gesnauwd wordt. “Nou, ik- Het is ingewikkeld.”
      Dat laat Rae uiteraard niet toe. “Ingewikkeld, mijn reet. Het enige wat je hoeft te doen is deze multifunctionele vriend erbij pakken,” tot ieders verbazing steekt mevrouw haar middelvinger op. “Als ze het gore lef zouden hebben zo tegen mij te praten, werk ik niet mee, hoor. Je moeder.” Wijzere woorden zijn nooit gesproken.
      Dan gebeurt er wat vreemd. De ogen van Meg scheiten naar de deur en dan weer terug naar Rae wanneer ze “je moeder” zegt. Meg zegt nog dat Rae het niet begrijpt, maar het kwartje valt. Haar mentor heeft een tweelingzus, die, toevallig, de moeder van Meg is. Rae’s ogen worden groot.
      “Oh shit, je moeder? Maat, heb je je moeder meegenomen?” Rae kan het niet geloven en begint te lachen,“Ik dacht dat het je tante was? Holy shi-” Rae is onrustig, luid en wil, met haar vuist voor haar mond, een rondje rennen door het toilet na deze revelatie. Maar haar scheldwoord en enthousiaste beweging wordt onderbroken door Meg die haar vastpakt en op haar plek houdt. Die is duidelijk niet zo geëntertaind als Rae.
      “Hou je bek. Straks hoort ze je.” Ze kijkt nerveus naar de deur, trekt een zuur gezicht, en spreekt verder op een gedempte toon. “Het was niet mijn idee. Ze heeft zichzelf uitgenodigd.” Oh. Wow. Niet best, dus. Rae’s feeststemming is gelijk weg, en haar gezicht vertrekt in een frons.
      “Hoe bedóél je ‘Ze heeft zichzelf uitgenodigd’? Hoe doet iemand dat?”
      “Weet ik veel.” Wel, meer dan Rae. Minder dan uw verteller, lezer. Maar zoals ik eerder zei: het is voornamelijk een kutwijf. Meg is nog niet zo ver, dus die haalt haar schouders op met een bittere glimlach. “Ze is erg… betrokken.”
      “Betrokken… Betrokken? Die vrouw hangt je nog net niet aan je enkels aan de hoogste boom.” Rae besluit haar eerdere vraag maar te herhalen. “Waarom laat je haar zo tegen je praten?”
      “Wat moet ik anders?” Ze maakt een kribbig, snuivend geluidje..
      Rae kijkt de meid ongelovig aan. Ze vindt het maar vreemd dat iemand zo’n deurmat kan zijn. Maar, iedereen begint ergens. “Tijd om te leren hoe je van jezelf afbijt, meid.” Rae begint ondertussen ook aan het tekenen van een stokpoppetje op de toiletdeur. Ze wordt geplet door Maximus, dus ze steekt haar tong uit en haar ogen zijn kruisjes. Ze is slecht met namen, maar al had ze de naam van de tante van Meg onthouden, dan had ze nog niets op kunnen schrijven. “Hoe heet ze?”
      Meg glimlacht, wat Rae als positief opvat. Een objectieve kijker zou zien dat het meer een sympathisch en misschien zelfs medelijdend lachje is. Rae is veel, maar niet objectief.
      “Dat lijkt me niet handig,” antwoordt Meg. Dan neemt Rae artistieke vrijheid. Dat kan
een stuk verkeerder uitpakken, maar uiteindelijk oppert Rae “Linda” als passend lelijke naam, waar Meg om moet lachen. Rae schrijft het op en trekt een pijl naar het dode stokfiguurtje.
      Meg trekt haar wenkbrauw op terwijl ze naar de tekening op de deur kijkt. “Dus… je bijt van jezelf af door tekeningetjes van iemand te maken op een toiletdeur?”
      Lezer, ik zou met liefde de vieze blik die Rae aan Meg geeft beschrijven, maar taal moet zich daarvoor nog verder ontwikkelen. Rae is vooral verward dat iemand zo weinig ontwikkeld kán zijn in opstandig zijn. Dus ze begint uitermate vrolijk, maar flink sarcastisch: “Ja, precies, dat is het wel zo’n beetje ja.” Er valt een korte stilte terwijl Meg probeert te reageren op Rae, maar dat laat de vurige vrouw niet toe. “Nee tuurlijk niet.” Rae’s gezicht vol ongeloof bereikt nieuwe hoogtes, maar ze besluit de meid toch mee te nemen. Opnieuw: iedereen begint ergens. “Je hebt nog een lange leerweg te gaan.” Rae denkt even na. Ze kan wel iets gebruiken om haar stoere imago terug te krijgen. Huilen in de trainingszaal? Niet cool… Een plan smeden en uitvoeren? Cool. Ze kijkt naar de stift in haar hand. Klein geschut. Ze denkt aan het camouflageonderdeel. Daar staan spuitbussen. Groot geschut. Vet. Dit kan grootser. Dit wordt grootser. Ze komt helemaal terug. Erger dan ooit. Ze heeft nu zelfs een handlanger. Vet. “... Heb je vannacht wat te doen?”
      De argwaan in Meg’s blik is niet te missen, maar wel te negeren. Dat doet Rae dus ook. “Ik slaap meestal ‘s nachts.” Zowel verstandig als normaal van Meg. Twee redenen om dat uit het raam te gooien voor Rae.
      “... Nee dus. Mooi! Er kan vast wel een lesje rebellie van je schoonheidsslaapje af.” Dat frustrerend mooie blonde haar. Voordat Meg kan protesteren, noemt ze een tijdstip. “Vannacht om drie uur, het trappenhuis. Zie je vanavond!” Rae duwt, om Meg uit te dagen, haar stift in Meg’s handen. Niet dat het uitmaakt. Niemand zal ooit geloven dat het ook maar iemand anders was dan Rae. Al helemaal niet mevrouw-ik-neem-mijn-mammie-mee-naar-de-spelen. Nee, Rae krijgt de schuld wel, maar het is best lachen om Meg het idee te geven dat ze in gevaar is.
      Onder het genot van een paniekerige Meg (“Ho, wacht even- Wat?”) loopt Rae het toilet uit. Nergens Bolt, nergens Maxine. Gelukkig maar. Dat had haar stijlvolle vertrek geruïneerd. Misschien heeft Bolt het allemaal al opgelost. Misschien heeft iedereen besloten dat het een verloren zaak is, met Rae. De trainer zei al: “We zijn gewaarschuwd”. Wat dat ook mag betekenen. De gehele Spelen geven haar op. Dit geeft haar meer vrijheid om haar plan vanavond uit te voeren.
      Voor nu besluit Rae vooral door te trainen met alles behalve boogschieten. Dan is dat haar ding maar niet. Je kan niet alles hebben.
      Wat men wel kan hebben is een prima voedzame lunch. Voor het feit dat de Hongerspelen een bijna gegarandeerde dood is, zijn de gerechten tijdens de maaltijden uitermate goed bereid. Waarschijnlijk juist ómdat de Hongerspelen een bijna gegarandeerde dood is. Maar een goed gevoede Rae zal niet klagen. Oké, minder klagen dan een hongerige Rae. Zo goed? Ze verbergt het, maar het zit haar ontzettend dwars dat ze wéér alleen zit. Zelfs Vier- Meg heeft het leuker met anderen. De Beroeps. Wat maakt dat stelletje spieren zonder hersenen of persoonlijkheid nou leuker dan Rae?
      Na de lunch stort Rae zich op de loopband om zo veel en hard mogelijk te rennen. De spanning van haar, laten we wel wezen, inzinking die ochtend verlaat met elke stap die ze rent meer haar brein en haar lichaam. Ze is zo dankbaar dat rennen bestaat. Meg speelt vooral in haar hoofd, en hun snode plannetjes. Ze zal haar dominantie terugkrijgen.

*Wat, als je het Rae vraagt, enkel bijdraagt aan het realisme.