Hoofdstuk 18

      Rae is blij als de lunch klaar is; terug naar de hal. Hoe moeier haar lichaam, hoe stiller haar geest. Zolang ze kan denken over alles wat nú dringend is, hoeft ze niet te voelen. Aangezien ze zich binnen een week in een arena zit, vol met tieners die haar niet alleen verstoten, maar ook moeten vermoorden als ze zelf willen overleven, is er genoeg wat bestempeld kan worden als “nú dringend”.
      Er komt ook een privésessie aan; dan moet ze aan de Spelmakers laten zien wat ze kan, op basis waarvan ze een cijfer krijgt dat aan iedereen moet laten zien hoe goed ze is. Ze heeft niet veel, maar ze heeft straks wel dat cijfer. Prima als iedereen tegen haar is. Als iedereen bang is, dan geeft ze ze wel iets om bang voor te zijn. Ze gaat een bom bouwen. Rae weet nog niet precies hoe, aangezien het onderdeel “bom bouwen” ontbreekt, maar ze gaat het doen. Ze heeft vaker gewerkt met minder. Geen technologische snufjes voor een bom dus, zoals in District 5, maar dat houdt de optie voor een huis-, tuin- en keukenbom open. Het enige wat Rae daarvoor nodig heeft is twee specifieke soorten chemicaliën, vaak gevonden in specifieke schoonmaakmiddelen, en wat zuur. Schoonmaakmiddelen moeten te regelen zijn; het is hier immers een gewelddadige doch schone plek. Zuur… Misschien bij haar favoriete onderdeel: planten herkennen - een citroen? Niet Rae’s favoriete plan, maar ze zal vast de enige zijn met een vergelijkbaar plan, dus opvallen zal ze.
      Plus, het onderdeel “vuur maken”. Voor haar plan niet onbelangrijk, maar eerder vandaag wel flink onsuccesvol. Liever gaat Rae hier niet naar terug. Niet alleen omdat ze het niet kon, maar de trainer had met zijn uitgesproken kaaklijn en “vriendelijke” sarcasme te veel weg van Magnus. Rae krijgt zowel de rillingen als een onuitstaanbare drang om iets te slaan als ze enkel aan dit onderdeel denkt. Dus doet ze dat maar niet. Niet denken, niet voelen, maar door.
      Rae besluit zich voor nu maar te richten op het leren hoe ze wonden verzorgt. Dat blijkt een heel contrast met het aanbrengen van wonden. Haar herinneringen staan op de loer, gelokt door de vermoeidheid en kwetsbaarheid die haar woede in diens kielzog achterlaat. Gelukkig is Rae sneller dan haar herinneringen. Haar volle focus ligt op het “leren”. Voor deze ene keer is ze een beeldig studente, al dan niet gemotiveerd door bom-gerelateerde plannen. Dit onderdeel heeft niet de exacte schoonmaakmiddelen die ze nodig zou hebben, maar wel ontsmettingsmiddelen - enorm ontvlambaar, en dus handig. Rae maakt een mentale notitie. Wat dit betreft, onthoudt ze liever te veel dan te weinig. Niet wat thuis betreft. Beelden van Volt, de postbode, dringen zich op, maar worden net zo hard teruggedrongen. Wonden helen, niet uitdelen.
      Zodra ze zich begint te vervelen met het verzorgen van wonden (wat, uiteraard, flink snel is), beweegt Rae door. Harder rennen is minder voelen, dus rennen doet ze. Letterlijk, op de loopband, maar ook figuurlijk, van onderdeel naar onderdeel. Ze legt matige knopen, zet teleurstellende vallen voor fictieve dieren, maakt een lelijke vishengel en camoufleert haar eigen arm. Dat laatste ziet er wel oké uit, maar een wedstrijd zal ze er niet mee winnen. Al dat publieke gefaal - want dat is wat het voor Rae is: falen, niet leren - maakt haar boos.
      Het zal wel tijd zijn voor het avondeten, maar dat maakt haar niet uit. Rae deelt klappen uit aan een boksbal bij het onderdeel voor ongewapende (vuist)gevechten. Het is een heerlijke uitlaatklep voor haar woede, maar die komt uit een onuitputbare bron, dus rustig wordt ze niet. Klap voor klap voelt ze weer de brandende ogen van de andere klotetributen. Ze voelt zich bekeken. Ze wórdt bekeken. Ze willen haar allemaal niet goed zien. Vuistslag na vuistslag mogen niet baten. Rae kookt over. Helemaal als dat wijf van Vier blijft staren. Die zit, als je het ons extreem objectieve Raetje vraagt, ook al drie-en-een-half uur niks te doen behalve dom kwijlen en kijken. Heeft ze überhaupt wel getraind? Haar blonde haar zit te mooi om ooit inspanning meegemaakt te hebben. Al is de meid wel gespierd, en een Beroeps. Het zal wel.
      Rae besluit dat ze van al dat staren best wel even wat mag zeggen. Met andere woorden, ze flipt compleet de pan uit en ontploft.
      “Wat de fuck moet je? Heb ik wat van je aan? Is er werkelijk niks beters te doen dan naar me staren?”
      Vier trekt haar wenkbrauwen op. “Ik dacht: ik wacht even tot je klaar bent.” Onuitputbare woede, en handen die al een uur bloeden. Vier had nog lang kunnen wachten dus. Toch gaat ze tot ongenoegen van Rae door. “Ik wilde je wat vragen.”
      “Oh, nee, natuurlijk!” Rae kan zichzelf en haar woordenwaterval niet tegenhouden. Ze voelt zich al een museumstuk, en dan worden er nog vragen gesteld ook! “Het welbekende vragenuurtje van de trainingsdagen. Ik was bijna vergeten dat de interviews hier en nu alvast beginnen. Ben ik even blij dat ik in de gaten gehouden word.”
      Vier blijft kalm. Rae is verbaasd door de magische wijze waarop Vier niet gillend wegrent of Rae terug aanvalt. “Er was duidelijk geknipt in de uitzending van je Boete. Wat is daar gebeurd?” Rae trekt haar wenkbrauwen op in verbazing en haar houding verliest - eindelijk - wat van de vijandigheid.
      “Wel, als ik wist dat je de juiste vragen ging stellen had ik je niet zo afgekat.” Ze kijkt even om zich heen om te kijken of ze niet afgeluisterd wordt, maar doet dat vooral om mysterieus te lijken. Het kan haar verrotten of er geluisterd wordt. Al zouden Maxine en Bolt wel vervelend doen als ze weten dat ze op gaat scheppen. Want dat gaat ze. “Ze zeggen dat ik nogal recalcitrant was. ‘Onhandelbaar’. Ik had gewoon zo mijn twijfels bij de eerlijkheid van de trekking en die heb ik…” Rae stopt heel even om het juiste woord te vinden. “... duidelijk uitgesproken.” Ze zet een val, en hoopt dat Vier erin trapt. Dat ze doorvraagt. Rae doet alsof ze dit niet wil delen, maar in een wereld waar alles wordt afgepakt zijn deze dingen belangrijk.
      Vier lijkt onder de indruk als je het Rae vraagt. Het is vooral dat ze glimlacht. “Jij? Recalcitrant? Dat kan ik me niet voorstellen.” De voorzichtige glimlach verdwijnt onder de peilende blik die Vier Rae geeft. “Wat heb je gedaan?”
      Missie geslaagd. Rae zet overdreven puppyogen op. “Oké, ik heb wat gescholden. Maar verder niks.” Ze maakt haar theater af met een trotse, speelse grijns. “Tenzij je de gewonde vredebewaker meetelt, en het feit dat er vier van ze nodig was om me het podium op te krijgen. Vijf, technisch gezien.”
      “Niet.” Rae overweegt “Wel!” te schreeuwen, maar besluit dat dat een beetje veel is. Rae loopt al op dun ijs; Vier kijkt al ongelovig, maar lijkt zich uiteindelijk neer te leggen bij Rae’s verhaal. Ze fluit zacht en schiet Rae een blik die enkel kan betekenen dat ze onder de indruk is, maar spreekt daarna op een serieuze toon; “Ze moeten je wel heel graag in de arena om willen leggen, als ze je met meerdere van zulke stunts laten wegkomen.”
      Rae’s trots verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ze heeft een vermoeden waarom ze nog leeft. Ze heeft echt wel mildere dingen gezien in District 5, die ontvangen werden met een stuk strengere straffen. Ze wil niet denken aan haar vader. Ruwen staat te dicht bij Zinnia, aan wie er al helemaal niet gedacht kan worden nu. Rae voelt zich leeg. Ze sluit zich af. Het was leuk, Vier, maar tot hier. Niet verder.
      “Tja. We gaan zien hoe ver ze me laten gaan.” Het masker gaat op, wanneer Vier stil blijft. Theater maken is makkelijker dan oprecht zijn. “En wat is deze dodenmars zonder een beetje sensatie?”
      De verbazing in de ogen van Vier geeft haar voldoening, maar wordt snel vervangen door een glimlach. Misschien doet Vier ook aan theater. Het kan Rae niet schelen. “Sensatie breng je zeker. Ik ben benieuwd wat je nog meer van plan bent.” Vier trekt hoofdschuddend een wenkbrauw op, maar haar glimlach verdwijnt niet. Het is te warm, bijna aardig. “Laat je niet kisten - niet te snel, in elk geval.”
      Rae salueert Vier met twee vingers tegen haar slaap. Ze slaat de boksbal tegenover haar, zoals ze eerder deed, maar merkt dat ze een stuk minder kracht zet dan eerst. Ze richt zich daarom maar op het onderdeel boogschieten, waar de trainer duidelijk niet gecharmeerd is door Rae’s houding. Ze merkt na een paar minuten al dat die het vervelend vindt als ze hard aan de pees van de boog trekt zonder er een pijl op te laden (“droog schieten is zowel gevaarlijk als af te raden, tribuut”). Uiteraard is dat voor Rae een uitnodiging om het zo vaak mogelijk te doen. Lekker voor je. Als de trainer de boog afpakt, slaat Rae haar bijna. Op het laatste moment remt Rae de klap, omdat ze zich herinnert dat er een vredebewaker op beschamend kleine afstand staat. Het kost haar veel om de trainer te overtuigen dat het enkel een “grapje” was. Ze krijgt de boog niet terug en besluit zich terug te storten op de klimmuur.