Hoofdstuk 15

      Humbert Pebbleton is een simpele man. Een simpele geluidsman, nog wel. Althans, zijn officiëlere titel is geluidstechnicus, maar Humbert is dus simpel. Geluidsman is prima. Geen poespas. Vroeger werkte hij nauw samen met Jan de Rat, maar zijn controversiële zangprogramma zorgde ervoor dat Humbert zich toch liever associëerde met beter vlees. Hij is toen overgestapt naar Capitalpa om daar te werken aan het spannende romantische programma Temptation District, maar ook daar kwam wat controversie. Humbert weet simpelweg wanneer hij zijn biezen moet pakken. Plus, als je het aanbod krijgt om geluidstechnicus te worden van de Hongerspelen en de periode die hiertoe leidt… dan zeg je geen nee. Humbert niet, in ieder geval. Vandaag begint het seizoen weer voor Humbert. Hij houdt zich niet bezig met de heisa in de districten, nee. Hij doet netjes de live-uitzending van openingsceremonie, en alle andere Capitoolaangelegenheden. Niet te missen: de uitzending van de arena! Het is een goedbetaalde baan. Het is een fijne baan, en tevens een waarvoor hij niet te laat wil komen. Nadat hij zijn (simpele) avondeten van heropgewarmde spaghetti naar binnen heeft geschoven, vertrekt hij. Zijn woon-werkverkeer is zo simpel dat hij het gevoel heeft dat hij tijd kon reizen - iets dat inherent gecompliceerd is, en niks voor hem. Al snel begeeft hij zich dus op kantoor. Hij groet zijn lieftallige collega’s (behalve Saffran - met haar is hij nog steeds even klaar na het incident) en gaat achter zijn bureau in de geluidscabine zitten. Hier heeft hij prachtig zicht op de het plein van de openingsceremonie. De optocht daarheen zal hij over de schermen moeten kijken, maar dat geldt voor het grootste gedeelte van Panem.
      Humbert kijkt ontzettend uit naar de kleding van District 1 - er gaan geruchten dat deze schitterend zijn. Schitterend. Snap je? District 1 levert onder andere juwelen. Ha. Een simpel grapje. Dat kan er wel vanaf bij Humbert. Hij gniffelt in zichzelf, friemelt wat aan de schuifjes op het dashboard voor hem, en door het immer sneller verstrijken van tijd begint de optocht al gauw. Wat een pracht, wat een praal! De kostuums van District 1 stellen niet teleur, wat een opluchting is - dat had Humbert en zijn grapje toch veel gekost.
      De volgende districten dragen ieder ook interessante en kunstzinnige outfits. De Beroepstributen stralen zoals ieder jaar, maar dit jaar stelen met name de haai-gekleedde tributen uit District 4 de show. Achter die twee rijdt de kar van District 5, welke Humbert licht afleidt. In de briefing stond een stukje over dat hij specifiek hun geluidskanalen in de gaten moest houden. De vrouwelijke tribuut zou onvoorspelbaar kunnen zijn… Dat terwijl Humbert haar in de stukken die hij heeft gezien tot nu toe best kansrijk heeft gevonden. Haar boete straalde vastberadenheid uit, maar haar aankomst in het Capitool was warm; ze knuffelde een kindje. Hoe lief is dat? Ook vandaag ziet ze er niet bepaald onvoorspelbaar uit. Ze draagt een prachtig lolita-ensemble waardoor ze er als een magisch meisje maar ook als een popster uitziet. Humbert vervloekt zichzelf en zijn kennis van deze termen. Clementia - zijn vrouw - heeft hem vergiftigd met al deze termen. Dat is niet simpel, en niet mannelijk. Humbert zal niet snel toegeven dat hij het stiekem hartstikke leuk vindt om dit soort kleding analyses te doen.
      Hij kan het niet horen, maar wel zien; de tribute van District 5 mompelt wat. Ze kijkt boos, strijdlustig. Haar lichaam, vooral haar armen spant ze ook enorm aan. Haar vingers zijn door haar prachtige armbanden niet te zien, maar zullen wel strak gekneld zijn om de rand van de kar, terwijl dat niet lijkt te hoeven. Ze lijkt stabiel op de kar te staan… Wat angst niet met een jonge meid kan doen. Over die spieren valt niet te liegen, deze meid is sterk. Zijn aandacht gaat terug naar haar jonge gezichtje. Het straalt. Niet van blijdschap, nee. Woede, passie… Het is lastig te zeggen. Er zit toch echt wat kracht verborgen in al die onschuld, zoals we hebben kunnen zien bij de boete. Intrigerend, spannend… En al helemaal een keuze bij die outfi- Humbert stopt zichzelf en gaat zijn werk doen. Zoals het een simpele man betaamt. Al wil deze simpele man graag weten wat deze ingewikkelde tribuut te zeggen heeft. Hij probeert op zijn privékanalen de microfoon in de kar af te luisteren, maar de wind is luider dan het gemompel. Afijn, als hij het niet hoort, dan hoort niemand het. Jammer, want de roddels die hij hier opvangt kunnen waardevol zijn. Letterlijk. Hij heeft weleens wat fortuinlijke fragmenten kunnen verkopen aan Studio Spelen. Dat geluk zit er bij District 5 vandaag niet in.
      Humbert kijkt met een beschamend en dus verborgen plezier naar de rest van de optocht. Hij ziet de tributen van District 6 samenkomen tot een prachtige constructie met rook en licht - hij wenst de cameraploeg mentaal succes, ha, niet zijn pakkie-an. District 7 zijn net bomen (toepasselijk), District 9 wordt vooral gekenmerkt door een prachtige baljurk met een suggestief bebloemd lijfje dat weinig te gissen over laat, maar men toch doet denken aan een prachtig bloemenveld, en District 11 bevat een gigantische peer. Wat kunstig, waar die ontwerpers toch altijd weer mee komen.
      Humbert wordt voor de volledige middag uitbetaald, maar de geluidstechnicus hoeft voor het grootste gedeelte van deze uitzending - de optocht - geen gekke kunstjes uit te voeren. Er klinkt applaus. Er klinkt muziek. Dit zijn allemaal dingen die één op één uitgezonden mogen worden naar de presentatoren. Die krijgen de live verbinding twintig seconden later te zien, en ietsjes later krijgt de rest van Panem de uitzending. Zo kunnen de schoonheidsfoutjes gefilterd worden en kan de regie de juiste camera’s op het juiste moment kiezen. Humbert heeft het niet zo op de presentatoren die hun zegje er weer overheen zullen kotsen op TV. Het commentaar is leuk, hoor. Zeker om terug te kijken met lieve Clementia. Het gaat Humbert om de zuiverheid. De schoonheid van zijn mooie geluidskanalen. De keuze om bepaalde liedjes in te starten op bepaalde momenten. Daarover gesproken, de karren zijn bij het plein waar President Snow zijn toespraak houdt. Dat betekent: alle kanalen dempen. Tijd voor het volkslied. Tijdens dit volkslied biedt Humbert uiteraard eer aan zijn prachtige land, maar dwalen zijn ogen ook weer naar het onschuldige meisje uit District 5. Gut, hoe zou ze nou heten… Hij weet het wel. Hij heeft het geweten. Astraea! Dat was het. Astraea staat op de kar naast haar districtsgenoot. Hij kan zien dat ze gelukkig de kar niet meer met zoveel spierspanning gespannen vastpakt. Sterker nog, ze heeft hem helemaal niet meer vast. Ze zal wel geruster zijn. Fijn voor haar! Misschien vindt ze het rijden op zo’n moderne paardenkar dan toch een beetje eng. Dat snapt Humbert wel, uit al die beroerd arme districten zullen natuurlijk ook onervaren zieltjes komen. En ze is nog zo jong.
      Het volkslied eindigt. Dat betekent dat het schuifje voor het geluid van President Snow flink omhoog moet. Het geluid van het plein zelf mag ook aan; de tributen joelen niet vaak, maar het is altijd welkom. Sterker nog, Humbert versterkt het vaak met liefde, zodat het zachte gejoel ook te horen valt. Op de achtergrond staat Humbert ook toe dat het publiek te horen is. Voor een beetje reuring in de boel, denkt hij.
      “Welkom, iedereen,” begint de president. “En in het bijzonder: welkom, tributen. Wij prijzen jullie voor jullie moed en voor het offer dat jullie bereid zijn te-”
      “Bereid? Bereid?” Humbert gooit uit paniek zijn koptelefoon af. Hij kan enkel denken: teveel reuring in de boel! Minder reuring! Humbert haast zich naar de schuif voor haar audiokanaal. Meer dan die eerste twee woorden worden niet uitgezonden naar de regisseur, die ze vast tegenhoudt voordat ze de publieke omroep redden. Hij bedankt de sterren dat de uitzending 20 seconden achterloopt. Niemand die dit ziet. Behalve zijn regisseur en tevens werkgever. Humbert is een simpele man. Een simpele, gestreste, man.
      Tevens een benieuwde man. Waar gaat dit heen? Humbert laat zijn privékanalen wel aanstaan. Ondanks dat de koptelefoon op de grond ligt, hoort hij een meisje ongelovig lachen. Het schrille geluid is met de versterking die er normaal nodig is op het plein luid genoeg voor permanente gehoorschade. Dat kunnen Humbert en zijn geld-opleverende oorschelpen niet hebben, dus hij is blij met zijn reflexen. Op het plein kan hij zien dat het geluid van Astraea afskomstig is. “Wees bereid voor deze!” Het meisje dat qua kleding zo een poppenwinkel in had gekund, steekt haar beide middelvingers op. Ze richt ze - ongelooflijk! - op de president. Haar ogen spuwen vuur, en ze opent haar mond. Ze begint met een nieuwe zin; “Vieze, vuile kloot-”
      Humbert hoort - op de kanalen van de District 5 kar - een soort mechanische “plop”. Het lijkt op een puf lucht.
Dan zakt Astraea in. Alsof ze al die tijd een echte pop was.
      De president gaat door met zijn speech. De cameramannen zoeken slimme hoeken zodat de kar van District 5 niet in beeld komt. Alleen Humbert en de mensen met zicht op het plein zien dat Astraea aan het einde van de speech van de president aan haar - blijkbaar magnetische - armbanden vastgeklikt wordt aan haar kar*, die met een levenloze Astraea wegrijdt.

*Als u goed luistert, kan u Antonius horen jammeren en smeken om vergiffenis; ziet u wel, zijn contraptique had moetenue werkuen!