Hoofdstuk 24

Na het zwemmen zoek ik de andere Beroeps in de trainingszaal. Atalante, Arthur en Ionia heb ik zo gespot. Ik slaak een opgeluchte zucht als ik zie dat ze stuk voor stuk hun eigen ding aan het doen zijn. Als ze allemaal samen waren gebleven, zou ik te veel buiten de groep vallen. Het duurt langer voordat ik Mako en Gaius heb gespot. De jongens zitten samen bij het survivalonderdeel, maar ze maken geen schuilplek of vishaak, zoals ik andere tributen heb zien doen. In plaats daarvan zitten ze op de grond over een speer gebogen waar ze messen aan vast proberen te maken.

Ik blijf even fronsend toekijken hoe de jongens helemaal opgaan in hun knutselprojectje en loop dan naar de trainster bij de schietbanen. “Pardon, mevrouw. Hebben jullie hier ook drietanden?” vraag ik beleefd.

De vrouw knikt en even later loop ik met een drietand in mijn handen naar het survivalonderdeel. Mako en Gaius houden net hun geknutselde drietand omhoog om te testen. De tak die ze als dwarsbalk op de speer hebben gemaakt zakt onmiddellijk scheef en één van de messen valt eraf.

“Hier, zochten jullie zoiets?” Grijnzend overhandig ik de drietand aan Mako en werp Gaius een vragende blik toe. “Had jij er ook eentje gewild?”

Mijn districtsgenoot neemt de drietand verbaasd aan. “Waar haal je die nou weer vandaan?”

“Had je al geprobeerd het te vragen?”

Gaius laat hun knutselproject niet zomaar gaan. Hij probeert de stok met een extra touw vast te maken en werpt me een zijdelings blik toe. “Jij bent ook niet echt van de creatieve oplossingen, of wel?” vraagt hij droog.

Nu is het mijn beurt om verbaasd te kijken. “Ik ben van de efficiënte oplossingen,” verdedig ik mezelf. “En jullie waren nogal aan het klungelen.”

“Als jij het zegt.” De jongen trekt een wenkbrauw op. Zijn donkere ogen twinkelen. “Als je echt wil helpen, maak dan een goede knoop zodat deze stok blijft zitten, wil je?”

Mako knikt instemmend. Hij legt de daadwerkelijke drietand neer om zich weer over hun bouwpakket te buigen. “We krijgen deze stok niet stevig genoeg. Maar als dat lukt, dan moet dit wel werken,” zegt hij, terwijl hij het mes dat was losgeraakt weer aan de stok vastbindt.

Ik hurk hoofdschuddend naast de speer neer, pak de materialen van Gaius over en maak een stevige knoop. “Dit kan geen goed idee zijn,” concludeer ik, terwijl ik hun geïmproviseerde drietand inspecteer.

Gaius pakt de doe-het-zelf-drietand grijnzend op - deze keer blijft de geïmproviseerde dwarsbalk met de messen wel goed zitten. “Daar gaan we maar op één manier achter komen.” Hij geeft het wapen aan Mako. “Tijd om te gaan testen.”

“Ga jij maar vast,” zegt Mako, gebarend naar de schietbaan. “Ik kom zo.”

Gaius kijkt heen en weer tussen Mako en mij, besluit dat hij er niets mee te maken wil hebben en knikt. Ik kan me daar volledig in vinden. “Ik moest ook maar weer gaan trainen,” zeg ik voordat Mako iets kan zeggen. “Succes nog.”

Ik wil weglopen, maar Mako is sneller. “Meg, wacht.” Hij blokkeert mijn pad.

“Wat?” vraag ik kortaf. Ik vervloek mezelf in stilte dat ik naar de jongens toe ben gegaan. Ik wil Mako niet spreken - en dat weet hij ook.

Mijn districtsgenoot haalt een hand door zijn haar. “Ik wilde gewoon zeggen dat het me spijt,” mompelt hij. “Van wat ik vanochtend zei over je moeder, enzo. Het is klote voor je en ik had het niet in de groep moeten gooien.” Ik klem mijn kiezen op elkaar. Het is klote, maar ik zou hetzelfde gedaan hebben. Ik weet dat het niet helemaal eerlijk is om dat Mako kwalijk te nemen. “Ik was boos over wat je over Mariana zei, maar dit was niet eerlijk. Dus sorry daarvoor.”

“Het is al goed,” mompel ik binnensmonds, tot Mako’s overduidelijke opluchting. “Ze zouden er waarschijnlijk toch wel achterkomen.”

“Ik heb tegen ze gezegd dat jij er ook niets aan kunt doen.” Hij geeft me een bemoedigend schouderklopje en knikt richting de schietbanen. “Wil je mee onze drietand testen?”

“Nee, dank je. Ik wil nog niet dood,” glimlach ik droog.

“Wat jij wil.” Hij haalt grijnzend zijn schouders op. “Maar je weet niet wat je mist!”

Ik blijf bij het survivalonderdeel en zie vanuit mijn ooghoeken Mako en Gaius nog een tijdje klungelen met hun geknutselde gevaarte. Het functioneert duidelijk niet als drietand, maar is des te dodelijker.

Als de Beroeps weg zijn, loop ik naar het simulatiebedieningspaneel. Even aarzel ik, mijn hand boven de knop van de 22ste Spelen. Delphines Spelen. Ik selecteer de 23ste Spelen.

Tegen de tijd dat ik het tegen de tributen uit de 31ste Spelen opneem, trillen mijn ledematen en voel ik me licht in mijn hoofd. Ik wrijf in mijn ogen als de simulaties ineens verdwijnen. Mijn zicht wordt niet scherper en de simulaties komen niet terug. Bij het bedieningspaneel staat een vredebewaker, ook al sluit de trainingszaal pas over een uur. Ik frons. “Wat is er?”

De man trekt een wenkbrauw op en gebaart naar een bankje. “Ga zitten.” Met een vragende blik doe ik wat hij zegt. “Hoe lang ben jij al bezig?”

“Een uurtje?” Ik negeer het rommelen van mijn maag dat nu ineens opvalt en haal mijn schouders op.

De man schudt zijn hoofd. “Niet alleen met de simulatie.” Aan zijn toon te horen weet hij het antwoord al. Ik haal nogmaals mijn schouders op. “Jij hebt genoeg getraind voor vandaag,” concludeert hij stellig. Ik wil protesteren, maar de man werpt me een strenge blik toe. “Ik kan je maag horen knorren. Je valt om als je zo doorgaat.” Hij gebaart naar de uitgang. “Hup, eruit.”