Hoofdstuk 23

Bes leren zwemmen blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Met enige moeite krijg ik haar zo ver om kopje onder te gaan en daadwerkelijk zwemmen is een nog grotere uitdaging. Zodra haar voeten van de bodem komen, begint het meisje te spartelen. Ik leg haar uit welke bewegingen ze moet maken, maar bij iedere slag zakken haar benen omlaag om steun te zoeken en slaat ze zoveel water omhoog dat ze praktisch kopje onder gaat.

Ik trek snel mijn benen in als het meisje me bijna een schop tegen mijn schenen geeft in een poging te blijven drijven. Bes gaat snel weer staan. “Sorry,” mompelt ze beteuterd. “Het is echt veel moeilijker dan je het doet lijken.”

“Geeft niet.” Ik sta op en gebaar haar uit het zwembad te komen. “We gaan het in het diepe proberen. Als het echt moet, dan lukt het je instinctief wel.”

“Ben je zeker dat dat een goed idee is?” vraagt Bes. Ze lijkt opgelucht om het water uit te mogen, maar de opluchting slaat om in twijfel als ze beseft wat ik voorstel. “Ik ben bang dat ik ga zinken.”

Ik knik en loop ondertussen naar de andere kant van het bad. “Niet inademen onder water, maar dat spreekt voor zich,” zeg ik droog. Het meisje lijkt er niet om te kunnen lachen. “Met een beenslag kom je snel weer boven water. Je moet vooral rustig blijven, dan komt het goed.”

Bes kijkt me een paar seconden aan alsof ik gek ben, maar knikt dan aarzelend. “Als jij het zegt…” Ze laat ze zich in het water zakken. Haar voeten zoeken tevergeefs naar de bodem en als ze die niet kan vinden, klampt ze zich vast aan de rand. “Ik kan dit niet,” stamelt ze met een hulpzoekende blik.

Ik werp een blik op haar handen. Ze klampt zich zo stevig vast dat haar knokkels wit worden. “Niet als je het niet serieus probeert, nee.”

“Ik beloof dat ik mijn best doe,” protesteert ze zwak. “Zodra mijn hoofd onder water zit, panikeer ik gewoon.”

“Probeer maar gewoon,” zeg ik ongeduldig. Dit soort dingen zijn de eerste keer altijd eng. Ze moet er gewoon doorheen. “Als je met je benen slaat, voel je wel dat je omhoog gaat.” Ik werp haar mijn meest geruststellende blik toe. “Ik help je als het nodig is.”

“Oké dan,” mompelt Bes, “jij bent de expert hier.” Voordat ze zich kan bedenken, zet het meisje zich af tegen de rand. Ze houdt haar armen gespreid en even lijkt het goed te gaan. Totdat ze zinkt. Haar benen en middel zakken omlaag en in plaats van mijn instructies op te volgen, begint ze te spartelen. Ze probeert iets te zeggen, maar krijgt een flinke teug water binnen. Hoestend en paniekerig slaat ze om zich heen.

Ik blijf staan. Als ik haar meteen te hulp schiet, leert ze het nooit. “Niet zo spartelen, Bes,” instrueer ik. “Sterke beenslagen.” Het lijkt niet binnen te komen. Het meisje blijft spartelen, naar adem happen en meer water binnenkrijgen. Misschien dat het haar niet instinctief gaat lukken.

Ik duik het water in en ben in een halve seconde naast haar en duw haar middel omhoog. “Als je in paniek raakt, wordt het moeilijker,” leg ik kalm uit. “Adem in, adem uit. Probeer opnieuw.” Bes kalmeert niet. Ze klampt zich angstig aan me vast zoals ze net bij de rand deed.

Ik aarzel. Eigenlijk zou ik haar los moeten laten zodat ze het opnieuw kan proberen. Ze moet het gewoon doen, dat is de enige manier om het te leren. Maar het meisje kijkt me met zulke grote, angstige oogjes aan dat ik haar niet los kan laten. In plaats daarvan help ik haar naar de rand. “Je gaat niet verdrinken, Bes. Geen zorgen.”

Bes klemt haar trillende vingers om de rand van het bad en hervindt langzaam maar zeker weer een normaal ademtempo. Zodra haar handen stabiel genoeg zijn, trekt ze zichzelf de kant op. “Kunnen we even pauzeren?” vraagt ze zonder me aan te kijken.

“Nu al?” Ik frons. “Zo leer je het nooit. Kom op, nog een keer.”

Als ze mijn kant op kijkt, flikkert er frustratie in haar ogen. “Ik apprecieer dat je me wil leren zwemmen, maar het is echt nergens voor nodig om me zo af te blaffen, Meg.” Bes bijt op haar lip. “Het is de eerste keer dat ik dit doe, natuurlijk neemt het tijd.”

“Ik- oh…” Ik kijk haar verward aan. Haar gouden ogen staan ernstig. Ze lijkt van streek. Ik begrijp er niets van. Ik hijs mezelf op de rand. “Het… was niet mijn bedoeling om je af te blaffen,” zeg ik aarzelend. “Ik probeer je gewoon te helpen.”

Het meisje zucht en legt geruststellend een hand op mijn schouder. “Geeft niet. Ik weet dat jij het trainen heel serieus neemt.”

Ik haal mijn schouders op. “We kunnen het nog eens in het ondiepe water proberen, als je nog wil?” vraag ik vertwijfeld. “Maar ik snap het ook als je liever de instructeur om hulp vraagt.”

Haar blik verzacht. Bes komt overeind en steekt glimlachend haar hand naar me uit. “Ik wil het nog wel een keer met jou proberen als je belooft te onthouden dat ik ook een mens ben.”

“Dat weet ik.” Ik snuif, maar laat me overeind helpen. “Ik dacht gewoon dat dit de snelste manier was om het te leren, maar we kunnen het ook wel op de langzamere manier doen, denk ik.”

Het was geen vraag, maar ik hoor hoe vragend mijn stem klinkt. Het voelt niet als de juiste manier. Het voelt als falen, maar Bes lijkt opgelucht. “Ik heb altijd gehoord dat leren nooit snel gaat.”

“Je moet het gewoon doen, niet te veel nadenken en doorzetten,” zeg ik schouderophalend. Ik pak een drijfplankje langs de rand van het ondiepe bad en steek het naar haar uit. “Maar misschien is het oefenen hiermee makkelijker.”

“Met die mentaliteit zou ik meteen verpletterd zijn door een boom,” lacht het meisje, terwijl ze het plankje aanneemt. Ze veegt haar natte krullen uit haar gezicht en glimlacht. “Het is maar goed dat mijn vader de eerste keer mijn handje vasthield.”

Ik kan het moeiteloos voor me zien. Een klein meisje met zwarte krullen die alle kanten opsteken, een ongemakkelijk grote bijl, een man die zijn grote handen over de hare legt als ze samen de bijl optillen. Het beeld zorgt voor een knoop in mijn maag. “Dat klinkt onpraktisch,” zeg ik vlak. Zo werkt de wereld niet.

“Wat bedoel je ‘onpraktisch’?” vraagt ze aarzelend. “Het is toch belangrijk om eerst te weten wat je moet doen? Lieten jouw ouders je zomaar met zwaarden zwaaien dan?”

“Nou, nee. Niet zomaar natuurlijk,” zeg ik vlug. “Het is geen speelgoed.” Ik haal mijn schouders op. Bes hoeft niet te weten hoe de trainingen eraan toegingen. Het is een tactisch voordeel om zulke dingen niet te delen. Het meisje fronst bedenkelijk, lijkt meer te willen vragen, maar ik geef haar die kans niet. Ik duik het water in en kom een paar meter verderop weer boven. “Zullen we dan maar?”