Hoofdstuk 22

Een aantal tributen zijn alweer bezig. Dean uit Twaalf en Marija uit Acht maken samen vuur. Tijdens haar Boete leek Marija fragiel en kwetsbaar, maar ze lijkt zich herpakt te hebben. Het meisje lacht om iets wat Dean zegt. Het zou me niet verbazen als zij een bondgenootschap hebben. Bij man-tegen-mangevechten wordt de jongen uit District 5, Renwa, door de trainer in een hoek gedreven. De roodharige jongen vergeet terug te vechten en is vooral druk met een uitweg zoeken. Zijn ogen schieten paniekerig heen en weer als een kat in het nauw.

Dan valt mijn blik op de tribuut die ik zocht. Bes staat bij wondverzorging. Ze luistert geïnteresseerd naar een man met grijzende krullen die verschillende benodigdheden voor het verzorgen van een snijwond laat zien.

Het meisje draait zich om als ik haar kant op loop en begroet me vrolijk. “Kom jij ook wonden verzorgen?”

Ik knik, zowel ter begroeting als ter bevestiging. De instructeur gebaart me om plaats te nemen, terwijl hij verder gaat met zijn verhaal. Hij vertelt weinig nieuws. Na een tijdje geeft hij ons de opdracht te oefenen met hechtingen en gaat hij iemand anders helpen. Ik pak de spullen, bevestig het hechtdraad aan de naald en werp Bes een zijdelingse blik toe. “Eigenlijk wilde ik je ook nog even spreken,” begin ik zakelijk. “Ik heb een voorstel.”

Het meisje kijkt me vragend aan. “Oké?”

“Ik weet niet of je het hebt meegekregen, maar schijnbaar heeft de roddelpers van het Capitool onze interactie na de parade wat uit… context getrokken.” Ik rol met mijn ogen en leun wat dichterbij. “En ik dacht: misschien kunnen we dit in ons voordeel gebruiken. Hoe zou jij erin staan om te doen alsof we een romantische relatie hebben?”

“Wat?” Het meisje staart me aan alsof ik een andere taal spreek. Ze knippert verbaasd en lacht verward. “Wacht, kan je even terugspoelen?” vraagt ze onzeker. “Roddelpers?”

“Oh, eh- dat heb je niet meegekregen?” Daar had ik niet op gerekend. Ik frunnik aan de draad. “Mijn mentor liet me een artikel op de website TributesDaily zien en eh… nou ja. Ze hebben een erg vrije en verliefde interpretatie van de situatie gegeven, zeg maar,” leg ik hakkelend uit. Bes weet wat er gebeurd is, maar dat maakt de Capitoolroddel uitleggen alleen maar ongemakkelijker. “Maar goed,” ratel ik snel door, “die roddel gaat dus als een lopend vuurtje door het Capitool, gezien alle reacties die er gisteren al waren. En ik dacht dat we dit misschien zouden kunnen gebruiken om meer aandacht van potentiële sponsors te trekken.” Ik blijf stil zodat ze kan reageren, maar Bes schiet enkel in de lach. Ik richt me op de hechting om mezelf een houding te geven. “Natuurlijk moeten we dan nog wel even de precieze voorwaarden bespreken,” zeg ik aarzelend. “Maar wat denk je ervan?”

Het meisje schudt lachend haar hoofd. “Dit verklaart zo veel. Mijn escorte deed echt raar gisteren.” Ze trekt haar gezicht met moeite in de plooi. “Maar ik denk op zich dat het wel een goed idee is. Wat had je precies in gedachten?”

Ik zucht opgelucht. “Als een stomme roddel ons al zoveel media-aandacht oplevert, denk ik dat we het Capitool helemaal gek maken als we doen alsof we een relatie hebben.” Ik haal glimlachend mijn schouders op. “De precieze details moeten we even samen afstemmen. We moeten zorgen dat het Capitool het wel gelooft. Af en toe samen trainen lijkt me een goed begin. En verder moeten we grenzen afspreken wat betreft fysiek contact en intimiteit.” Ik kijk Bes vragend aan. “Zijn er voor jou harde grenzen?”

“Ehm…” Het meisje staat met haar mond vol tanden. “Jij bent goed voorbereid,” mompelt ze overweldigd. “Ik weet het niet. Ik kan wel tegen fysiek contact.” Haar stem gaat omhoog alsof het een vraag is.

“Het was niet de bedoeling om je te overweldigen,” grinnik ik. Ik leg mijn hand op haar onderarm. “Je mag er natuurlijk eerst rustig over nadenken of met je mentor overleggen.”

“Mijn mentor…” Bes trekt een gek gezicht. “Ik denk niet dat het hem iets zou uitmaken.” Ze lacht nerveus. “Maar volgens mij is het allemaal wel vanzelfsprekend,” begint ze vertwijfeld. “Niet kussen enzo, maar knuffelen of handjes houden en dat soort dingen ben ik wel oké mee.”

“Dat is helemaal prima.” Ik knik zakelijk. “Ik heb zelf geen bezwaar tegen kussen om het verhaal overtuigender te maken, maar eh… nou ja, volgens mij is dat nergens voor nodig, want ze lijken er al heilig in te geloven.” Ik schud lachend mijn hoofd en laat haar arm los. Bes glimlacht voorzichtig terug. “Ik heb natuurlijk wel mijn bondgenootschap met de Beroeps, dus ik zal ook tijd met hen spenderen, maar dat zal geen probleem zijn, lijkt me.” Ik maak de hechting moeiteloos af. “Dus heb jij nog tijd nodig om erover na te denken of hebben we een deal?”

“Deal.” Het meisje heeft zichzelf herpakt en klinkt een stuk zelfverzekerder. Ze legt haar spullen neer. “Leer je me dan zwemmen?”

“Prima.” Tot nu toe lijkt Bes geen grote dreiging. De nadelen van haar leren zwemmen wegen niet op tegen de voordelen die het versterken van de roddel oplevert. “Heb jij dan ook nog wat leuks achter de hand om mij te leren?”

Het meisje draait bedenkelijk een van haar krullen om haar vinger. “Ben je geïnteresseerd in bijlen?”

“Bijlen?” vraag ik verrast. “Niet wat ik verwacht had van District 11.” Ik neem haar schattend in me op. Dit is nuttige informatie. “Ik ben zeker geïnteresseerd.”

Bes glimlacht. “Dat komt goed uit. Thuis zorgde ik voor de fruitbomen,” verklaart ze. “Als ze ziek waren of niet genoeg meer produceerden, hakten we ze om.”

“Afgesproken dan,” knik ik. “Ik leer je zwemmen, als jij me daarna met bijlen leert zwaaien.”