Hoofdstuk 21

Tegen de tijd dat ik de kantine binnenloop, is de lunchpauze al even gaande. Ik weet zonder te kijken waar de Beroeps zitten - ze zijn luid genoeg dat ik ze vanaf de gang al hoorde. Hun lege dienbladen hebben ze aan de kant geschoven om ruimte te maken voor de speelkaarten die ze ergens vandaan hebben getoverd. Ze zitten wijdbeens, nemen alle mogelijke ruimte aan de tafel in.

Als ik binnen redelijke gehoorafstand ben, wordt Arthurs grijns breder. De jongen kijkt niet op, maar ik weet dat hij me gezien heeft. “Hoe oud waren jullie toen je van je moeder alleen naar het toilet mocht?” vraagt hij luid.

Ik overweeg mijn glas sinaasappelsap boven zijn hoofd om te keren. Atalante lacht. Mako glimlacht ongemakkelijk mee. “Wat ben jij een hork,” bijt Ionia Arthur toe, voordat ik eruit ben of het de verspilling van de sinaasappelsap waard is. “Hou eens op.”

Arthurs gezicht betrekt. “Het is gewoon een vraag.”

Ik loop door naar de tafel waar Miles zit. Het meisje zit in haar eentje over haar dienblad gebogen en kijkt met een schuin oog naar de tafel waar haar broertje met de tweeling uit Tien luncht. “Lukt het een beetje?” Ik glimlach beleefd. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat ik vanochtend een slechte voorwaarde heb gesteld. Voorkennis over de arena is te waardevol. Het meisje zal die kennis nooit delen - maar ze kan me makkelijk voorliegen.

Miles veert verrast overeind. “Gaat wel,” zegt ze. “Ze zijn spaarzaam met details over de arena. Eén van hen-” Ze wuift richting de Spelmakertribunes, waarmee ze mijn vermoeden bevestigt dat haar ‘mogelijke sponsor' een stuk belangrijker is dan de badjas deed vermoeden. “-noemde me verwend. ‘Alsof we jullie niet genoeg hints geven in die rotzaal,’ zei hij. Doe daarmee wat je wil.” Ze haalt haar schouders op. “Ik hoop dus voor jou dat je wat interessanters te vragen hebt.”

Met een peilende blik neem ik tegenover haar plaats. Dit was een uitgelezen kans voor haar om me op het verkeerde been te zetten - waarom laat ze die kans schieten? Ze is onvoorspelbaar. Ik heb haar vanochtend nergens weg zien glippen, maar schijnbaar is het haar toch gelukt om haar contactpersoon te spreken. Het meisje zou een serieuze dreiging kunnen zijn, mits ze de kansen zou benutten. “Ik heb nog wel iets anders.” Ik glimlach sluw. “Denk je dat je via dat contact de beoordelingen van de privésessies zou kunnen beïnvloeden?”

Miles weegt haar kansen af. “Ik sluit het niet uit,” concludeert ze met een schuine blik op de Spelmakers. “Ik denk dat het meer kans heeft dan dat één van hen nog iets spannends loslaat over de arena.” Het meisje trekt haar wenkbrauwen vragend op. “Wat had je in gedachten?”

“Arthur Augustinus, District 2,” zeg ik zakelijk. Ik knik haast onmerkbaar richting de jongen. “Zorg ervoor dat hij een slecht cijfer haalt voor zijn privésessie en we hebben een deal.”

“Dat moet te doen zijn.” Miles grijnst samenzweerderig. “Ik had sowieso al iets tegen die arrogante kop van hem.”

“Je bent niet de enige,” grinnik ik. “Prettig zaken met je doen.”

Miles steekt haar hand uit. “Dus we hebben een deal?”