Hoofdstuk 18
Zelfs met enige oponthoud ben ik als eerste in de trainingszaal. Terwijl ik mijn warming-up afrond, komt Mako het zwembad binnen. “Meg! Ik wilde nog wat vragen!” Hij springt met een bommetje het bad in. Ik rol met mijn ogen en zwem door. Met een paar slagen is Mako naast me - hij zwemt erg goed, zelfs voor District 4. “Ik was gisteren te verbaasd om op antwoord te wachten, maar ik vraag me serieus af wat er met de echte Delphine gebeurd is. Heeft je moeder haar opgesloten in een bezemkast?” oppert hij grijnzend. “Aan de haaien gevoerd? Vermoord?”
“Hou je kop, Mako,” sis ik. “Niet iedereen hoeft het te horen.”
“Wat? Het is toch niet jouw probleem?” zegt hij luchtig. “Maar als jij antwoord geeft, hoef ik er niet nog eens naar te vragen.”
Ik snuif. “Geen idee. Dat zul je aan mijn mentor moeten vragen.” Zodra ik het zeg, realiseer ik me de fout. “Niet echt doen,” voeg ik er snel aan toe.
“Ben jij helemaal niet benieuwd?” Mako trekt zijn wenkbrauwen op.
Ik schud mijn hoofd. “Ik meng me niet in haar zaken.”
“Zij wel in de jouwe.”
Ik werp hem een nijdige blik toe en hijs mezelf op de kant. “Ik ga maar eens bezig. Ik zie je zo bij de klimwand.”
Waar de training gisteren nog wat onwennig was, is het vandaag gezellig. Even waan ik me weer in de Loods - totdat Arthur aansluit. De lange jongen komt als laatste bij de klimwand aanzetten, maar is vastbesloten om zijn aanwezigheid kenbaar te maken nu hij er eenmaal is. “Rechts boven je, Meg. Daar moet je je vastpakken,” klinkt voor de zoveelste keer zijn ongevraagde advies.
Ik kijk naar de handgreep die hij bedoelt, ruim een meter verderop. “Niet iedereen is praktisch een vuurtoren, Arthur,” snauw ik geïrriteerd. “Daar kom ik nooit bij.”
“Oh, dat is ook zo. Je bent niet zo groot.” De jongen haalt onverschillig zijn schouders op. Ik negeer hem. “Sorry, ik was in de war door je naam, Mega-lodon,” lult hij onverstoorbaar verder. “Misschien hadden ze je beter Minilodon kunnen noemen.”
Atalante lacht. Ik klem mijn kaken op elkaar. Mako schiet ook in de lach. “Je moest eens weten,” roept hij grijnzend vanaf een ander deel van de klimwand. Ik werp hem een dodelijke blik toe, maar hij merkt het niet. “Meg was echt een guppie tot haar veertiende, dus noemde iedereen haar Minilodon.”
De rest barst in lachen uit - zelfs Ionia glimlacht. Het bloed stijgt naar mijn wangen. Ik klem de handgrepen zo stevig vast dat mijn knokkels wit worden. “Mijn naam wisten ze in elk geval,” snauw ik scherp. Ik mag niet de garnaal zijn. Als je onderaan het scorebord staat, verlies je gegarandeerd. “Wist Mariana na de Boete jouw naam eindelijk ook of heb je haar aandacht nog steeds niet getrokken?”
De gekwetste blik in Mako’s ogen is niet te missen. De jongen opent zijn mond en sluit hem weer als hij geen weerwoord klaar heeft. De aandacht verschuift naar hem en ik kan weer ademen. Opgelucht klim ik omlaag.
“Gast, heb jij je serieus aangeboden om indruk te maken op een meisje?” Gaius slaat Mako grijnzend op de schouder zodra hij omlaag gesprongen is.
Ionia kijkt mijn districtsgenoot hoofdschuddend aan. “Dat meen je toch niet?” verzucht ze.
Hij snuift blozend, duwt Gaius’ hand van zijn schouder en kijkt me strak aan. De gebruikelijke twinkeling is uit zijn ogen verdwenen. “Ik heb in ieder geval niet mijn mammie meegenomen om mijn handje vast te houden en me te vertellen wat ik moet doen. Dat kan niet iedereen zeggen, hè Meg?”
Alle blikken schieten meteen mijn kant op. Mijn ogen worden groot. “Hou je kop,” bijt ik hem toe, maar mijn stem hapert en gaat verloren in de verbaasde reacties en het gelach van de groep.
“Meg heeft haar moeder meegenomen, in plaats van haar tante,” legt Mako uit.
Ionia fronst. “Maar dat mag toch helemaal niet?” Ze kijkt me vragend aan, waarop ik weinig anders kan dan mijn schouders ophalen.
Arthur lacht schamper. “Heeft het Capitool een uitzondering voor je gemaakt omdat je niet zonder mama durfde?” vraagt de jongen spottend. “Of dacht je dat regels niet voor jou gelden?”
“Zo zit het niet.” Ik voel mezelf met ieder woord kleiner worden. Ze blijven vragen stellen waar ik geen antwoord op heb of niet weet hoe ik het moet uitleggen. Mijn moeder heeft me overal op voorbereid, maar niet op de gevolgen van haar inmenging.
Tot mijn opluchting is de nieuwigheid er snel genoeg vanaf en is iedereen algauw weer aan het trainen. Als Atalante er voor de derde keer niet in slaagt om de moeilijke route af te maken, blijft ze op de grond staan. “Ik ben er klaar mee,” zegt ze. “Tijd voor iets leukers.”
Haar districtsgenoot knikt instemmend. “Laten we gaan zwaardvechten.”
“We kunnen allemaal al met wapens omgaan,” werp ik fronsend tegen. “Kunnen we onze tijd niet beter besteden aan overlevingsvaardigheden?”
Er speelt een grijns rond Arthurs lippen. “Oh, mag je niet zwaardvechten van je moeder?”
Ik verstijf. “Dat heeft hier niets mee te maken,” bijt ik hem toe.
“Dan is er toch geen probleem?” vraagt de jongen uitdagend. “Of had ze een ander takenlijstje voor je opgesteld?”
“Nou, ik ga vast.” Atalante rolt met haar ogen en loopt naar een wapenrek vol zwaarden. “Ik zie jullie wel verschijnen als jullie klaar zijn met klieren.”
Ionia zucht. “Negeer hem, Meg. Hij zit je te stangen.” Voordat ik Arthur af kan snauwen, haakt het meisje haar arm door de mijne en trekt ze me mee richting het zwaardvechten. “Je had een goed punt, maar je kan je tijd sowieso beter besteden dan aan gekibbel met hem.” Er speelt een glimlachje rond haar lippen. “En bovendien wil ik graag zien wat Arthur ervan bakt, jij niet?”
Reageer (4)
i mean, the man does have a point
ooooh snap, de groepsdynamiek begint wel heel snel spannend te worden. i mean, het is een groep getrainde assassins, wat wil je, maar toch. shots fired, and fired well, i gotta say
iets over hoe een rat in het nauw altijd zal bijten en de belachelijk high stakes environment al deze kids momenteel inzitten en over hoe het idee van de beroepstroep altijd mooi is, maar in de kern permanent fragiel
THE GASP I GUSPED
auwtchh. yeah uh, i hate to say it meg, but this is going to be a tough blow to survive
yeahhhhh, sadly we kinda saw this coming rip
welkom aan de onderkant van de voedselketen meg
ngl, arthur maakt wel indruk. heeft zich vrij effectief gepositioneerd als de top van de beroeps samen met Atalante en is nu alvast omlaag aan het trappen naar zwakke plekken die hij voorbij ziet komen. in de arena verwacht ik dat hij de leiding zal nemen over de groep en meg de rotklusjes zal toebedelen--en haar ook als een van de eersten af wil maken. natuurlijk hangt dit allemaal af van zijn daadwerkelijke skills, maar vanaf een spelmaker's visie is dit echt een goeie kandidaat 2 dagen geleden
Het blijft toch een groep pubers, strijdend om bovenop de apenrots te zitten - en daar worden ze niet leuker van naar elkaar oepsie???
2 dagen geledenNgl de onderkant van de voedselketen bevalt slecht, tijd om heel erg hard ervoor te gaan zorgen dat iemand anders de garnaal is 🥺
Nice!! Je analyse over Arthur is best wel spot on hoe ik hem probeerde neer te zetten yay!!
mako reads my mind, those are my questions
mako is zo scherp als een mes
I mean letterlijk wat ik eerder commente over de hierarchie, maar also deze verwoording got me lmao
MAKO GAST WAT PRAAT JIJ
zip it arthur, nu snap ik waarom niemand jou mag 1 week geleden
En ngl het zijn allemaal hele valide vragen
6 dagen geledenGirl ik ben heel blij dat je die eruit pikt want ik vond het zelf ook echt veel te grappig lol onderaan de hiërarchie is echt een nachtmerrie lol straks ben je nog dE GARNAAL
Oeps de golden retriever kan bijten als je onaardig doet??
Real HAHAHA
Oke nu is Arthur haat wel geoorloofd
Je moet je opgekropte frustraties niet uitwerken op Mako 1 week geledenHahaha vindt Meg ook! Kut Arthur lol wat een zak
1 week geledenHsjdjsjs sshh maar iemand moet de garnaal zijn en zolang het maar niet Meg is- oeps?
‘when they go low, I go lower’
1 week geledenLearned from the lowest- wait what
1 week geleden