Hoofdstuk 17
Ik zit in mijn pyjama op bed, notitieboekje op schoot, als er geklopt wordt. “Ja?” vraag ik zonder op te kijken.
“Ik kom binnen,” kondigt Mako aan.
“Bedoel je niet: mag ik binnenkomen?” Ik trek mijn wenkbrauwen op als hij mijn kamer binnenstapt en schuif mijn notities aan de kant.
“Dat zou ik zeggen als het een vraag was.” De jongen grijnst. “Maar dit was een mededeling.” Hij ploft naast me op bed. “Waar heb jij uitgehangen? Ik probeer je al sinds het avondeten te spreken, maar je was nergens te bekennen.”
Ik haal ongemakkelijk mijn schouders op. "Een afspraak met mijn stylist. Het doet er niet echt toe.” Mako is niet iemand die snel oordeelt, maar het voelt vreemd kwetsbaar.
“Het doet er niet echt toe?” herhaalt hij sceptisch. “Jerold was anders goed kwaad toen hij het hoorde.” De jongen schudt zijn hoofd, maar laat het daar gelukkig bij. “Wat ik eigenlijk wilde vragen… vind je het gezellig dat je moeder mee is?” Zijn vraag is zo bizar dat ik bijna in de lach schiet. “Dat dacht ik al,” concludeert hij ongemakkelijk. “Is ze altijd… zo?” Zijn ogen worden groot als ik knik. “Gast, maar ze is heel gemeen. Dat is echt niet oké!”
“Ze is streng. Dat is iets anders,” corrigeer ik. “Ze stelt hoge eisen, omdat ik dan hoger presteer.”
Mako kijkt me ongelovig aan. “Dat is gestoord. En waar is de echte Delphine? Man, dit verklaart eigenlijk zoveel over jou.”
“Wat wil je daarmee zeggen?”
Hij geeft geen antwoord. Met een meelevende blik geeft hij me een schouderklopje. “Nou, mocht het zo lopen dat jij wint, dan mag je mijn moeder wel hebben. Die is een stuk aardiger en wilde altijd al een dochter.”
De volgende ochtend ben ik voor dag en dauw op. Ik wil net naar de trainingszaal gaan als Tanicia in een flamingoroze ochtendjas de keuken binnenkomt. Haar wenkbrauwen gaan verrast omhoog als ze ziet dat ze niet de eerste is. “Jij bent écht een vroege vogel.” Ze zet de waterkoker aan en schept gedroogde bladeren in een filter. “Wil je ook thee?”
Ik schud mijn hoofd en zwaai de sporttas over mijn schouder. “Ik ga vast trainen.”
“De zaal gaat pas over een kwartier open,” merkt Tanicia op, “en je bent er zo. Kom even zitten. Een pauze kan geen kwaad, lieverd.” De escorte glimlacht flauw en kijkt me onderzoekend aan. “Hoe was het gisteren?”
Ik schud nogmaals mijn hoofd. “Prima. Ik moet nu gaan. Ik neem de trap.”
“Het is geen kwartier lopen.” Tanicia fronst sceptisch, maar zucht dan. “Het is te vroeg voor discussies. Maak het niet te laat, schat. Uitrusten is ook belangrijk.” Ik knik vlug en loop richting het trappenhuis. “En de lift doet het ook gewoon!” roept ze me na.
Het is vreemd stil in het zwak verlichte trappenhuis. Het meeste licht is afkomstig van de lampjes in de traptredes. Boven me branden de lichten normaal, maar naar beneden toe zijn ze gedimd. Zodra mijn voet de eerste trede raakt, wordt het licht feller. Bewegingssensoren.
Fronsend blijf ik staan. Dan hoor ik het geluid. Behoedzame, zachte voetstappen die door het trappenhuis galmen - amper hoorbaar als je er niet op let. Ik sluip terug, werp een blik naar boven en zie twee mensen op de trap staan. De fleurige badjas en extravagante panterprinthoed behoren onmiskenbaar toe aan een Capitoolbewoner - en tegenover de man staat Miles Hoover.
De vrouwelijke tribuut uit District 6 vist een buisje uit haar zak. Ze schermt het zo af dat ik amper opmerk dat ze het buisje aan de man overhandigt. Hij steekt het diep in zijn zak, fluistert iets onverstaanbaars en verdwijnt met wapperende badjas door een onderhoudsdeur. Miles staart hem na en recht hoofdschuddend haar rug. Haar grijsbruine ogen schieten mijn kant op.
Ik heb genoeg gezien. Leunend tegen de muur trek ik mijn wenkbrauwen naar haar op. “Wat had dat te betekenen?”
Het duurt net te lang voordat ze antwoordt. “Contact leggen met mogelijke sponsoren.” Ze verplaatst haar gewicht van haar ene been naar het andere. “Is me aangeraden door mijn districtsbegeleider.”
“Sfeervolle plek voor sponsordeals,” merk ik op. De man werkt waarschijnlijk in het Trainingscentrum - en zijn met edelstenen ingezette ringen geven weg dat hij een lucratief baantje heeft. Misschien dat hij Spelmaker is - of op z’n minst iemand die daar vlakbij staat. “Zij sponsoren jou en in ruil daarvoor…”
“Iets leuks,” bromt het meisje kortaf. “Iets waar ze blij van worden. Ik kan het best aanraden.” Ze zucht. “Wat maakt het jou überhaupt uit?”
Ik glimlach gehaaid. “Gewoon nieuwsgierig.” Miles’ ogen schieten opzij, zoekend naar een uitgang. “Wat zat er in dat buisje?”
Heel even fronst ze, duidelijk niet blij dat ik dat gezien heb, maar dan maakt haar frons plaats voor een scheve grijns. “Sponsor me, zeemeermin, en misschien kom je het te weten.”
Ik schiet in de lach. “Ik zal het overwegen,” grinnik ik hoofdschuddend. “Maar ik vraag eerst mijn mentoren of zij vermoedens hebben.”
“Waar je sponsoren moet vinden, bedoel je?” vraagt ze, haast hoopvol. Ze praat vlug door. “Het schijnt te helpen als je al jaren hun bagage draagt, dus deze heeft mij helemaal uit zichzelf opgezocht. Maar als je niet zo makkelijk begint, dan helpen je mentoren je vast.”
Het is haast vermakelijk om te zien in welke bochten Miles zich wringt - en welke informatie ze daarmee al weggeeft. “En zit die bagage altijd in kleine buisjes?” vraag ik als het meisje is uitgeluld. “Volgens mij weet je prima wat ik bedoel.”
“De kleine buisjes zijn nieuw.” Het meisje klemt haar kiezen op elkaar. “En ik zou het op prijs stellen als je voor je zou houden wat je gezien hebt.”
Bingo. Ik kijk haar schuin aan. “En wat levert mij dat op?”
Ze trekt haar wenkbrauwen op. “Wat zou je ervoor willen?” Haar ogen schieten opzij om te controleren of er niemand is, voordat ze op gedempte toon verder praat. “Er is vast wel ergens een touwtje waar ik aan kan trekken.”
“Als jij via je… mogelijke sponsoren voorkennis over de arena kan verkrijgen, ben ik best bereid om je opmerkelijke manier van sponsorwerving voor me te houden, glimlach ik.
“Voorkennis over de arena?” Miles kijkt bedenkelijk. “Wat moet ik daaronder verstaan?”
“Als ik dat al wist, had ik het niet hoeven vragen,” zeg ik bits. Ik rol met mijn ogen en sla mijn armen over elkaar. “Maar het zou me niet verbazen als die kwibus in die badjas er wel meer over weet.”
“Hij is wel écht een kwibus.” Miles grijnst.. “Weet je, zeemeermin? Ik ga eens kijken wat ik uit hem kan krijgen.” Ze houdt haar hoofd schuin. “Is arenakennis echt het spannendste wat je kan bedenken?”
“Voor nu,” glimlach ik berekenend. “Ik weet je te vinden als ik nog wat anders bedenk.”
Reageer (4)
lol, love a confident king
💔💔
hnnnnnnggg i wonder why previous winner and DEFFO also victim isn't pleased about this aaaaaahhhhhh
asdfghjkl ohmyGOD dit is zo erg. bro het gaat hier over je LEVEN?!?! hoe- waarom- bro- mijn hart kan dit allemaal niet aan, gays and theys. maar het aanbod is lief. en tragisch, maar fucking alles wat jij aanraakt ilse is tragisch
uhm. wat?
i am horrified :) do not want to find out. and good for you as the writer not to name it, because now my imagination is making it ten times worse :)
I do have to say; girl's got game. this is a good answer, especially considering she's talking to a careers. this creates intrigue, which doesn't piss off the childsoldier or makes her think you an easy target. strategic. 2 dagen geleden
Yeah, Jerold, een daadwerkelijke winnaar, heeft een stuk meer inzicht in wat de mogelijke consequenties van deze sTUPID CHOICE gaan zijn rip
2 dagen geledenYAY!!! Sketchy trappenhuis deeltjes!!
Maar iknowww dat antwoord is een hele slimme move, go Milly!!
LOL
aww i love Mako, he's giving golden retriever
sassy, i like
1 week geleden
Mako is zo lief en relatable
OMG MILLIE 1 week geleden
Iknowww Mako is een schatje
1 week geledenYAY betrapt lol
aww ik hou van mako wat een cutie
1 week geleden