Hoofdstuk 13

“Dat was een lijp schot, gast.” Atalante zet haar lunch met een klap op tafel, geeft Gaius een boks en gaat naast hem zitten. “Je bent een goede boogschutter.”

“Weet ik,” antwoordt de jongen met volle mond. “Jij was ook niet slecht.”
Het meisje zwiept haar lange vlecht over haar schouder. “Anders zou ik me niet hebben aangeboden.”

Haar districtsgenoot grinnikt en werpt een betekenisvolle blik op de tafel waar Miles Hoover zit - ook vrijwilliger. “Dat geldt niet voor iedereen,” grijnst hij. Het blauwe oog dat ze tijdens de Boete had, is zorgvuldig weggewerkt door haar voorbereidingsteam - om plaats te maken voor nieuwe blauwe plekken. Het meisje donderde binnen een half uur van de klimmuur. “Sommigen zetten zichzelf flink voor schut.”

“Ja, hebben jullie District 11 gezien?” lacht Atalante.

Ionia klakt met haar tong. “Doe niet zo flauw,” fronst ze streng. “Zij kunnen ook niets doen aan de keuzes van hun stylisten.”

“Ik doelde niet op de fruitsalade. Wacht.” Atalante loopt grijnzend naar haar berg spullen aan de rand van de zaal en komt terug met een tablet. “Kijk dit.” Ze zet de tablet midden op tafel en opent met een paar tikken een opname van de openingsceremonie.

Ionia trekt haar wenkbrauwen op. “Hoe kom je daar nou weer aan?”

“Mocht van onze districtsbegeleider,” wuift het meisje Ionia’s twijfels weg. Ze gooit het volume omhoog en zet het fragment aan. Mako gaat op de tafel zitten om het goed te kunnen zien. Op de tablet verschiet Clara uit District 9 van kleur en tast ze naar haar schouders als de cape van haar kostuum scheurt en door de wind gegrepen wordt. “Moet je opletten.” Atalante wijst naar de cape, die rakelings langs de wagen van District 10 wappert en vervolgens vol in het gezicht van de jongen uit District 11 waait. Shawn graait naar de stof in een vergeefse poging zichzelf te bevrijden.

“Serieus?” Gaius buigt zich grijnzend naar voren. “Daar heb ik niets van gemerkt.” Zijn ogen twinkelen. “Die gast zette zichzelf ook al voor schut tijdens z’n Boete, toch?”

Het levert hem een por van zijn districtsgenote op, maar het duo uit Twee knikt instemmend. Arthur trekt de tablet naar zich toe en klikt een paar keer op het scherm. “Er zijn dus een heleboel van dit soort filmpjes. Schijnbaar is er ieder jaar wel een tribuut die maar wat aanrommelt.” Hij zet een compilatie van bloopers uit eerdere edities aan. “Het is echt goud.”

Op de tablet verschijnt een fragment van een openingsceremonie, waar een jongen na de speech van de kar valt. Atalante en de jongens schieten in de lach. Ionia schuift zuchtend weg. Als we oogcontact maken, rolt ze met haar ogen. Ik glimlach terug. In het volgende fragment loopt een meisje uit de 26ste Spelen naar het podium terwijl ze een kazoo bespeelt.

Terwijl op de tablet een compilatie van interviewbloopers is verschenen, zie ik Bes enthousiast naar me zwaaien. Ik steek aarzelend mijn hand op, maar dan komt het meisje samen met Ash, District 7, mijn kant oplopen. “Ik moet even wat regelen,” mompel ik tegen de rest. Ik sta vlug op om het tweetal te onderscheppen. “Wat is er?” vraag ik kortaf. De nieuwsgierige blikken van de Beroeps prikken in mijn rug.

Ash trekt zijn wenkbrauwen op en stelt zichzelf nadrukkelijk voor als ik niets tegen hem zeg. “Jo, gast! Hoe is ‘ie?” roept Mako, alsof Ash een van zijn vrienden van de Loods is. De jongen loopt naar hem toe en ik richt mijn blik op Bes.

“Ik kom je rok terugbrengen,” beantwoordt ze mijn vraag met een opgewekte glimlach. Ze houdt het bundeltje stof in haar handen omhoog alsof het een trofee is.

“Oh, nu?” Ik forceer een beleefde glimlach. “Fijn. Bedankt.”

“Jij bedankt dat ik hem mocht lenen,” lacht ze. “Hoe gaat jouw eerste trainingsdag trouwens?”

“Hé, Meg,” roept Mako door haar vraag heen. “Je bent in elk geval niet de enige met een vervelende mentor!” De gouden ogen van het meisje schieten kort richting de Beroepstafel, waar Mako grijnst en Arthur omgedraaid op zijn stoel een wenkbrauw naar me optrekt.

Ik negeer beide jongens en Bes’ vragende blik. “Prima. Bij jou?”

“Beter dan verwacht.” Ze gebaart vrolijk naar de jongen met de bruine krullen. “Ik heb met Ash geknutseld deze voormiddag.”

“Geknutseld?” Op de achtergrond hoor ik Mako zeggen dat mijn mentor niet weet wat plezier is. Ik klem mijn kiezen op elkaar. “Ik hoor het later wel,” zeg ik met een vluchtige glimlach. “Ik moet weer naar de rest.”

Bes lacht. “Oké, tot snel!”

Als ik weer bij de rest ga zitten, kijkt Arthur me afwachtend aan. “Dus… ga je nog vertellen wat dat moest voorstellen?” vraagt hij als ik simpelweg een hap van mijn broodje neem.

“Dat was Bes, District 11,” antwoord ik droog. “Niet opgelet bij de Boetes?”

Atalante proest van het lachen, maar Arthur vindt het duidelijk minder grappig. “Dat weet ik ook wel.” Hij knikt geïrriteerd naar het bundeltje op mijn schoot. “Wat had ze voor je?”

“De rok van mijn openingsceremoniekostuum.”

“En die had zij omdat…?” Arthur gebaart me ongeduldig door te praten.

Ik glimlach onschuldig. “Omdat ze die even geleend had.” Het levert me een nijdige blik op.

“Nou, aan het geklets te horen, is iedereen uitgegeten. Gaan we weer?” Atalante schuift haar dienblad in het rek en rolt haar schouders naar achteren. “Volgens mij hebben we lang genoeg niets gedaan.”

Arthur knikt instemmend. “Laten we naar man-tegen-mangevechten gaan.” De tributen uit Twee lijken niet van plan om iemand anders om hun mening te vragen.

Ik kijk de groep rond. Mako knikt en Atalante loopt al weg zonder antwoord af te wachten. Ionia haalt haar schouders op. Het is genoeg instemming voor Arthur, die zijn districtsgenote volgt. Alleen Gaius blijft zitten. De jongen drinkt rustig zijn sinaasappelsap op. “Wat ga jij doen?” vraag ik hem.

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. “Niets eens een ‘kom jij ook mee?’?”

“Daarop was het antwoord toch nee geweest, of niet?” kaats ik terug.

“Klopt.” Hij stapelt de overgebleven dienbladen en vaat op en zet de wankele toren in het rek. “Ik ga boogschieten.”

“Waarom?” Ik kijk hem verbaasd aan. Aan zijn schoten van vanochtend te zien, heeft hij absoluut niet meer training nodig.

“Omdat ik het leuk vind.” Gaius geeft me grijnzend een schouderklopje en loopt weg. “Zou je ook eens moeten proberen.”